finn. - The Best Low-Priced Heartbreakers You Can Own (2008)

Heel soms hoor ik het er ook een beetje in (iets minder pieperig misschien)

Dat vind ik dan weer niet: het is namelijk een schitterend album, maar ik mis toch wel een beetje het betoverende wat Jónsi en zijn kornuiten me wel geven.
Finn. vergelijken met Sigur Rós gaat sowieso verder niet echt op. Ik moet meer denken aan de verstilde muziek van bijvoorbeeld Doveman die ook behoorlijk kaal kinkt met hier en daar een kleine toevoeging om de boel wat in te kleuren. Ik denk dat hier voor mij de schoen een beetje wringt: ik mis net even die spannende twists, de geintjes om dit behoorlijk serieuze geheel wat aangenamer te maken. Ze zitten er echt in hoor: prachtige strijkers, blazers, handjeklap, maar gevoelsmatig komt het dan net even te laat of gewoon te weinig in beeld. Maar misschien is het gewoon een 'eigen probleempje met Finn. waar nog uitgekomen moet worden. Uiteraard is het verstilde, plus hier en daar wat grootse orkestrale klanken ook de kracht van dit album en ik zal het veel meer moeten gaan beluisteren om het echt goed te kunnen doorgronden.
Makkelijk is dat niet, want dat is dit album ook niet. Toch zegt mijn gevoel dat dit ooit opeens helemaal op z'n plek gaat vallen en dat ik alsnog compleet betoverd ga worden. Als dat het geval is laat ik het zeker weten hier.
Om veilig te beginnen zet ik daarom voorlopig in op 3,5* met zeer grote kans op later meer.