Vetiver - Tight Knit (2009)

Voor Vetiver heb ik wel een zwak die op een hoogtepunt kwam toen ze optraden voor een bijna lege Rotown een paar jaar terug.
Ik had het er toch best moeilijk mee dat zo'n heerlijk bandje zo weinig aandacht kreeg: ik vond het gewoon genant om daar bij te moeten zijn maar tegelijkertijd genoot ik met volle teugen.
Het cover album Thing of the Past was niet slecht maar er sprongen nu ook niet direct enorme liefdesvonken over (wat bij de eerste 2 albums wel het geval was).
Mijn hoop was dus gevestigd op de 'echte nieuwe derde' genaamd Tigh Knit.

Kabbel, kabbel en vooral een fijne rustige sfeer tegelijkertijd soms toch ook wat saai.
Ja maar?! Dat is toch altijd wel het geval geweest bij Vetiver? In zekere zin wel natuurlijk maar op de eerste 2 albums ervoer ik regelmatig heel kleine stekeligheden die het interessant maakten en er stonden nummers tussen die me behoorlijk wisten te raken (ik denk hierbij aan nummers als Luna Sea van het debuut of Idle Ties van het tweede album). Op dit album mis ik dat een beetje waardoor het gekabbel net iets te veel gekabbel blijft. De vijver blijft wel heel erg rimpelloos.
Okee, More Of This is wat meer uptempo en doet in de verte een beetje aan Belle & Sebastian denken; de meerderheid van de nummers zijn uiterst relaxed.
Het kan natuurlijk ook zo zijn dat Vetiver met twee albums genoeg is voor mij.
Hoe dan ook is mijn zwak voor de band nog steeds aanwezig en koop ik braaf mijn vierde Vetiver album en geniet ik er even braaf van zoals de muziek zelf ook braaf te noemen valt.
En ach, zo op z'n tijd is er niks mis met dit soort rustige folksongs (met country-invloeden). Want eerlijk is eerlijk: ondanks alles is het verder een degelijk album geworden alleen slaat mijn hart er niet meer van op hol. De onstuimige liefde is verworden tot een degelijk huwelijk

Tight Knit is een album dat je opzet om na een avond uit weer wat nuchterder te worden. Of als het buiten regent. Of als je je gewoon even lekker wilt ontspannen.

Veel gebeurt er niet in de muziek, maar onstpannend werkt het wel.
Althans. Dat geldt zo voor de eerste helft van het album.
Halverwege wordt het wat poppier en doet het me vaag denken aan The Strokes, maar daar ken ik eigenlijk maar 1 nummer van: 'someday', en dat heb ik al tijden niet geluisterd.
De stijl doet me in ieder geval wat aan dat lied denken. Vooral het lied 'More of this'.
'Another Reason To Go' doet me een klein beetje aan Tim Knol denken; de stem. Het is een lekker funky nummer, op een wat duistere manier.

Weer even terug naar de eerste helft van het album,
Een openingsnummer dat langer duurt dan 5 minuten is gedrufd.
Persoonlijk vind ik dat niet zo geslaagd.
De eerste helft van het album doet een beetje aan The Jayhawks met Mark Olsen denken (zoals eerder ook al is gezegd)

Echte hoogtepunten heeft dit album voor mij -afgezien van Everyday- niet en echt diep gaat het ook niet.
Ik geef deze CD voorlopig even 3.5 ster, maar er is iets in dit album waardoor ik het vaker wil beluisteren.