Gridlock - The Synthetic Form (1997)

Allereerste Gridlock album dit, waar de industrial invloed nog veel duidelijker aanwezig is dan op latere albums. Mijn enige punt van kritiek op dit album (voornamelijk omdat het soms wat teveel naar de gothic kant neigt).

Zoals in "Frantic" bijvoorbeeld. Leuke track, maar die grauwe, "demonische" voice sample klinken net te cheesy. Ook in "Halo" zitten dit soort voice samples, gelukkig wat beter weggemoffeld, zodat de melodieën meer gaan overheersen. "III" is een leuk intermezzo dat het sterke gedeelte van het album inluidt. "Sickness" is de eerste echt sterke track. Lekker grauwe basses, mooie wave en voice samples die net genoeg bewerkt zijn om niet te irriteren. "V" vormt een heerlijk bruggetje naar "Pulvis Et Umbra Sumus". Prachtige melodie, lekkere waves en chill tempo. Enkel wat achtergrond ritmes te bekennen. "VII" brugt naar "Retina". Leuke track, maar beter in de Individual Totem Rmx (mijn eerste Gridlock track ... memories ). "Wound" zet het concept voort, met vooral naar het einde toe enkele geniale waves. Toch blijven die voice samples een beetje in de weg zitten om van echte toppers te spreken. "Burn" is een wat donkere track, die vooral op de ritmes en donkere samples voortbouwt.

"Ich Dien" werkt voor het eerst met wat andere voice samples, al is het dan enkel in het eerste gedeelte van de track. "XIII" is wat mij betreft de beste track van het album. Echt geniale melodie, prachtige samples en zelfs de voice samples kunnen hier weinig aan veranderen, dragen zelfs voor het eerst bij. "Only Living Witness" is weer meer van hetzelfde. Leuke track, maar niet perfect dus. "Thin White Line" heeft iets ravigs over zich, vooral de melodie dan. Opbouw en ritmes zijn typisch industrial, maar dat melodietje is toch wel zeer leuk. "Regret" is nog een echte topper. Ook melodisch weer heel mooi, waar de sterkte van Gridlock toch duidelijk ligt in dit album. De Mantra Mix van Burn is niet echt anders dan het origineel, enkel ritmisch ietsje sneller, waarna het album afsluit met "Frantic" in de Stark-Raving Mad Mix. Ook niet radicaal anders, maar wel een leuke afsluiter.

Goed album dus, al kan het niet tippen aan later werk, en klinken die gothic voice samples dikwijls net te cheesy. Daarom had wat meer variatie ook wel gemogen, maar uiteindelijk blijven het kleine kritiekpuntjes. Goed album, met ruimte voor verbetering, zoals Gridlock later zelf zou demonstreren. 4*

Ai, dit album trekt me echt helemaal niet. Die gothic-achtige voice-samples de hele tijd... geef mij het latere werk maar.

Allemaal wat minder scherp afgewerkt dan op Trace en Formless, maar toch vind ik het vaak goed klinken. Die stemmen die er afentoe doorheen zitten hadden wel weggelaten kunnen worden, maar daar zijn er niet heel veel van. Vooral het eind, zo vanaf het 15de nummer, vind ik erg goed, en verder geen erge missers of echte matigheid te vinden.
3,5*

Het begin van de magie die gridlock heet Deze plaat is beslist nog veel meer industrial dan zijn opvolgers (de hoes spreekt al boekdelen), maar ook hier staan al voorproefjes op van de genialiteit op Trace en Formless. De vocals zijn inderdaad niet erg sterk, op dat gebied vergelijkbaar met het werk van Haujobb (eveneens industrial/idm pioniers uit dezelfde tijd), maar de composities zitten bij tijd en wijlen bijzonder sterk in elkaar. Plaat is nog steeds goed te beluisteren, uitschieters zijn Burn (beide versies), Thin White Line, Retina en Frantic.
3.5*

Deze relase doet me, meer nog dan Further, denken aan het werk van Front 242. Veel minder subtiel dan Trace en Formless maar, misschien wel daardoor, hier en daar toch behoorlijk indrukwekkend. De volle bak duistere sfeer vind ik het album ook al een meerwaarde geven. Geen flauwekul dit.