Grammatics - Grammatics (2009)

Grammatics komt uit een scene waarvan ik het merendeel van de bands nooit meer opzet. Britse bands met een hoog 'lang leve de lol' en 'we're only in it for the groupies'-gehalte. Deze band nam zichzelf echter veel serieuzer en dat is misschien wel de reden dat ze het niet hebben gehaald (ze zijn inmiddels uit elkaar) want veel mensen eromheen interpreteerden dit als pretentie of zelfs arrogantie.

Maar elke keer als ik weer terugkom bij deze debuutplaat ben ik verbaasd over hoeveel plezier ik hier na de tigste luisterbeurt weer van heb. Doordachte composities, mooi geproduceerd, prachtige poetische teksten, dit heeft alles.

En vooral, elk nummer heeft zo'n 'hallelujah'-momentje. Je weet wel, zo'n moment doordrenkt van emotie, kippenvelopwekkend, een stukje van 5 seconden dat je eigenlijk op repeat zou willen zetten maar zo werkt het uiteraard niet want de opbouw ernaartoe speelt natuurlijk ook mee.

Zo lijkt The Vague Archive tot pakweg een minuut voor het einde op hun meest generieke popliedje (verse-chorus-verse-chorus) maar dan valt alles ineens uiteen en werkt de band zich door een prachtige slome coda heen, waar alle weggevallen instrumenten langzaam weer terugkomen.

Het nummer daarna, Broken Wing heeft ook zo'n moment. Het begint subtiel, zanger Owen op akoestische gitaar, ook hier weer een mooie tekst: I'm taking to the stage tonight with a broken wing. En na die regel komt de band in, en zonder dat het nummer echt omhoog gaat in tempo krijg je een enorme adrenaline rush, waarin de zang obsessief om de woorden 'broken wing' krult en die prachtige viool maar aanzwelt en aanzwelt.

Maar mijn allerallerfavoriete nummer en moment van euforie komt op Polar Swelling. Deze gaat enorm over-the-top en het is een wonder dat dat zo goed uitpakt. "You found God, you found God, you found God, I know. I can't afford your love", maar dan, maar dan.. alles zwelt wederom aan, de zang schakelt een register omhoog en op zulke momenten is "heaven never enough". Dit levert me nog steeds keer op keer kippenvel op.

Als laatste wil ik nog even de cohesie van dit album benadrukken die goed te vinden is in de teksten. De band is geobsedeerd door het idee van de muziek van het lichaam. Dit wordt goed samengevat in Relentless Fours: There's a hungover girl in bed, her head hits relentless fours. Her heart is an upbeat hi-hat, the body composes, you don't even know it. gevolgd door de suggestie "dance to your pulse tonight". Maar het idee komt meer terug. In Inkjet Lakes (Are you mourning for an era when your blood sang and your head trilled), Rosa Flood (I found a little escape to the rhythm of your blackened lungs), DILEMMA (her elegance, an infinite hum) en Murderer (My heart beats out my ribcage, my lungs are burst black balloons).

De muziek van Grammatics lijkt zichzelf te hebben geschreven. Ze leken ook heilig te geloven in 'wat goed is overwint'. Geen concessies om de muziek beter te verkopen, waar ze nog eens verder op ingaan op de afscheids-ep KRUPT (bankrupt..). Dit heilige geloof in de muziek zelf blijkt dus al uit de teksten en wordt verder uitgelegd op de (zeer de moeite waard zijnde!) bonustrack Time Capsules:

Hell, and I feel something now, even if it's a lie, there's a greater truth emerging..