William Elliott Whitmore - Animals in the Dark (2009)

Alela Diane treedt op met meneer Elliott Whitmore. Ben erg benieuwd naar zijn muziek, ik had nog nooit van de man gehoord...

prachtig

Vorig jaar was daar opeens Micah P.Hinson die een prachtig album bleek te hebben gemaakt. Dit album lijkt daar niet zozeer op maar wat de twee gemeen hebben is dat ze beide als oude, doorleefde mannen klinken maar eigenlijk nog heel jong zijn. William Ellioth Whitmore (30 jaar) zingt countryblues-folk nummers die doordrengt zijn van maatschappijkritische teksten en met een soort van drama en weemoed naar vroegere tijden zoals die vaak door oude blues mannen gezongen wordt.

Blijkbaar heeft hij als tiener zijn beide ouders verloren en is dat vervolgens van zich af gaan schrijven en zingen. In dit album is zijn aandacht en teleurstelling vooral gericht op de politiek en vooral de regering Bush moet het flink ontgelden.
Man heeft een mooie prekerige doortastende stem. Prachtig album!

Erg mooi album.

Aangenaam verrast bij een concert van Isobel Campbell & Mark Lanegan in Paradiso, toen deze man het voorprogramma verzorgde. Hij zweette, speelde, stampte, en had vooral erg mooie liedjes. Hij speelde Isobel er in ieder geval uit (was erg slecht die avond) en kwam in de buurt van meneer Lanegan. Op deze cd staan een aantal mooie nummers en ook is te horen dat hij muzikaal gezien gegroeid is. Dit zou wel eens zijn doorbraak bij een groter publiek kunnen zijn!

nee dit vind ik niet lekker om naar te luisteren. Heb nu bijna al zijn platen gehad en elke keer wordt ik lichtelijk geïrriteerd van die langgerekte veel te langdradige nummers. Die door de weinige afwisseling al gauw saai aan doen, en dan dat stemgeluid, dat naar mijn idee niks met rauw of doorleefd te maken heeft, maar gewoon met een matige zangstem. Nee ik ben er niet positief over, al had ik dat in eerste instantie verwacht.

Ik ben het wel een beetje met BenZet eens. Opener 'Mutiny' vind ik afgrijselijk. Daarbij vergeleken denk je dat de rest misschien nog wat wordt, maar in essentie zijn de nummers aan de saaie kant. Whitmore probeert heel geforceerd authentiek en puur te klinken en dat werkt averechts. Als zanger vind ik hem een aansteller en niet oprecht klinken.

Volledig mee eens, met dit verschil dat ik Mutiny de fijnste track vind..

Volledig niet met Stijn eens maar met Mutiny heeft hij wel gelijk. Enige minpunt van de plaat.

Ik snap de kritiek trouwens wel hoor. Het is geen gemakkelijk in het gehoor liggende stem, maar mij bevalt het uitstekend en dan wordt het allemaal ineens een stuk minder saai. Ik ben een groot liefhebber van dit soort muziek. Een soort van folf/blues/roots. Misschien is het album Barnswallow van Charlie Parr beter aan jullie besteed. Wat makkelijker te verteren qua stem, maar qua genre enigzins vergelijkbaar.