The Alarm - Declaration (1984)
mijn stem
60 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: I.R.S.
-
Declaration (0:42)
-
Marching On (3:35)
-
Where Were You Hiding When the Storm Broke? (3:01)
-
Third Light (3:22)
-
Sixty Eight Guns (5:51)
-
We Are the Light (3:17)
-
Shout to the Devil (4:32)
-
Blaze of Glory (6:12)
-
Tell Me (3:12)
-
The Deceiver (5:02)
-
The Stand (Prophecy) (1:19)
-
Howling Wind (6:49)
-
The Peace Train * (1:35)
-
Pavilion Steps * (3:46)
-
What Kind of Hell * (2:42)
-
Unbreak the Promise * (2:29)
-
The Chant Has Just Begun * (3:41)
-
Second Generation * (3:36)
-
Reason 41 * (3:54)
-
Bells of Rhymney * (3:00)
-
Bound for Glory * (2:38)
-
Absolute Reality * (3:27)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur:
46:54
(1:17:42)
0
geplaatst: 17 april 2015, 01:06 uur
Toen U2 na de release van War echt groot aan het worden was, bleek er meer behoefte aan soort gelijke bands.
Mike Peters had wel een beetje de uitstaling van Bono, en ook wel een kapsel, welke in de verte wat van hem weg had.
Als de gitarist dan ook nog Dave Sharp heet, dan kom je natuurlijk als snel bij The Edge uit.
Ook The Alarm heeft een vergelijkbare samenzang tussen beide.
In het plaatselijke jeugdhuis werd The Alarm ook gemakkelijk na een album van U2 gedraaid, want beide bands hadden aardig wat raakvlakken.
Maar The Alarm is geen U2.
Ik ben er ook eventjes in getrapt, met vlagen meende ik U2 te horen, zoals in Third Light, weer een knipoog naar War, lijkt mij, daarop staat een nummer genaamd Red Light.
De drumpartijen bij Third Light lijken weer aardig op die van I Will Follow.
Aardig?
Gewoon letterlijk over genomen.
Sixty Eight Guns heeft bijna dat frisse, jonge lefgozers achtige, maar heeft het net niet helemaal.
Jammer dat The Alarm zich duidelijk al in het begin richtte op een bepaalde, niet te behalen status, waardoor ze continu niet konden voldoen aan de verwachtingen.
Had net als een Big Country gekozen voor een meer eigen geluid, en tevreden zijnde met een plek in de Eerste divisie.
En toch, ondanks deze terechte kritiek, vind ik het lekker om zo af en toe een plaatje van The Alarm te draaien.
Mike Peters had wel een beetje de uitstaling van Bono, en ook wel een kapsel, welke in de verte wat van hem weg had.
Als de gitarist dan ook nog Dave Sharp heet, dan kom je natuurlijk als snel bij The Edge uit.
Ook The Alarm heeft een vergelijkbare samenzang tussen beide.
In het plaatselijke jeugdhuis werd The Alarm ook gemakkelijk na een album van U2 gedraaid, want beide bands hadden aardig wat raakvlakken.
Maar The Alarm is geen U2.
Ik ben er ook eventjes in getrapt, met vlagen meende ik U2 te horen, zoals in Third Light, weer een knipoog naar War, lijkt mij, daarop staat een nummer genaamd Red Light.
De drumpartijen bij Third Light lijken weer aardig op die van I Will Follow.
Aardig?
Gewoon letterlijk over genomen.
Sixty Eight Guns heeft bijna dat frisse, jonge lefgozers achtige, maar heeft het net niet helemaal.
Jammer dat The Alarm zich duidelijk al in het begin richtte op een bepaalde, niet te behalen status, waardoor ze continu niet konden voldoen aan de verwachtingen.
Had net als een Big Country gekozen voor een meer eigen geluid, en tevreden zijnde met een plek in de Eerste divisie.
En toch, ondanks deze terechte kritiek, vind ik het lekker om zo af en toe een plaatje van The Alarm te draaien.
* denotes required fields.
* denotes required fields.