William Parker / In Order to Survive - The Peach Orchard (1998)

Alweer het derde William Parker album in het jazz album topic.

Moet bekennen dat zijn sound mij tot nog niet weet weg te blazen van enthousiame. Maar ben (zoals bij elke nieuwe jazz plaat) zeer benieuwd.

Twee uur en een kwartier freejazz... Nou ben ik nog steeds niet zo'n fan van freejazz (verrassing ), maar het feit dat ik dit album tweemaal compleet heb beluisterd zegt toch wel iets (kennelijk was het toch niet zo erg ). Ik kan bijvoorbeeld het vierde nummer erg waarderen; kennelijk heb ik daar genoeg houvast aan dat piano-ostinato (of hoe ik het ook moet noemen). Hoe dan ook: leuke keuze.

Ik vind dit een moeilijke plaat om te beoordelen.
Ik heb vooral moeite met William Parker op z'n bas, ik vind 'm eigenlijk slecht, hij staat voornamelijk te brommen en grommen op dat ding en voegt daarom maar verrotte weinig toe aan de muziek die de anderen proberen te maken.
En daar zit gelijk het probleem dat ik heb met deze plaat, de rest doet behoorlijk z'n best en klinkt zeer acceptabel.
Ik ga nog geen beoordeling geven over deze plaat, maar mocht het ooit komen (eerst maar eens vaker horen) zal het waarschijnlijk niet boven de 3 sterren uitkomen.

Of William Parker als bandleider een echte meerwaarde betekent voor de 'The Peach Orchard'-sessie wens ik in het midden te laten: op de werkelijk heftige momenten kruipt hij fantastisch mee in het gewriemel van de piano of de sax, maar evenveel keer legt hij de nummers stil om eenzaam in een hoekje te gaan “brommen”, begeleid door nogal weke drumpartijen... De helden van de avond zijn voor mij dan ook zonder twijfel piano en sax, die het geluid naar een hogere dimensie tillen en wiens muzikale "doodsstrijd" nog net iets hartverscheurender aanvoelt.

Ja, voor mij werkt ‘In Order to Survive’ pas op de momenten dat het Frank Wright-gehalte (om in JAvdW-termen te spreken ) toeneemt: met de hamerende Cooper-Moore is Bobby Few nooit veraf, en ook Rob Brown schudt beladen, diepgaande solo’s uit zijn saxofoon.
Om die reden valt het album voor mij uiteen in kleine stukjes, van wisselende kwaliteit. Waar het eerder vermeldde ‘Unity’ een coherente brok beton was, is ‘The Peach Orchard’ een museum waar we van een ruimte vol expressionisten in een obscure schetsen-zaal verdwalen.

Om het album volledig door te komen heb ik 2 dagen nodig gehad, maar ik beklaag het me niet. Tussen alle gekke noten dwarrelen immers wonderschone harmonieën binnen, bij elkaar gemusiceerd met immens veel vuur en passie. William Parker en compagnie, de zoveelste ontdekking die dit prachtige forum oplevert.

had niet gedacht dat we dag nog mee mochten maken dat unaej zich positief over dit soort vrije jazz uit zou laten

Mischien dat het wel aardig idee is om eens wat oude javdw te gaan herbeluisteren unaej

Kan best zijn, ja. Met Von Schlippenbach wil ik nog even wachten, maar 'Ascension' (geen JAvdW, maar wel een klassieker van formaat) moet weldra nog eens uit de kast, en ook Archie Shepp en Ornette Coleman heb ik vreselijk ondergewaardeerd, vrees ik. We zien wel...

Tip: Dave Holland - Conference of the Birds

met blabla's commentaar op Parker. geeft het een beetje mijn idee weer van deze plaat.

de sax en de piano spelen gigantische goed. De drummer heeft zijn momenten en de bas is ondersteunend niet echt storend maar hij moet niet naar de voorgrond treden. Ik moet bekennen dat het totaal compositie me wel erg aan spreekt. het totale geluid maakt een prachtige indruk de spanning die wordt op gebouwd door de piano is schitterend. In de 2 uur durende sessie zijn naar mijn idee wat mindere stukjes zoals: Posium Pendasem #3 (niet slecht, maar zeker niet geniaal).

tja 3.5/ 4* ik weet het nog niet zal hem wat vaker beluisteren.

en ik ga naar 4,5*

Ik hoor Parker wel als leider. Eventueel "brommen" stoort mij niet zo. Bas vormt voor mij onderdeel van geheel. samen met drums vormt zij de stevige kalme achtergrond (zit hem volgens mij ook in de productie) waarop piano en sax lekker loos gaan. Bas en drums geven houvast en stabiele ondergrond waarop je terug kunt vallen als je qua aandacht de weg wat kwijt bent.. B.v. in het heftige spel van sax en piano

Overigens goed dat ze het in 2 delen hebben opgesplitst (edit: ik heb de 2cd) want na The Peach Orchard kan ik wel een adempauze gebruiken...wat een geweldige track is dat zeg.

