Martin Barre - A Trick of Memory (1994)

Een hier- en daar stevige jazzrock/hardrock-plaat van Martin Barre (guitarist of Jethro Tull), en zijn eerste soloplaat.
Martin Barre trekt stevig van leer op zijn electrische gitaar. Ik vind de instrumentale songs wel wat overtuigender dan de gezongen nummers (al zingt Martin Barre niet onaardig).

De sound van de band hinkt een beetje op twee benen, aan de ene kant heb je dat volgepropte jaren 90-geluid en aan de andere kant doen de keyboards wat gedateerd-jaren 80 aan. De plaat is totstand gekomen tussen Catfish Rising en Roots to Branches en neigt het meeste naar Rock Island/Catfish Rising qua sound/insteek.

Het is daarom ook een beetje een mixed bag: jazzrock, poprock, hardrock, en zelfs wat folk-liedjes maar omdat ik al die stijlen wel leuk vind, vind ik deze plaat ook gewoon prima. Op basgitaar speelt Mat Pegg en dat is de zoon van Dave Pegg. Maar ook Ric Sanders en Martin Alcock (Fairport Convention) helpen een handje op het akoestische en jazzy Empty Cafe. Verder speelt ook Mel Collins mee.

Jethro Tull tussen Catfish Rising (1991) en Roots to Branches (1995) in? Terwijl Ian Anderson worstelt met stemproblemen en druk is met zijn tweede soloalbum, het licht-klassieke en instrumentale Divinities: Twelve Dances with God, werkt gitarist Martin Barre aan zijn solodebuut. Nieuwe Tulltoetsenist Andy Giddings assisteert Barre op tien nummers, bekende naam in het achtergrondkoor is die van Katie Kissoon.

Vorig jaar ben ik door het (solo)werk van gitarist Steve Morse (Dixie Dregs, Kansas, Deep Purple) gegaan en aan diens muziek moet ik denken als ik A Trick of Memory hoor. Voor mij een album dat afwisselender en verrassender is dan de drie vorige Jethro Tulls bij elkaar. Opvallend is dat de overeenkomsten met het gitaargeluid en -spel van Mark Knopfler zijn verdwenen, verrassend is dat er soms saxofoon klinkt, dit dankzij Mel Collins.

Een dwarsdoorsnede. Genieten is het van de akoestische gypsy jazz in Empty Cafe, Suspicion volgt in de sfeer van Steely Dan, waar Barres zang goed bij past; de Spaanse gitaar in I Be Thank You is warm en hij waagt zich daar zelfs aan dwarsfluit; de vocale bijdrage van Maggie Reeday op A Blues for All Reasons is krachtig en heeft dankzij de achtergrondzangeressen een gospelsaus; het prima titelnummer had zomaar op een album van Tull kunnen staan, waar echter Ian Anderson alle compositorische ruimte opeiste. Volop variatie dus op deze Martin Barre, wat geldt voor het hele album.

Muziek voor gitaarliefhebbers, waarbij Barre nadrukkelijk ook naar een breder publiek uitreikt. Geslaagd.