Henrik Schwarz / Âme / Dixon - The Grandfather Paradox (2009)

Van de Innervisions blog:



De eerste CD (track 1 t/m 18) is een mixCD, op de tweede (19 t/m 32) staan de nummers ongemixed.

Gaaf! Nog helemaal niets van vernomen dat deze uit zou komen. Dik dat Can erop staat!

Niet zo gek dat je nog niets gehoord had, is ook pas vanmiddag aangekondigd voor zover ik weet.

Ziet er wel leuk uit, hoewel de heren van Innervisions wel iets te snobistisch worden/zijn naar mijn smaak.

Leg uit

Dit soort uitspraken, waaraan Ame en Dixon zich regelmatig schuldig maken (Henrik is een rustige jongen geloof ik).

En daarnaast ietwat hoogdravende concepten, zoals dit album, die op zich wel interessant zijn maar een wat naar bijsmaakje krijgen door hun opmerkingen eromtrent.

Ligt het nu aan mij of zijn track 1 en track 20 exact dezelfde, net als track 4 en track 21

Nee, ligt niet aan jou.

Aah oke. Wel leuk overigens om werk van Steve Reich, Moondog en Ø samen te zien (Moondog wil ik nog steeds een keer goed luisteren), maar dit ga ik niet kopen.

Ze geven aan dat ze een compilatie willen maken van de oude minimalsound ipv de huidige ‘so called’ minimal (wat vaak helemaal geen minimal is idd). Omdat het hier in principe om 2 totaal verschillende genres gaat, vind ik die uitleg eerder een noodzaak dan een snobistische uitspraak. Hun laatste fabric mix was zonder ‘snobisme’ helemaal in de nieuwe minimalstijl, maar daarmee een zeer matige plaat, hopelijk hebben ze zelf ook bedacht om zoiets niet weer te doen op die manier. nu meot ik dit nog horen allemaal, maar de tracklist ziet er wel prima uit.

Nu op de luisterpaal! Waanzinnig album zoals ik het nu hoor, heerlijk die oude 'classic minimal', zoals ze het noemen. Perfect gemixt, lekkere sfeer. Âme had ook al Moondog op die Fabric van ze, dat was hypnotiserend. Het is iets wat verder doorgevoerd mag worden wat mij betreft, en dit album bewijst dat het echt verfrissend is. Misschien niet direct voor op de dansvloer, maar wel prima om gewoon te luisteren.

Wat een blend van verschillende stijlen! Veel artiesten die bij mij een hoge kwaliteitswaarde hebben alvast.

Het blijven Duitsers...

Maar feit blijft dat op deze compilatie weinig aan te merken is.
Hooguit dat ik geen logica in de selectie van gemixte en ongemixte tracks kan ontdekken. Zal wel een mix van een rechten- en ruimtekwestie zijn.

Toffe plaat hoor, zeer relaxed met erg mooie sounds.

Home / Radiomixes / Henrik Schwarz and Dixon--The Radio Sessions - Electronic Beats On Air, 2009-5 - Electronic Beats - electronicbeats.net

Een mix met nummers die deze compilatie net niet gehaald hebben.

Magnifiek hoe zoveel verschillende artiesten met de meest uiteenlopende ideeën onder één noemer kunnen geschoven worden en nog deftig in elkaar gemixt kunnen worden ook. Zeer indrukwekkende plaat die een goed voorsmaakje geeft naar de kwaliteiten die deze artiesten in hun mars dragen.

15 april Innervisions in Trouw! Kan niet wachten.

Nu is dit sowieso één van mijn favoriete mixalbums, maar bij het stukje For Baby Ooh / Metamorphoses / Testfeld zit ik altijd zó te genieten...

The Grandfather Paradox is een overzicht van minimalistische muziek uit de afgelopen 50 jaar, vanuit de visie van Henrik Schwarz, Âme en Dixon - een DJ-kwartet dat muziek maakt dat wel eens onder het subgenre 'minimal' (minimal techno) wordt geschaard. Zoals hierboven al is aangegeven zijn 'minimal' en 'minimalistische muziek' echter twee verschillende dingen.

