The Nostalgia 77 Octet - Seven's & Eight's (2006)

Zoals Unaej reeds aangaf over de stijl van Benedic Landins Octet: eenvoudige melodiën en netjes uitgedachte composities. Het voordeel hiervan is dat de luisteraar sneller bij de muziek betrokken raakt. Maar waar het ene voor inboet moet het andere van overvloeien natuurlijk.

Gelukkig is dat hier ook het geval: ik hoor hier muzikaliteit en een band die geen noten speelt maar van het éne avontuur in het andere trekt. Die rock- ritmes dragen zeker een extra kracht bij aan de nummers en onderstrepen de solo's van de verschillende artiesten. Erg leuke en dansbare plaat vind ik. Het is verdomd moeilijk hier op stil te blijven zitten!

Precies het effect dat ik beoogde! Altijd leuk ook om te lezen dat je niet geheel alleen staat in je ervaringen...

Klinkt wel lekker. Dansbaarheid is niet echt iets wat me interesseert, maar zo voor af en toe is dit helemaal niet slecht. 3,5*

Ik zit me continu te ergeren aan het gebrek aan creativiteit wat betreft de drums, verder wel vermakelijk, doch nergens echt bijzonder, maar ligt wel prettig in het gehoor, luistert makkelijk weg..

Uitschieters The Hunger en Watusa, de rest wat minder.
The Hope Suite ook goed maar volgens mij een bonus track.

Klopt, even gecorrigeerd.

Mijn voornaamste probleem met Seven's & Eights is het totale gebrek aan creativiteit en intensiviteit. De instrumentatie is zeer rechtlijnig. Er voelt gewoon niet aan als jazz, ondanks het zeker wel klinkt als jazz. Ik mis het gevoel van vrijheid, innovatie en inspiratie in de bespeling door de band. Er gebeurt vrijwel niks. Het komt voor mij meer over als een entertainment show dan als een goed live optreden.

(Tijdens het beluisteren van het album, kwamen er een x aantal associaties met smartlappenmuziek naar boven. je vraagt je misschien af hoe ik bij deze bijzondere vergelijking kom. Dit album roept bij mij het zelfde gevoel op: als ik puur naar de muziek luister vind ik het rond uit slecht, maar als ik in een grote feesttent sta met al mijn vrienden,10 bier achter de kiezen en mijn longen uit mijn lijf brullend, vermaak ik me prima. Dit is denk ik het zelfde.... alleen jammer voor Nostalgia 77 octet, ik was er niet bij, is dit geen muziek waarbij ik kan meebrullen en lekker op vesten en op basis van wat ik hier heb gehoord er ook niet gauw bij zijn.)

Dit is wel de soort jazz waar ik van hou. Lekker funky en aardig binnen lijntjes ingekleurd.
Kende ze al omdat ze op een Wicked Jazz Sounds cd stonden. Toen viel het nummer me al op, maar volgens mij stond dat nummer niet op deze plaat. Dat maakt niks uit, want hier kan ik zeker ook van genieten.

Eén van de saaiste jazzplaten die ik ooit hoorde. Zoals korenbloem al zegt: "Er gebeurt vrijwel niks." Gelikte yuppenjazz van het vervelendste slag.

Het kan erger. Nee...serieus.

Leuk voor in de feesttent. Het album ken ik na 1 luisterbeurt wel.

Binnen dit (feest/funk/jazz) genre ken ik creatievere voorbeelden.

Leuke jazz, ik mis wat originaliteit in de instrumentatie en de composities, maar er wordt erg leuk gespeeld!

Nogmaals gehoord. Halverwege uit pure verveling afgezet en zoals al door meerdere personen aangemerkt is vooral de ritmesectie ronduit suf...zeker voor iets wat jazz zou moeten zijn.

2,5*

edit: Heb in het verleden ook albums van Nostalgia 77 gehoord (zal zo ongeveer hetzelfde zijn toch?) en die bevielen volgens herinnering toch beter, meer afwisseling, diepgang toch toegankelijk.

Zullen die van zijn DJ-soloproject geweest zijn. Zit inderdaad wat meer afwisseling in. Qua diepgang doe ik echter geen uitspraken...

Louter uit nieuwsgierigheid, welke feest/funk/jazz-albums zou je me aanraden?

Is voor mij ook al 2,5 jaar geleden...dus pin me er niet op vast



Soil & "Pimp" Sessions

Kunnen een behoorlijk potje spelen en weten het toegankelijk te houden. Spelen wel wat minder netjes binnen de lijntjes, maar dat schijnt ook de bedoeling te zijn

Dat is inderdaad de bedoeling, ik ga er eens één uitproberen!

Klopt, van stomende jazz gesproken! Alleen vind ik jouw aanrader meer "vulgair" en voor de hand liggend dan wat het 'Nostalgia 77 Octet' hier brengt. De intensiteit en de sérieux waarmee de muzikanten de thema's op dit album benaderen, ligt veel hoger dan die bij 'Soil & "Pimp" Sessions'. Waar laatstgenoemde kortom louter mikt op de feesttent, vind ik dat de musici op dit album ook werkelijk een verhaal vertellen...meer dan alleen maar wat grooven (ook al is dat het hoofdbestanddeel).

natuurlijk unaej...

Mijn mening is precies andersom tan opzichte van wat jij hier neerpent...behalve wat dat "vulgair" betreft.

Zoals wel vaker, kan ik echt niets met jouw mening...enkel verbazing en lichte irritatie

Het begint te wennen

Bij mij gaat dit soort muziek wel gemakkelijk naar binnen met zo´n beetje funky ritme en prettige blazers. Zolang het ritme licht blijft, tenminste, luistert het lekker, en het klinkt ook wel als een gezellig concert.
Maar ik heb het beter gehoord. Het is minder dan wat ik me er van voorstelde (ik zag ze al eens live). Blazers zijn goed en hebben wel soul hier en daar (mn de tenorsax), maar drums en piano zijn maar net in staat hun zaak overeind te houden. Soms dwaalt mijn aandacht wat af, en luister ik er naar als ware het dance/funk/soul en dan zijn artiesten als Quantic Soul Orchestra of zelfs dat gelickte Nuyorican Soul toch wel een stuk beter.

Hoewel wat rommelig gezpeeld vind ik de bonustrack nog het leukste. Mooi met afwisseling en de veranderende aanvliegroute als dat stuk steeds weer opnieuw begint. Bezetting is ook iets anders, want we zijn de toetsen kwijt en ik hoor er een zangeres bij.

Ditto

Daar kan ik me toch ook in vinden. Nostalgia wil gewoon rustig, met hun beperkte kunnen, thema's uitwerken. Met een jong en fris album tot gevolg. Alles blijft goed volgbaar (veel melodie) en toch heeft het in vele nummers een goed resultaat. Laten we spreken van een 'beperkte' diepgang wat voor sommige momenten zeker kan geapprecieerd worden (doordat je niet naar de muziek moet groeien).