Jon Hopkins - Insides (2009)

Deze man heeft iets voor Coldplay gemaakt. Check Coldplay site > news

Cd is inmiddels gewoon uit, geen eigen beheer meer dus, op Double Six wat weer gedistribueerd wordt door Domino. Maar, om op deze plaat terug te komen, wat een schitterende cd is dit zeg. Waar Aphex Twin, Autechre zijn opgehouden om muziek te maken waar je naar kunt luisteren zonder nerveus te worden, gaat Jon Hopkins weer verder. Prachtige melodieën, mooi gebruik van allerlei geluidjes, af en toe heel sferisch en zou zo in films kunnen worden gebruiken. Absolute topper is Light Through The Veins, Jon Hopkins weet hoe je een nummer moet opbouwen en spannend kan houden, zit overigens ook een mooie 3d animatie clip bij. In dit nummer kun je overigens wel horen wat zijn invloeden ook zijn geweest bij de laatste Coldplay, hij is zeker niet onbelangrijk voor ze geweest, blijkt nu,

Mooiste nummer is overigens natuurlijk Light Through the Veins waarin je ook heel duidelijk Life in Technicolor van Coldplay kunt horen....

Ik zag net Light Through the Veins op MTV en wat een vreselijke, pretentieuze muziek zeg. En dat clipje ook, walgelijk en totaal nietszeggend. Ik moet er echt even van bijkomen.
Soort ambient-light in een instrumentaal Simpy Red-jasje.

Bis, bis! Erg leuk werkje.

Ben het wel met Luc011190 eens, dit is een soort ambient light of idm light, nergens te moeilijk of te zwaar, makkelijke muziek, ik mis de spanning en originaliteit, inspiratieloos is het goede woord voor dit album.

Haha en zo zie je maar dat smaken verschillen en gelukkig een hoop mensen het niet met je eens zijn want zie toch overal 4 sterren recensies en we verkopen hem ook goed.... (niet dat verkoop zegt dat iets goed is hoor, ,..)

Light Through the Veins vind ik een erg fijn nummer (die video is gelijk goeie oefening voor je tv)
Ik had gehoopt dat er meer van dit soort nummer op het album zouden staan..

..Een paar aardige dubstep-achtige-nummers

Ik heb deze maar eens beluisterd naar aanleiding van het Electronic-album v/d week topic, erg lekkere plaat! Ik heb hem pas tweemaal beluisterd, maar van mij kan hij al naar 4*. Zware diepe bassen, lekker geknisper en gekraak en soms mooie melodieën die geleidelijk worden opgebouwd. Niet bijster verrassend, ligt allemaal in de lijn van dingen die ik al ken, maar wel goed en toch met een nadrukkelijk eigen stempel uitgevoerd. Lijkt nog het meest op Stendeck, Ginormous, dat soort artiesten. Leuke aanrader.

Ik vind dit enorm origineel album dat niet snel verveelt en de durf heeft om verschillende genres met elkaar te combineren.
Minder lastig en niet zo zwaarwichtig als aphex twin
Steviger dan johann johannsson omwille van de enorme bass in sommige nummers en de bliep bliep stukjes.
Het feit dat "Light Through The Veins" het beste nummer van de cd zou wezen durf ik natuurlijk niet in twijfel trekken want wie daar niet op wegdroomt moet dringend iets doen aan zijn koffieverslaving.
"Vessel" daarentegen is dan weer van een totaal andere wereld want daarin word je van rustige pianodeuntjes in zware bas en bliep geluiden gesmeten die onderling een gevecht met elkaar beslechten om de bovenhand te halen. "Insides" bouwt verder op het elan van "vessel" en dat vind ik kwalitatief ook beter nummer dan "vessel" Daarna kan je even bekomen met "Wire zonder dat de overgang daarbij te bruusk is, dit nummer combineert een melodieuze (matige) bass met wat verfrissende geluiden die het niveau hoog houden.
Toch overall "maar" 3.5 want er zitten toch wat dalletjes in de cd zo daar zijn "colour eye" dat voor mij gewoon wat gekraak brengt en wat nummers op het einde (ik denk aan "small memory") die niet meer die eclectische nieuwigheden brengen dat het begin wel deed.