Even een recap van de achtergrond van de titel: de 'grandfather paradox' is een tijdreisparadox. Stel dat je terug in de tijd zou kunnen reizen, en ervoor kiest 50 jaar terug in de tijd te gaan om je eigen grootvader te beletten je vader of moeder te verwekken. Daarmee maak je je eigen geboorte ongedaan, waardoor je überhaupt nooit hebt bestaan, en dus onmogelijk terug had kunnen gaan om je opa tegen te houden. Huh. Ja, da's een paradox. De titel van dit mixalbum wijst er dus op dat Schwarz, Âme en Dixon 'terugreizen in de tijd', om hun muzikale 'grootvader' te ontmoeten: ze vermalen nummers die hun muzikale ontwikkeling mogelijk hebben gemaakt, en bakken er iets totaal nieuws van.

Verwacht dus niet een mix die puur en alleen bestaat uit 'minimal techno', alhoewel enkele nummers hier zeker wel naar hinten. De eerder genoemde quote, "we decided to focus on true minimal tracks in its original meaning: not todays so-called 'minimal' but minimal music that has been created in the past 50 years and is produced only with few elements," vind ik dan ook wel gerechtvaardigd. Technogod Richie Hawtin komt wel voorbij, maar dat geldt ook voor de experimentele rockband Can, de funkgroep Cymande, jazzgrootheid Yusuf Lateef en de avant-garde componist Moondog. En al deze nummers uit verschillende stijlen worden kundig in een mix gegoten, met een precisie en doortastendheid waar ik als enthousiaste amateurdeejay alleen maar jaloers op kan zijn.

Zoals menig muziekliefhebber zal weten, kan de setting waarin je muziek luistert heel belangrijk zijn voor je muzikale ervaring. In dit geval zou ik aanraden in je eentje te luisteren, met je koptelefoon op. Het is niet het soort muziek dat je opzet op de achtergrond van een goed gesprek. De muziek is dan wel vaak repetitief, maar niet van het soort herhaling dat de aandacht doet verslappen. Het is meer herhaling met een onwikkeling erachter, herhaling die niet gaat vervelen door de langzame opbouw van ritmes en grooves. Ik luister The Grandfather Paradox graag tijdens het leren, tijdens het koken, tijdens het lezen, tijdens het reizen, of languit liggend in de hangmat op mijn balkon - eigenlijk in iedere situatie die past bij een kalme, solitaire mindstate.

Dat mijn liefde voor deze mix ergens in gegrond is, wordt bevestigd door online muziekarchief Discogs, die het album onlangs op nummer één zetten in hun top vijftig mixalbums aller tijden. Even een mooi stukje uit dat artikel:

Âmen. Ik ken deze plaat nu een klein halfjaar, en hij heeft zich in die korte periode stevig tussen mijn favoriete albums genesteld. Ik houd van de brede muzikale oriëntatie en de manier waarop de uiteenlopende nummers worden samengekneed, en heb die twee nog niet eerder zo sterk samen zien komen. Dikke aanrader dus.

Ik ga 'm eens goed luisteren. Mooi bericht en de tracklist ziet er erg goed uit. Heeft wat weg van de eclectische mixtapes bij Secret Thirteen.

Raymond Scott, Steve Reich, Robert Hood, John Carpenter, Can..., ik zie de connecties al. Allemaal lui die veel hypnotiserende polyritmische muziek hebben gemaakt met een sterke toespitsing op gebruik van enkel een paar sterke geluiden die door elkaar heen lopen.

Dit blijft toch een unieke en uitzonderlijk sterke trip, heb hem de laatste maanden weer geregeld opstaan en dan vliegt het uur werkelijk voorbij.

Ze gooien er rond de 25e minuut, ergens tussen de mengelmoes van Metamatics' Blue Water en I:Cubes Acid Tablet, stiekem nog even de bassline van Rej in. Om nog maar eens te bewijzen dat die track letterlijk in ieder setje tussen de 110 en 130 BPM kan worden gegooid.