The Alarm - Declaration (1984)

Vooral The Deceiver vind ik goede song. Vroeger veel naar dit nummer geluisterd. Rest is ietsje minder, maar kan er mee door. Als ik me goed herinner is The Alarm een band uit Wales.

The Alarm heeft alvorens ze met hun debuut kwamen 'Declaration', een hele tijd gekloot met singeltjes en EP's. Maar het was het wachten waard. Zelf vind ik dit een parel van een album, Zoals het album klinkt zou je (op de blazers na) verwachten dat 'ie geproduceert is door 'Steve Lillywhite'. In globale lijnen redelijk rauw met een paar gangbare uitspringers en veel accoustisch gitaarwerk erin. Faves: 'Sixty eight guns', 'Shout to the devil', en 'Blaze of glory'. Veel betekenend album.

uw herinneringen laten u niet in de steek

Het is mij altijd een raadsel gebleven waarom U2 wel en the Alarm niet. Goede plaat! Hebben ooit in Belgie toen de stroom uitviel in de zaal, hun acoutische gitaren gepakt en op de rand van het podium het concert onversterkt afgemaakt. Dan heb je kloten!

van deze band kom je idd veel EP'S tegen...staan niet op de site...nu ben ik geen kenner dus als er nog liefhebbers zijn die zich geroepen voelen?

rauw en eerlijke muziek,die (naar mijn bescheiden mening) iets van "een eigen geluid" mist. en mischien daarom nooit het grote publiek berijkt heeft.

In Engeland zijn alle albums uitgebracht met een nieuwe volgorde van tracks en met daarin verweven rond de 6 a 8 bonustracks. Heb je die cd's dan ben je redelijk compleet.

Of je koopt via Mike Peters' wbsite de 8-cd box met alle numers erop. Heb je mooi alles op een rijtje, met veel bonusnummers, etc. Beetje prijzig, dat wel, maar goed, je krijgt waar voor je geld!

Klassieker! Mike Peters was een geweldige liedjessmid voor wie geen ruimte was vanwege de net meer megalomane en beter te marketen Bono. Pech voor hem, maar even zo goed een aantal geweldige platen gemaakt waaronder Strength.

Erg lekker album van deze band. Klinkt heel strijdbaar. Samen gezien met de Simple Minds in die tijd.

Ben hem aan het luisteren en inderdaad lekker album met veel mooie nummers.

Bij die oneindige resem 'they could have been bigger than The Smiths/U2/Simple Minds'-bands uit de 80's heb ik altijd iets van eerst horen dan geloven. Maar dit klinkt alleraardigst, moet ik zeggen.

Goeie plaat van band die ik een warm hart toedraag: door omstandigheden beschikten ze destijds niet over hun apparatuur bij het concert in Tivoli; het publiek kon kiezen: geld terug of een unplugged concert.

Ca 200 man bleef en dromde rond het podium - ze waren uit het goede hout gesneden en speelden vol overtuiging!

Ik durf niet te zeggen óf het de reden is die ik doe vermoeden........
Misschien als Mike de sound van dit album een vervolg had gegeven of tenminste had gëevolueerd, zoals U2 dat tenminste tot Achtung Baby heeft gedaan, dan waren de mogelijkheden misschien aanwezig. Ik in ieder geval heb het altijd spijtig gevonden dat ze na Declaration meer mainstreem rock zijn geworden, gewoner. Alleraardigst nog wel, maar lang niet zo indrukwekkend als deze: voor mij bleef de belofte uit.

Declaration is naar mijn mening één van de beste debuutalabums van de jaren 80 en sluit moeiteloos aan bij andere fantastische debuutalabums uit die periode zoals bv. The Crossing van Big Country en Rattlesnakes van Lloyd Cole & the Commotions.

Op internet vond ik de volgende recensie over dit album: "While a lot of bands have tried to combine the '60s and '70s, none of them have been as successful as The Alarm. Musically, their secret is that they draw on Punk and then temper it with an acoustic sound while avoiding the wimpiness usually associated with folk", en dat is precies het gevoel dat ik ook had toen ik het album voor de 1e maal hoorde en direct onder m'n huid kroop.

Openingsnummer "Declaration" begint nog rustig en folky met akoestische gitaren, maar zodra het nummer naadloos overgaat in het meer punky "Marching on" maakt de rebellerende stem van Mike Peters direct duidelijk dat we hier met recht een echte "Declaration" in handen hebben. Dat rebelse en opzwepende gevoel blijft bij "Where were you hiding when the storm broke" en "Third light" nog behoorlijk van kracht, bereikt een voorlopig hoogtepunt bij "86 Guns" en wordt pas even getemperd door het prachtige akoestische "We are the light".

De stuwende drums van het 1e nummer op kant B (Shout to the devil) maken direct duidelijk dat het vuur nog lang niet geblust is en wordt opgevolgd door anthem "Blaze of glory", waarna "Tell me" weer even voor een rustmomentje zorgt, onmiddelijk weer gevolgd door het fantastische "The deceiver" waarbij je waarlijk begint te geloven dat je bij Mike Peters echt niet meer welkom bent ("you are not welcome in my life"). "The stand" mag daarna als kort intermezzo van 1.15 min. gezien worden, waarna het album wordt afgesloten met live set closer "Howling wind", waarbij waarachtig nog wat Big Country achtig gitaarwerk voorbij komt.

