Johnny Thunders - So Alone (1978)

Niet het 8e wereldwonder ofzo, maar 0,5*...?
3 sterren verdient het nog wel vind ik. Hier en daar een sterk liedje, afgewisseld met wat logge punkrock. Niet geweldig dus, maar toch ook niet slecht.

De magnum opus van de ultieme junkie. Slonzige viezigheid met een stralend randje. M.m.v. onder meer Thin Lizzy's Phil Lynott en Steve Marriott.

Daddy Rollin' Stone

You can't put your arms round a memory, pff wat een prachtige tekst, dit nummer komt ook in bringing out the dead van M. Scorcesse nog even voorbij.
Hij romantiseerde drugs als geen ander maar op een of andere manier pik ik dat van hem. (Johnny niet Martin)
Hij schuwde ook niet om de ellende te benoemen.
Slonzige viezigheid met een stralend randje, mooi ''gesproken'' LocoHermano!!

Ik bedoelde natuurlijk Scorsese!

ja, hoe stoer wil je het hebben: lynott, thunders en marriott op 1 liedje, je gelooft het niet tot je het hoort

en alledrie de pijp uit... thunders en marriott 3 dagen na elkaar nota bene

Tondeman, Mark e Smith is een regelrechte held!!!!!!!!!!!!

Dat vind ik ook

Held van Herman Brood, for what is worth...
Alsof het niet op kon ook nog met Peter Perrett van the Only Ones en geheimzinnige zangeres Koulla Kakoulli.
Rockvaste Punk, oa met Pipeline van The Ventures, maar dat is hier een rioolbuis.

Sterke soloplaat van Thunders. Track 2 is echt fantastisch

En Great Big Kiss mag er ook wezen:

koortje: Hey, is she a good dancer?
JT: What do you mean 'is she a good dancer'?
koortje: Well: How does she dance?
JT: Close.... very very close.

Tja, geniaal!

Ik denk trouwens dat Nick Cave bij JT ook wat mosterd heeft gehaald.

Geniaal geleend ja. Geweldig nummer, maar waar hij naar verwijst begint na 1:40.

YouTube - The Shangri-Las - Give Him A Great Big Kiss (Remastered)

Ook the Replacements hebben een potje opgehaald!

Toen ik dit album voor het eerst hoorde begreep ik er niet veel van: dit zou toch, eh, New Yorkse punk moeten zijn?... Kwestie van verkeerde insteek, ik was nog een stukkie jonger toen, en de New York Dolls moest ik nog leren kennen. Nú hoor ik een geweldige mix van zompige rock & roll, scherpe New Wave (opmerkelijk hoe Thunders' stem soms lijkt op die van Peter Perrett) en punk met een vies randje, alles sterk gespeeld en mooi vol geproduceerd. Heerlijke plaat.

Fuck ik ben gek op dit album…ben inmiddels 66 maar nog steeds met veel plezier aan het luisteren. You can’t put your arms… is natuurlijk geweldig… (ook mooi uitgevoerd door John Waits btw)…
Dit is rock’n Roll zoals ik het graag hoor. Puntig en goor. Lekkere grote stads en riool ranzigheid zoals hiervoor genoemd. Ben ook niet voor niks een ontzettende brood fan.

Geweldige keiharde puntige rock met een rauw randje.

Hmmm solo doet Johnny Thunders me toch meer dan bij zijn oude bandjes The Heartbreakers en The New York Dolls, toch op dit album. Heerlijk snotterige oldschool-punkplaat!