First Aid Kit - Drunken Trees (2008)
mijn stem
34 stemmen
0
geplaatst: 20 februari 2011, 20:15 uur
In 2010 ontdekte ik First Aid Kit, met hun eerste langspeler ‘The Big Black And The Blue’. Met terugwerkende kracht heb ik nu ook de EP ‘Drunken Trees’ ontdekt, die het album zowat inleidde. En net als ‘The Big Black And The Blue’ vind ik dit werkelijk prachtig.
‘Little Moon’ begint met een spoken wordgedeelte, waarin meteen de titel van deze EP voorkomt. Daarna komt de echte zang, en wie deze twee meisjes kent, weet dat ze heel erg mooi kunnen zingen. Wat me wel opvalt: meestal zingt men “lalalalala”, en hier is het “rarararara”. Zweedse variant of zo? Wel verrassend, en geslaagd.
‘You’re Not Coming Home Tonight’ is een prachtig luisterliedje, met een mooie tekst. De liefde die je niet krijgt; het is een universeel thema. In het begin was dit mijn favoriet nummer, maar nu al lang niet meer. En dat zegt wat mij betreft heel veel over de kwaliteit van de andere nummers.
Nummers zoals ‘Tangerine’. Tja, wat moet je daar nu van zeggen? Fantastisch nummer, aangrijpend verhaal. “They say that I should leave you; yeah, go and find someone new; who doesn’t love a girl that smells like Tangerine”. De meisjes zijn nog zo jong, en hebben het toch al over dit soort onderwerpen; dat verraadt alleen maar dat zij al erg volwassen zijn voor hun leeftijd, en over het leven nadenken.
‘Jagadamba, You Might’ klinkt toch wat anders dan de rest. De zang klinkt ook wat scherper. Het toont een wat excentriekere kant van de zusjes Söderberg, meer aanleunend bij bijvoorbeeld een Julia Stone (al is deze EP al van 2008, al zeggen sommige bronnen 2009). ‘Our Own Pretty Ways’ klinkt vrolijk, opgewekt. En dat ze over hun projecten nadenken, dat wil ik even bewijzen met een fragmentje tekst:
“Let’s not spill the truth
It’s easier being alone
You’re a shadow of the old
And I want something new.
You’ve quit dreaming again
I can see it now clear
But I’ll wake up every morning
With the big black and the blue.”
Ziedaar, in de laatste regel, de titel van hun door mij in dit stukje reeds vermelde langspeler. Die is dus vernoemd naar dat zinsdeel, en gelijk hebben ze. Prachtige titel!
Het beste nummer van de plaat dan. Dat is ‘Pervigilo’. Als je de tekst erbij neemt, de troosteloze zang en de lijdende gitaar beluisterd, dan weet je het wel. Wie blijft daar onberoerd bij? Ik alvast niet, ik ga er enorm in op. Verder heb ik hier geen woorden voor, een song van wereldklasse.
Afsluiter is het vrij korte maar net wat snellere ‘Cross Oceans’, dat wat meer in de lijn van ‘Jagadamba, You Might’ ligt. Een song met pit. Met een geheel eigen willetje. Handgeklap. Bezwerende zang. Beklemmend sfeertje. Een afsluiter die naar meer smaakt.
4 sterren
‘Little Moon’ begint met een spoken wordgedeelte, waarin meteen de titel van deze EP voorkomt. Daarna komt de echte zang, en wie deze twee meisjes kent, weet dat ze heel erg mooi kunnen zingen. Wat me wel opvalt: meestal zingt men “lalalalala”, en hier is het “rarararara”. Zweedse variant of zo? Wel verrassend, en geslaagd.
‘You’re Not Coming Home Tonight’ is een prachtig luisterliedje, met een mooie tekst. De liefde die je niet krijgt; het is een universeel thema. In het begin was dit mijn favoriet nummer, maar nu al lang niet meer. En dat zegt wat mij betreft heel veel over de kwaliteit van de andere nummers.
Nummers zoals ‘Tangerine’. Tja, wat moet je daar nu van zeggen? Fantastisch nummer, aangrijpend verhaal. “They say that I should leave you; yeah, go and find someone new; who doesn’t love a girl that smells like Tangerine”. De meisjes zijn nog zo jong, en hebben het toch al over dit soort onderwerpen; dat verraadt alleen maar dat zij al erg volwassen zijn voor hun leeftijd, en over het leven nadenken.
‘Jagadamba, You Might’ klinkt toch wat anders dan de rest. De zang klinkt ook wat scherper. Het toont een wat excentriekere kant van de zusjes Söderberg, meer aanleunend bij bijvoorbeeld een Julia Stone (al is deze EP al van 2008, al zeggen sommige bronnen 2009). ‘Our Own Pretty Ways’ klinkt vrolijk, opgewekt. En dat ze over hun projecten nadenken, dat wil ik even bewijzen met een fragmentje tekst:
“Let’s not spill the truth
It’s easier being alone
You’re a shadow of the old
And I want something new.
You’ve quit dreaming again
I can see it now clear
But I’ll wake up every morning
With the big black and the blue.”
Ziedaar, in de laatste regel, de titel van hun door mij in dit stukje reeds vermelde langspeler. Die is dus vernoemd naar dat zinsdeel, en gelijk hebben ze. Prachtige titel!
Het beste nummer van de plaat dan. Dat is ‘Pervigilo’. Als je de tekst erbij neemt, de troosteloze zang en de lijdende gitaar beluisterd, dan weet je het wel. Wie blijft daar onberoerd bij? Ik alvast niet, ik ga er enorm in op. Verder heb ik hier geen woorden voor, een song van wereldklasse.
Afsluiter is het vrij korte maar net wat snellere ‘Cross Oceans’, dat wat meer in de lijn van ‘Jagadamba, You Might’ ligt. Een song met pit. Met een geheel eigen willetje. Handgeklap. Bezwerende zang. Beklemmend sfeertje. Een afsluiter die naar meer smaakt.
4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.