The Budos Band - The Budos Band (2005)

Erg leuk plaatje. The Budos Band heeft duidelijk een kenmerkende stijl, en het heeft dus ook vrijwel dezelfde sound als The Budos Band II. Deze weet mij toch wel wat minder boeien dan deel 2, maar ook dit is weer gewoon genieten.

En weer een Daptone plaat die goed is. Dat label timmert al erg goed aan de weg de laatste tijd.
Budos Band maakt gewoon lekkere, interessante muziek die constant je aandacht erbij houdt. Goede plaat.

Hier komt weer mijn probleem met instrumentale albums naar boven. Laat ik beginnen met te stellen dat ik het muzikaal prima vind. Het is niet saai en de nummers duren niet te lang. Al met al kan ik wel genieten van dit album. Maar voor een score van hoger dan 3* of 3,5* zullen er toch ook vocalen aan toegevoegd moeten worden. Een dergelijk album zal ik nooit kopen en de score zal ook niet hoger worden dan een goede voldoende.

De enkele nummers die ik ven hen kende, zijn allemaal best ok, maar spoorden niet aan de albums te gaan luisteren. Na dit debuutalbum blijf ik met eenzelfde gevoel zitten: ok, maar het had niet gehoeven. De muziek is veel te ingehouden, alsof ze een strak schema volgen. De blazers worden vaak deel van de ritmesectie, wat in dit geval een vrij claustrofobisch effect geeft. Er is te weinig vrijheid.
Gelukkig wordt er zo goed gespeeld en staan er een paar sterke composities op (o.a. de eerste 3 nummers!), dat het benauwde gevoel niet de overhand gaat nemen en het toch gemakkelijk wegluistert.

Dat het lekker wegluistert is zeker een kwaliteit van deze plaat. Perfecte instrumentale achtergrondmuziek, deed me daarom wel denken aan de Mohawks, SAvdW van een paar weken geleden, maar dan beter afgewerkt. Behoorlijk enthousiast ben ik aan het luisteren begonnen maar uiteindelijk bleek toch het eerste nummer wel het beste en er staan nogal wat ´niksige´ nummertjes op die meteen weer verdwenen zin als het stopt zoals bij Ghost Walk.

Blijft over een plaat die wel de goede sfeer heeft, enkele sterke nummers heeft, maar intensievere beluistering af en toe toch tegenvalt omdat het voor wat betreft de soul wel wat ´gemaakt´ overkomt, iets wat ik bij Sharon Jones, zo bejubeld als ze is, ook wel een beetje heb. Desalniettemin een plaat die ik voor een klein prijsje misschien toch nog wel eens wil hebben.

De nummers apart vind ik best aardig, maar dit album in zijn geheel beluisteren lukt me niet, daardoor is het allemaal te veel net niet.

Ik ben nog niet heel erg onder de indruk van dit album. Het wordt nergens echt saai maar ook niet heel spectaculair. Vooralsnog geef ik een 3 voor dit album.

Meer sfeer dan wat anders, maar die sfeer is wel lekker, dus al bij al wel te pruimen zonder echt onvergetelijk te zijn.

Fijne mix tussen afrobeat en seventies funk.

Over het algemeen erg veilig, en de nummer zijn ook wel heel kort om de solisten ruimte te geven.

Er is wel aandacht voor hooklines en de catchy thema's zijn er ook. Maar ik mis solo's, alsof de songs niet zijn uitgewerkt. De fadeouts helpen ook niet. Misschien dat het live wat intenser klinkt.

Op Budos Theme wordt wel even van leer getrokken, lekkere horns, erg lekkere bassline en een mooie bariton(tenor?)sax-solo. Dit is Afrobeat, maar het nummer duurt te kort. Inclusief fade-out.

Monkey See, Monkey Do is de langste track en doet het ook prima. Veel thema's voor de blazers, maar ik heb het idee, dat er wat mist. Misschien wat variatie? Het nummer lijkt op één constant volume gespeeld te worden. Dynamiek ligt hem er ook in dat je speelt met harder-zachter.

Dit wordt op Sing a Simple Song iets beter uitgewerkt.

Vanaf Eastbound slaat de verveling toe. Maar wel een fijne fluitsolo. Tip: schrap een heleboel songs en werk er 4 of 5 uit tot goede jams met meer dynamiek, spanning en mooie solo's.

Nou ja, het zal wel. Het is een prima debuut, alleen nu de nummers wat meer uitwerken en rekken. En alsjeblieft geen vocalen, het is prima zo.