The Nostalgia 77 Octet - Seven's & Eight's (2006)

Mijn voornaamste probleem met Seven's & Eights is het totale gebrek aan creativiteit en intensiviteit. De instrumentatie is zeer rechtlijnig. Er voelt gewoon niet aan als jazz, ondanks het zeker wel klinkt als jazz. Ik mis het gevoel van vrijheid, innovatie en inspiratie in de bespeling door de band. Er gebeurt vrijwel niks. Het komt voor mij meer over als een entertainment show dan als een goed live optreden.

(Tijdens het beluisteren van het album, kwamen er een x aantal associaties met smartlappenmuziek naar boven. je vraagt je misschien af hoe ik bij deze bijzondere vergelijking kom. Dit album roept bij mij het zelfde gevoel op: als ik puur naar de muziek luister vind ik het rond uit slecht, maar als ik in een grote feesttent sta met al mijn vrienden,10 bier achter de kiezen en mijn longen uit mijn lijf brullend, vermaak ik me prima. Dit is denk ik het zelfde.... alleen jammer voor Nostalgia 77 octet, ik was er niet bij, is dit geen muziek waarbij ik kan meebrullen en lekker op vesten en op basis van wat ik hier heb gehoord er ook niet gauw bij zijn.)

Bij mij gaat dit soort muziek wel gemakkelijk naar binnen met zo´n beetje funky ritme en prettige blazers. Zolang het ritme licht blijft, tenminste, luistert het lekker, en het klinkt ook wel als een gezellig concert.
Maar ik heb het beter gehoord. Het is minder dan wat ik me er van voorstelde (ik zag ze al eens live). Blazers zijn goed en hebben wel soul hier en daar (mn de tenorsax), maar drums en piano zijn maar net in staat hun zaak overeind te houden. Soms dwaalt mijn aandacht wat af, en luister ik er naar als ware het dance/funk/soul en dan zijn artiesten als Quantic Soul Orchestra of zelfs dat gelickte Nuyorican Soul toch wel een stuk beter.

Hoewel wat rommelig gezpeeld vind ik de bonustrack nog het leukste. Mooi met afwisseling en de veranderende aanvliegroute als dat stuk steeds weer opnieuw begint. Bezetting is ook iets anders, want we zijn de toetsen kwijt en ik hoor er een zangeres bij.