Album vraagt veel aandacht..personen met een korte aandachts-dinges (?? ben de naam ff kwijt maar ik hoop dat het duidelijk is) zullen het met dit album niet makkelijk hebben

: Ehh...het geheel!

: Ach...Ik kan gaan mierenneuken, echter hoogtepunten overschaduwen de minpuntjes ruimschoots

4/4,5

Geniaal? waneer is iets geniaal?....pfoe dan vraag je wel heel veel

mooi nummer hoor...staat wat mij betreft voor de afwisseling op dit album..Ik vind het wel prettig dat het niet de hele tijd vol gas gaat. Ondanks dat het wat rustiger is kan ik het overigens niet saai (of simpel) noemen

Heerlijke chaos en een fantastisch freejazzalbum, ik vind dit wel een geslaagde keuze ja
Zelf kan ik erg goed met Parkers geluid overweg, zeker in combinatie met de drums stuwt hij deze plaat, geeft de muziek kracht en energie mee waardoor de groep klinkt als een pletwals bij momenten. Ook het saxspel kan me boeien, de man steekt er duidelijk veel gevoel en daaar heb ik nu eens niks op tegen.
Maar hoe verdienstelijk deze mensen allemaal ook waren, de ster, het hoogtepunt en de revelatie ligt hem hier in het pianospel dat echt heerlijk uit de bocht gaat af en toe. De melodieen klinken snel virtuoos, duister en vooral overdonderend, er broeit iets in, de muziek leeft en swingt lekker de pan uit. Doet me soms aan Cecil Taylor denken zelfs en dat is eigenlijk het mooiste compliment dat je van mij kunt horen
Alleszins een zeer leuke keuze en een prachtige ontdekking voor mij

Het is me toch wat om dit te nemen als ´album van de week´, omdat het zich immers niet echt tot een oordeel laat beluisteren in een week. Wel: ik heb er de tijd voor genomen die ik nodig had en ben er nu met 3 weken wel doorheen.

Mijn eindoordeel komt toch niet veel verder dan ´interessant, en hier en daar sterk´. Maar een topfavoriet zal het nooit van me worden. Sterke kanten zijn de tijd die wordt genomen voor opbouw - daar gaat zeker een werking van uit - en artistiek gebruik van tempo-wisselingen en ritme´s in zijn algemeenheid. De drummer vind ik dan ook de belangrijkste van het stel, al bast de naamgevende artiest natuurlijk ook vaak het ritme (en helaas wat minder melodie).

Bij het openingsnummer is de bas eigenlijk nog het meeste zoals ik het het liefst hoor; in het begin meteen de toon aangevend, en verderop een lekkere solo. Maar dan is het beste voor de bas wel geweest. Hij zingt of swingt daarna niet veel meer.

Moholo is dan een nummer waar het slagwerk de boventoon heeft en vind ik een van de beste stukken. Three Clay Pots vind ik ook mooi afwisselend. The Peach Orchard en Posium Pendasem vind ik minder goed. Hoewel het titelnummer wel spannend blijft door verrassingen in de ontwikkeling, vind ik dat er grote stukken zijn waar te veel op de dissonant wordt gespeeld: net iets teveel herriemakerij door sax en piano. De bas lijkt daarentegen weer nauwelijks in beweging te willen komen.

Alles valt dan weer op zijn plaats bij Leaf Dance, dat ik het beste nummer vind. De piano, ook hier weer wild uitslaand, staat meer in dienst van het nummer en is heerlijk vluchtig, en eigenlijk geldt dat voor alle instrumenten. Toen ik het voor het eerst hoorde moest ik denken aan branding of wind, of iets anders natuurlijks. Dat komt door het ritmisch spel, waarbij er enerzijds wel wat structuur lijkt te zijn, maar op een losse mannier en die meteen verdwijnt als je het gevonden denkt te hebben. Toen ik zag dat het Leaf Dance heette, trof mij dat bijzonder, alsof ze de titel voor mij hadden bedacht. Mooie titel voor een bijzonder stuk.

Als ik dit schrijf ben ik de laatste twee stukken al weer wat vergeten, maar ik weet nog dat ik ze beide wel aardig vond, met het slotnumer als beste van de twee.

Al met al dus een ritmisch spannende, knappe en artistieke plaat, die mij evenwel niet in het hart raakt. Daarvoor is het me toch wat te kil, en - inderdaad te weinig melodieus. Ik vind het album leuk op een analytische wijze, niet zo zeer om er helemaal in op te gaan zoals dat voor mij met de beste muziek hoort te zijn.

Leuk om je kennissen eens te verrassen met het titelnummer, die ongetwijfeld met respect en/of verbazing zullen opkijken waar je dit nu weer vandaan hebt, maar ik denk dat ik voor mezelf de meeste draaibeurten van deze plaat (ik ben alle nummers wel 4, 5 keer langsgeweest) wel achter mij heb.

Sterk sq..

Volgens de liner notes zijn dwarellende door de wind opgewaaide herfst-bladeren de inspiratiebron geweest