Bovengenoemde internet recensie eindigde met "This is rock and roll at its very finest and U2, R.E.M. and the rest are going to have to work very hard to top it" en toen ik het album voor de 1e keer hoorde was ik daar ook van overtuigd! De historie heeft e.e.a. helaas achterhaald, maar het album staat desalniettemin stevig in mijn eigen Top 10 Aller Tijden (samen met U2 en R.E.M.) en zal daar met deze krachtige Declaration altijd blijven staan.

Prachtig debuut van een helaas wat onbekend en onbemind gebleven band. Marching on, Where were you hiding, 86 guns, The deciever, Blaze of glory zijn stuk voor stuk ijzersterke songs die je tot de klassiekers van de band mag rekenen. Heb de heren 2 keer live gezien en was behoorlijk onder de indruk. De eerste kennismaking was ooit op Bospop in de tent. Die tent ging dus op z'n kop!! Daarna maar eens wat album gaan zoeken van ze en deze reken ik samen met Strength en Eye of the hurricane tot hun beste!

Toen U2 na de release van War echt groot aan het worden was, bleek er meer behoefte aan soort gelijke bands.
Mike Peters had wel een beetje de uitstaling van Bono, en ook wel een kapsel, welke in de verte wat van hem weg had.
Als de gitarist dan ook nog Dave Sharp heet, dan kom je natuurlijk als snel bij The Edge uit.
Ook The Alarm heeft een vergelijkbare samenzang tussen beide.
In het plaatselijke jeugdhuis werd The Alarm ook gemakkelijk na een album van U2 gedraaid, want beide bands hadden aardig wat raakvlakken.
Maar The Alarm is geen U2.
Ik ben er ook eventjes in getrapt, met vlagen meende ik U2 te horen, zoals in Third Light, weer een knipoog naar War, lijkt mij, daarop staat een nummer genaamd Red Light.
De drumpartijen bij Third Light lijken weer aardig op die van I Will Follow.
Aardig?
Gewoon letterlijk over genomen.
Sixty Eight Guns heeft bijna dat frisse, jonge lefgozers achtige, maar heeft het net niet helemaal.
Jammer dat The Alarm zich duidelijk al in het begin richtte op een bepaalde, niet te behalen status, waardoor ze continu niet konden voldoen aan de verwachtingen.
Had net als een Big Country gekozen voor een meer eigen geluid, en tevreden zijnde met een plek in de Eerste divisie.
En toch, ondanks deze terechte kritiek, vind ik het lekker om zo af en toe een plaatje van The Alarm te draaien.

Ik zie nu pas dat ik het in mijn eerdere post heb over 86 i.p.v. 68 Guns!

In de jaren 80 waren ze met alle doem muziek samen met U2, Simple Minds de wat positieve tegenhanger.
Ze speelden in het voorconcert van U2 ten tijde van War in Ahoy en ik moet juist zeggen dat ze het publiek prima meekregen.
Juist in deze jaren was de meer akoestische aanpak toch wel baanbrekend, maar een enkele band deed dat.
Juist die wat folky inslag vond ik best o.k. De nummers hadden energie, teksten waren niet fatalistisch, het had wel wat.
Natuurlijk is de vergelijking met U2 en Simple Minds niet geheel terecht, maar op zich is dit een verfrissend album. Ook nu nog.

Was volgens mij tijdens de Unforgettable fire tour. Toen speelde U2 voor het eerst in Ahoy als ik me niet vergis.

Zou wel kunnen, weet het niet meer precies. Was in ieder geval in Ahoy, een puike avond. The Alarm vond ik verassend, had net de plaat gekocht.

Goeie plaat. destijds gezien op Werchter, en U2 was niet ver weg.

Vandaag 38 jaar geleden uitgekomen. Destijds grijs gedraaid en veel live gezien. Nog steeds fijn album om te horen. The Alarm treedt nog steeds op maar concert in Cardiff (40 Years The Alarm) al 3x verzet, nu hopelijk april 2023....

Zojuist lees ik dat Mike Peters is overleden aan leukemie, een ziekte waaraan hij in de jaren '90 ook leed, waarvan hij herstelde maar die weer terugkwam. Erg verdrietig. Ik heb een best of album van The Alarm (afkomstig uit Wales), waarvan hij met zijn herkenbare stemgeluid in de jaren '80 de leadzanger was en ook weer vanaf 1999. Ik heb net wat nummers op Youtube beluisterd van de expanded 1984-1985 Declaration versie. Meteen maar besteld want wat een pareltjes zoals Sixty Eight Guns en The Deceiver staan erop. Dit zijn de ook wat langere album versies in vergelijking met de single-versies op het best-of album. Vooral The Deceiver kon ik altijd waarderen.
Door het droevige bericht ben ik de muziek van The Alarm en Mike Peters maar weer eens te beluisteren. Te lang onderschat, vrees ik....