Annie Hogan - Plays Kickabye (1985)

Annie Hogan heeft dit album in 2009 opnieuw uitgebracht met nogal wat wijzigingen: allereerst veranderde ze haar naam van Annie in Anni, kreeg dit album een licht gewijzigde hoes en werden er extra tracks aan toegevoegd. Behoorlijk wat extra tracks kunnen we wel zeggen; dusdanig dat er van een EP geen sprake meer is in de nieuwe versie.
Annie Hogan is vooral bekend van haar samenwerking met Marc Almond. Zo was zij lid van Marc and the Mambas en zat ze in de begeleidingsgroepen The Willing Sinners en La Magia. Ook schreef zij veel nummers samen met Almond en dat is ook de reden dat we bijvoorbeeld The Frost Comes Tomorrow van Marc's album The Stars We Are terughoren op deze cd.
Marc zelf is te horen in duet op Burning Boats en uit die tijd stamt ook de samenwerking met Nick Cave, hier te horen op Vixo op de manier zoals we hem kennen van zijn oudere albums.
Het zijn niet alleen Marc Almond en Nick Cave met wie ze heeft samengewerkt. Zo kunnen we Soft Cell, The The, Einstürzende Neubauten, Test Dept, Japan, Adrian Sherwood, Simon Fisher Turner, Paul Weller, Barry Adamson, Lydia Lunch, Zeke Manyika, Sex Gang Children, Yello, Caged Baby er ook aan toevoegen.
Op deze cd leveren zoals gezegd Almond en Cave hun bijdrage maar o.a. ook Foetus is te horen.
Aan de oorspronkelijke EP, geproduceerd door Jim "Foetus" Thirwell, zijn 10 nummers uit dezelfde tijd op cd 1 toegevoegd en dat gaat verder op een tweede cd waar we o.a. Yello en Barry Adamson kunnen terughoren. Een behoorlijk gezelschap uit de alternatieve scene van die tijd dus.
Marc Almond-liefhebbers kunnen hun hart ophalen met haar eigen versies van The Frost Comes Tomorrow, The Hustler (te vinden op Mother Fist and Her Five Daughters), Blood Tide (van Violent Silence) en Margaret (afkomstig van het Marc and the Mambas album Untitled).
Het is ook heel duidelijk te horen dat haar invloed in die tijd heel erg groot was op de sound van Marc's muziek. Enige minpuntje is wel haar toch wat zwakke zang. Een aantal nummers had ik zo door Almond horen zingen en dan krijgt het gelijk een heel andere lading.
Deze dame verdient zeker een hoop respect en mag best eens even uit de donkere hoeken der muziek getrokken worden en in het middelpunt komen te staan.

Een fijn, donker en soms rauw piano getint new wave plaatje met ook leuke zijstappen andere richtingen op! (en ja mensen ook Marc Almond was in die tijd in die hoek te vinden )