Chris Clark - Clarence Park (2001)

De tracks die ik van dit album ken zijn best de moeite, ook maar eens de rest van het album opduiken denk ik. 'Proper Lofy', maar vooral het clipje met die bijen (naam even kwijt) hebben bij mij een zekere interesse in dit project opgewekt, nu even nog de tijd vinden om die te ontwikkelen. Maar Goodfella ea, zeker eens uitproberen dit

Wel jammer van die vreselijke hoes.

He geinig, gisteren toevallig hier wat van gehoord en de feeststemming kwam er al goed in. Maar eens op zoek gaan naar dit album.

Ik vond het eigenlijk een van de mooiere hoezen . Lekker nostalgisch.

Chris Clark was zo'n artiest waarvan ik enkele goede dingen gehoord had (Proper LoFi en de clip van Gob Coitus oa), maar toch nooit de moeite had genomen om meer van hem te horen. Waarom ? Geen idee, maar ik heb er zo wel meer. Met dank dus aan Odolf voor de toevoeging. Want wat is dit album genieten. Veel korte en nogal experimentele stukjes, doorspekt met heerlijke samples.

Het album opent zeer rustig met "Pleen 1930s". Mooi pianodeuntje dat Clark's oor voor mooie deuntjes al even illustreert. "The Dogs" verandert snel de mood, door met heel wat glitchier ritmes te werken, en daar doorheen lekker duistere waves te gooien. Leuke track, maar de eerste echte hoogvlieger is "Proper LoFi", die beide aspecten perfect weet te combineren. Leuke melodie, maar zeer verknipt en upgefuckt. Klinkt op momenten alsof er enkele krassen teveel op de CD zitten (vooral de eerste keer), maar meerdere malen beluisteren brengt toch de genialiteit (en het ritme) naar boven. Toptrack dus. "Oaklands" is een kort '1 wave' intermezzo dat abrupt afgebroken wordt door "Bricks". Terug een donkerdere track, maar wel weer lekkere melodieën en melodiesamples. Ruig en distorted nummertje dit. "EmW" zorgt weer even voor een mooie breather, waarna het album doorgaat met "A Laugh With Hills". Een wat mindere track, vooral door de nogal zeurderige waves. Sleept zich teveel voort en weet nergens echt te boeien.

"The Noise" krikt het niveau gelukkig weer dadelijk de hoogte in, met prachtig gedistorte samples en een lekker ritme. Topper van het album is "Lord Of The Dance". Hier steekt Clark Aphex Twin naar de troon voor schattigste electronic nummertje ooit wat mij betreft. Ubercute melodietje en leuke, aangename ritmes. Tovert gegarandeert een smile op mijn gezicht. Hierna last Clark een korte soundscape sessie in met "Cavement Lament" en "Fossil Paste". Twee aangename track, die botsen tussen ambient en dark ambient. "Diesel Raven" inserteert voor een laatste keer wat ritme en melodie in het album, en doet dat weer extreem goed. "Shrewland" is een laatste stukje soundscape, en Clark sluit het album af zoals hij het begon. Met een lieflijk pianodeuntje dus.

Veel korte nummertjes dus, die dikwijls sterk met elkaar contrasteren en elkaar heel abrupt afbreken. Overgangen zijn er niet of nauwelijks, en daar ligt vreemd genoeg de sterkte van het album, want ook binnen de nummers zelf is dat de structuur. Het album zelf is eigenlijk maar een uitvergroting van de tracks, en dat zorgt voor een prachtige luisterervaring. 4.5*, ik hou wel van albums die ook qua concept goed uitgewerkt zijn.

PS: de hoes blijft een vreselijk onding als je't mij vraagt.

Hehe, en dat is..?

Goon Gumpas?