Ik vind bij nader inzien Wire eigenlijk het beste nummer hier, dramatisch, maar op een goede manier.. er zit een soort van opwaartse drive in die mijn koffieverslaving tijdelijk de kop indrukt

ja, want enkele "moeilijke" muziek kan goed zijn

Muziek hoeft inderdaad niet perse interessant te doen met vage geluiden en/of langzame opbouwen. Je hebt artiesten die uitblinken in duidelijkere nummertjes en ik denk dat Jon Hopkins daar één van is. Makkelijk of slecht zal ik dit ook zeker niet noemen. Als zijn ambient/idm goed verkoopt vind ik daar weinig mis mee. Het gevoel wat John Hopkins in veel van z'n nummers stopt vind ik namelijk best goed.

Daar ben ik het dan ook weer niet mee eens, hooguit dat het wat lastigere muziek is om meteen te volgen.

Heb hem nu "live" gezien op Lowlands, was te gek, heerlijk die knetterende beats, mooie opbouw en enthousiast publiek, op weg naar huis meteen zijn cd weer in de auto geknald......

Na twee zeer fijne albums in de eerste helft van dit decennium - twee albums waar ik heel vaak in zijn volle lengte van genoten heb - is dit derde werkje van Jon Hopkins een beetje teleurstellend. De betoverende ambient van het eerste, en de volle melodieuze opgewekte electronica van het tweede album, maken plaats voor... ja, voor wat eigenlijk? Voor wat kleurloze, niet zo bijzondere creaties met geen enkele uitschieter in de goeie richting.

De samenwerking met Coldplay werd al even aangehaald. Eigenlijk overkomt de discografie van Coldplay en de discografie van Jon Hopkins hetzelfde. Ze beginnen creatief, intiem, authentiek.. maar daarna vloeit de intensiteit en creativiteit weg, en blijft er een wat oppervlakkige en anonieme identiteit over... Misschien moet Coldplay gewoon weer gitaar gaan speen, en Jon Hopkins zich richten op zijn melodieuze ambient talenten. 2,5*

Heb weer liggen slapen, heerlijk plaatje tot nu toe.. Vroeg me even af waar dit heen zou gaan zonder comments te hebben gelezen. Eerst die intro.. toen 'Vessel', met weer rustige pianoriedels.. en toen (met de volume en bass op heftig) die eerste doffe bassklap.. Wist de aandacht te pakken! Benieuwd naar de rest, halverwege vind ik t nog steeds lekker..

Ik vind dramatisch wel een goede term bij dit album. Meestal op een goede manier. Rauw als in 'Can you hear my Call'; iets meer klassiek had hier goed in gepast.

Ik vind dit echt een van de betere werken in de elektronica van de laatste jaren. Een beetje ambient meets dubstep. Heel goed afgewogen en goed opgebouwd. Hopkins heeft ook het intro van Life in Technicolour van Coldplay gemaakt, waarvan op dit album het intro is uitgesponnen tot een bijna 10 minuten durend klankenpalet. Prachtig opgebouwd als je het mij vraagt.
Het zwaartepunt van het album ligt voornamelijk aan het begin. Vanaf The Low Places begint het voor mij helaas toch wat minder te worden. Desalniettemin een mooi staaltje elektronica met wat heerlijke drops.

De klassiek geschoolde Hopkins begint op deze cd in de voetsporen van Satie, verstild en sereen, ineens slaan de elektronische mokerhamers toe, het maakt je wakker uit een droom. Toch werkt die combinatie wonderwel, en kan licht klassiek, mits smaakvol gedaan, heel goed hand in hand met elektronica. Het levert hele mooie soms intense muziek op.

Prettig album, kabbelt lekker voort met veel groove.