Pretenders - Get Close (1986)

Meestal heb ik een lichte antipathie jegens overmatig overpopulair-door de radio gekgedraaide- popsongs, en vind ik ,daar van toepassing, meestal het andere werk (op betr. album) vele malen beter. Nu dit album staat daat lijnrecht tegenover. Dit vind ik persoonlijk een der minsten van de Pretenders, juist omdat ik van deze nu juist alleen de singels ervan mooi vind: 'Don't get me wrong' & 'Hymn to her'. De rest ben ik beslist minder onder de indruk. En de cover 'Room full of mirriors' (Jimmy Hendriks) had Chrissie ook beter thuis kunnen laten. Over het algemeen ben ik wel te spreken over Chrissie, maar dit album moet ik afdoen met 2 ster.

Dat is toch wel streng... Hymn to her staat bij mij hoog op de lijst favoriete balladen, dus alleen daarvoor was het oprapen uit de drie-euro-bak de moeite al waard. Daarbij vind ik Chill factor toch ook een sterk nummer, evenals Dance (nee, niet alleen de ballads dus).

Staat wel tegenover dat songs als When I change my life, Light of the moon, Tradition of love en I remember you amper uit elkaar te houden zijn. Voor de rest: 3½*

'Hymn to her' vind ik dan ook errug goed. Ook die andere singel. En eerlijk toegegeven zou ik alleen al voor die twee songs het album voor die paar Euro's aanschaffen, zekers.

Helaba, 'My baby' (geschreven voor Jim Kerr) is toch een lekker nummer ...

Met Mel Gaynor op drums!! Dat hoor je gelijk, goed nummer!

best een aardige plaat, zeker geen klassieker maar goed draaibaar. Er moet mij wel van het hart dat How Much Did You Get for Your Soul? wel heel erg slecht is.

Niemand nog iets gezegd over het briljante gebruik van Don't get me wrong in Bridget Jones's diary -- zelden heb ik zo'n leuk nummer op zo'n toepasselijke plek gebruikt horen worden.
 

Room Full of Mirrors klinkt Simple Minds achtig.

Chrissie Hynde deelde dan ook het bed met Jim Kerr in die periode.

Wellicht nog belangrijker: Steve Lillywhite produceerde dit nummer (dit i.t.t. de rest van het album waar Bob Clearmountain en Jimmy Iovine voor tekenden)

Inderdaad, het is me ook al opgevallen dat nummers van verschillende bands
akelig op elkaar kunnen lijken van sound, klanktapijt... blijkt dan dezelfde producer te zijn.

Niet best deze, het laatste nummer is bijna 1 op 1 seven into the sea van In tua nua. Vreselijke productie, dat hoort niet bij de Pretenders. Terwijl Bob C toch best goede producties heeft gedaan.

Tegenvaller dit album, en ben zo te zien niet de enige.
Eigenlijk altijd zo gevonden en nu na enkele draaibeurten ga ik die mening niet herzien.
Don’t Get Me Wrong & Hymn To Her staan buiten elke discussie, prima nummers en ook direct de hoogtepunten van de plaat.
My Baby & Light Of The Moon zijn ook goed te verteren.
Dance & How Much Did You Get For Your Soul vind ik regelrechte misbaksels.
Afsluiter Room Full Of Mirrors lijkt op een Simple Minds kloon en hoor ik het gitaargeweld van Charlie Burchill in dit nummer terug.

Matig album al blijft Hymn To Her wel een prachtig nummer. Don't Get Me Wrong is een prima radiohit.

dance! toch lekker op een zonnige zondag.