Kamchatka - Kamchatka (2005)

Debuut van di formidabele powertrio.

Grungy/stoner achtige bluesrock.
De solo's zijn lekker overdadig aanwezig en rauw.

Echt een goede nieuwe band.
Deze plaat heeft bijna alleen zelf-geschreven tracks,op nummer 8 na (da's een Johnny Winter-original).

Deze plaat klinkt erg hongerig. De productie is niet erg vol, maar het rockt toch erg lekker.

In een uur tijd ramt de band een combinatie van powerbluesrock, grooverock en stonerrock er doorheen. Misschien is het wat te vergelijken met een band als Clutch al vind ik Kamchatka echt wel beter. Met name de gitaarsolo's, welke echt uit het jaren zeventig powerrock-vaatje tappen. Een vergelijking met Pat Travers of Stevie Ray Vaughan mag ook gemaakt worden.

Hier is de band nog een trio: Thomas "Juneor" Andersson (zang/gitaar), Roger Öjersson (bas/zang) en Tobias Strandvik (drums). In deze bezetting worden tenminste de eerste platen gemaakt, met soms wat gasten. Op deze platen nog geen gasten.

Door de twee leadzangers is er veel te beleven. Gitarist Andersson heeft een rauwe bluesstrot, terwijl bassist Öjersson meer neigt richting grunge (Alice in Chains, Soundgarden).

Auto Modown/Space Girl Blues is een verrassende cover van new-wave band Devo.I Love Everybody is een cover van Johnny Winter, met lekker smerig slidegitaarwerk, wat het een lekker southern rock-vibeje meegeeft. Instrumentaal Squirm (wat vijf-en-halve minuut duurt) is echt een heerlijke songs met veel tempowisselingen en bijna Stevie Ray Vaughan-achtig gitaarwerk. Een mooie afsluiter.