Nee, doe mij dan maar "Girl/Boy Song", stukje beter, en klinkt net dat tikkeltje minder cheesy. Ook Milkman zou het halen van Goon Gumpas trouwens

Gelukkig kun je je boekje omdraaien en heb je gewoon een simpelere hoes met alleen de sneeuw en de tekst . Beter dan die jeugdfoto van Clark (I guess?)!

Wáárom duurt The Chase niet langer?? Damn, wat is dat een fókking briljante 1 minuut muziek zeg . Lord of the Dance is ook super inderdaad, lijkt wel Plaid!

Zeer veel sfeer in dit album, reusachtig potentieel dat minstens een volgepropte dubbelaar verdient, maar helaas slechts 31 (intense) minuten biedt. Gemiste kans (op 5*).

Met die vergelijking met Plaid kan ik het dus niet eens zijn . Wel vreemd trouwens dat ik The Chase niet vermeld, zal het album nog wel es opzetten

Je hebt het over "The Noise", dat zal 'm wel zijn. Btw niet zo snel happen hè .

dat is Gob Coitus, staat op Empty the Bones..

Lord Of The Dance klinkt erg lekker na de 1e luisterbeurt. Erg lief, zoals ik hier lees inderdaad. Heb het complete album wel, maar moed alles nog even goed beluisteren voordat ik een cijfer geef.

moed met een d

Heerlijk scherpe geluiden zitten erin. The Chase is ook bijna briljant, en samen met Lord Of The Dance en The Dogs (!) wel het beste van dit album. Ik geef hem voorlopig maar 3,5*

.. Inderdaad, ik heb hem op repeat staan zodat hij wel langer duurt dan 1 minuut!

Ik heb dit album blind gekocht omdat ie xo mega goedkoop was. Proper Lofi op de headphones, volume op tien en dan met een boos gezicht door de trein lopen... heerlijk!!! Muziek om Tiësto fans mee bang te maken! Verder nog een aantal vette noise tracks en een paar schattige lieve piano nummers... echt een mini-album. Niet heel bijzonder als je het mij vraagt. Ik vind zijn latere werk veel en veel boeiender!

xo... haha lekker funky! ..."zo" goedkoop...

Geweldig!
Is inderdaad best geniaal nummer, stem naar 4*

Ik vind het een prachtige hoes trouwens!

3,5*

Ik heb bij dit album altijd het gevoel dat het snel afgeraffeld wordt. Begrijp me niet verkeerd, het is een goed afwisseld album maar er had naar mijn mening nog veel meer in gezeten!

Vooral Lord of the Dance vind ik heel erg mooi. Maar sommige tracks... Tja, ik weet niet goed wat ik daarvan moet denken. 2 keer luisteren is nog wat te weinig, geloof ik, aangezien ik me nog niet lang in elektronische muziek verdiep en dit toch wat moeilijker toegankelijk is dan hetgeen dat ik al kende.

Proper Lofi & Lord Of The Dance alleen al maken dit album meer dan de moeite waard.

The Dogs klinkt alsof Leatherface himself met zijn kettingzaag in een vervallen, smerig kamertje tekeer gaat. Om onpasselijk van te worden. Clarence Park opent dan wel sterk met het fraaie Pleen 1930s (dat me overigens sterk doet denken aan Aphex Twin's Jynweythek Ylow), maar zodra die moodswing zich aandient verlies ik mijn interesse. En zo heb ik dat met het hele album. Proper Lofi laat me weer opveren, Bricks mag er ook zeker zijn, maar Lord of the Dance is de enige track waar ik echt blij van wordt. Alles wat hier tussenin zit gaat het ene oor in en het andere oor weer uit. Jammer, voor mij werkt de opzet van korte en abrupt afgebroken tracks duidelijk niet.

Een behoorlijk prettig album, met een ondeugende ondertoon. Wel staat het fragmentarische karakter van Clarence Park mij tegen. Je wordt als luisteraar van hort naar her gesleurd. Gelukkig kan ik het merendeel van de nummers wel waarderen. 3.5*