Dead Can Dance - Spiritchaser (1996)

Geen gothic randje en het 'middeleeuwse' heeft plaats gemaakt voor Afrikaanse invloeden (wereld zo u wilt).
Dat is iets wat meerdere artiesten uitproberen. Over het algemeen pakt het niet beroerd uit en dat gaat ook op voor Dead Can Dance.
Mijn 'probleem' is misschien ook wel dat ik dit bijna niet meer als de Dead Can Dance beschouw die ik zo goed ken (dit album was het laatste album dat ik hoorde en mijn beeld was dus al aardig gekleurd geraakt). Het is zo wennen, het voelt zo raar en toch is het eigenlijk een steengoed album dat als je het puur op zichzelf beluisterd en de naam DCD wegdenkt misschien hoger beoordeeld zou moeten worden. Toch waag ik me daar nog even niet aan. Een schitterende trui die kriebelt trek je toch ook minder snel aan hoe mooi die ook is.
Dat kriebelen is de laatste tijd wel steeds minder geworden dus ik geef er een halfje bij.

Ook voor mij is Indus het hoogtepunt van deze cd.

SPIRITCHASER

De cirkel is rond: een album vol Afrikaans goud.
Een masker op de hoes, net zoals op hun debuutplaat.
Dat was een grijze new wave plaat: deze is nijlblauw.

Het is zoals met Rhythm of the Saints van Paul Simon.
Eerst hoor je alleen maar het roffelen van de tamtam.
Pas na meermaals luisteren schemeren de mooie
melodieën door het gebladerte van het oerwoud.

Nierika laat percussiemateriaal aanrukken.
De hoesnota (een citaat uit Jocelyn Godwins Harmonies
of Heaven and Earth) verduidelijkt en is wellicht ook het meest
toepasbare adagio bij de muziek van Dead Can Dance.

In most musical instruments the resonator is made of wood
while the actual sound generator is of animal origin.
In cultures where music is still used as a magical force,
the making of an instrument always involves the sacrifice of a living being.
That being's soul then becomes part of the instrument
and in the tones that come forth, the 'singing dead',
who are ever present with us, make themselves heard.

Song of the Stars intrigeert me mateloos.
Ik weet niet waarom ik aan Kraftwerks Radio Stars moet denken.
Het pulseren van de nachtelijke beat ... het vibreren van de sterren
door het plotse opduiken van de elektrische gitaar in een bos
van houten percussie geluiden ... elektriciteit en hout.

http://nl.youtube.com/watch?v=g0L5RFspwyE

Geen sterveling in de lage landen die nog weet
hoe levensnoodzakelijk de stand der sterren was
voor onze voorouders: zaaien, oogsten en slachten.
Het leven stond letterlijk in de sterren geschreven.

Indus wordt door mijn voorgangers geciteerd als outstanding.
Een wiegelied in een zacht ruisende Afrikaanse hangmat.
Avondschemering ... dieren schuifelen schuchter voorbij.

http://nl.youtube.com/watch?v=1_uqeXKz7i0

En dan is er Song of the Dispossessed: hoog in mijn DCD lijst.
Een juweel van een song, het enige lied in de meer traditionele zin
van het woord op Spiritchaser ... met een prachtige tekst ook.

http://nl.youtube.com/watch?v=JCuUlcJ4Lvo

Awoke this morning
To find my peoples tongues were tied
And in my dreams
They were given books to poison their minds

The river is deep and the mountain high
How long before the other side

Een bevrijdingslied eerste klasse.
Dedicace Outo is een instrumentaal bruggetje als een frisse rivier.

The Snake and the Moon verscheen op promo single.
Dit nummer komt het dichtst bij wat Dead Can Dance liet
horen op Into the Labyrinth en Toward the Within.
Melodieuze wereldmuziek met toverkracht.

Song of the Nile mist de nodige spanning ... beklijft minder.
Zo'n typische processie muziek van het huis: kamelen karavaan.
Toch priemt Gerrards stem sterren boven de inktblauwe rivier.

Ik heb speciaal voor deze recensie het album nog eens
integraal beluisterd omdat het niet zo duidelijk in mijn hoofd zat.
Het was nodig om licht- en donkerblauw van elkaar te scheiden.

Devorzhum is bijvoorbeeld van het diepste donkerblauw.
Als de nacht ... als de koude saharanacht ... nomaden in tenten.

Deze Dead Can Dance is voor gevorderden of voor mensen
die thuis zijn in de wereldmuziek ... een plaat voor het slapen gaan.

Je mist zeker iets. Even resetten, andere bril op en zie: dit is een geweldig DCD album.

Jij voelt hem ook, dat is geheel duidelijk uit je verhaal.


Dit is een zachte deken die je om je heen vouwt en waar je je in nestelt en die je het gevoel geeft dat je nooit meer iets anders wil. Het maakt je geen ene moer uit hoe hij eruit ziet, want je hebt nog nooit zoiets heerlijks gevoelt en je hebt je ogen toch dicht of zit in het donker.


Duidelijk dat je dit album nooit goed geluisterd hebt. Indus is het toppunt van de onaardse DCD.


Dat heb ik eerder als ik naar Redemption Song van Bob Marley luister.
Indus gaat dwars door mijn ziel heen. Tranen schieten in mijn ogen zo diep raakt dit me.


Of gewoon voor mensen die voelen dat dit niet gewoon muziek is maar een spirituele belevenis waarbij een nummer als Indus een poort wordt die je in verbinding stelt met werkelijke hemelse schoonheid, zoals ik dat verder nooit en dan ook nooit een aards wezen ooit heb horen doen.
Ik ervaar dit album denk ik op een andere manier dan mijn voorganger, die het op een meer observerende manier beluistert. Ik ben heel vaak de observator in het dagelijks leven, maar Dead Can Dance kan mij meenemen op reis en staat voor mijn gevoel echt in verbinding met een onaards niveau.

Als je dit album luistert laat je dan meevoeren, laat de ritmes je in trance brengen, geef je over. Het effect is enigszins vergelijkbaar met stoned zijn of mediteren. DCD is dope.

weer eens wat anders dan de toppers