Earth and Fire - Andromeda Girl (1981)

Laten we eerlijk zijn mensen, dit klinkt toch helemaal nergens meer naar? Ik ben meestal altijd wel van de artistieke vrijheid en de interessante nieuwe wendingen enzo, maar er zit ergens een grens he. Waar zit die grens dan? Hier dus. Schaamteloos gladde popmuziek zonder ook maar enige hooks. En dat heeft dan een hoger gemiddelde dan Reality Fills Fantasy, wat gewoon een heel degelijke popfunk plaat was. Met Chris Koerts uit de gelederen is de goede gitarist verdwenen en dus zijn er hier geen fijne gitaarpartijen meer om naar uit te kijken. Ronnie Meyjes of zoiets vervangt hem, maar wie kan hem horen?

"Love is an Ocean" vind ik dan weer een klein beetje een uitzondering. Dat heeft nog een pakkend refreintje. En dan is daar zo'n titelnummer van 11 minuten dat meteen allerlei superlatieven naar zich toe geworpen krijgt. Maar wat is het nou werkelijk? Gewoon zo'n zeiknummer als "What More Could You Desire", maar dan uitgerekt om 11 minuten lang te kwellen. Koer(t)swijzigingen, prima, maar in Godsnaam behoudt die kwaliteit.

En dan nog de spuuglelijke hoes. Is dat Kaagman? Zonder kleren aan? Is dit een advertentie voor de playboy waar ze in heeft gestaan?

Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik ermee moet. Volgens RateYourMusic is het progressieve pop. In die omschrijving kan ik me wel vinden. Het progressieve deel maakt het minder erg dan het had kunnen zijn, maar de pop is dan ook wel echt pop. Mierzoet bij vlagen en vooral heel erg leeg. Liedjes als Tell Me Why en You hebben nul komma nul waarde. De sfeer is af en toe nog wel ok, maar de goede liedjes zijn gewoon ver te zoeken. Gerard Koerts stelt zonder zijn broer weinig voor en ik snap heel goed waarom hij na dit album de handdoek in de ring gooide. Earth & Fire is gewoon dood. Er staan bijzonder weinig gitaarpartijen op dit album en het is allemaal wel erg simpel.


Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire
4. To The World Of The Future
5. Gate To Infinity
6. Reality Fills Fantasy
7. Andromeda Girl

Nochtans vind ik Andromeda Girl echt een prachtig nummer. Mooi gezongen, fijn koor en nog enkele schone gitaarpartijen. Daar is echter ook meteen het enige goede nummer geweest, want voor de rest is het hem allemaal gewoon net niet. Soms begint een nummer aardig (Just One Chance) om daarna alsnog te vervallen in mierzoet en weinig interessante popmuziek. Het is echt niet het ergste dat ik ooit heb gehoord en Kaagman zingt nog steeds prima, maar ik haal er weinig plezier uit.

Tussenstand:
1. Atlantis
2. To The World Of The Future
3. Song Of The Marching Children
4. Earth & Fire
5. Reality Fills Fantasy
6. Gate To Infinity
7. Andromeda Girl