The Undisputed Truth - Down to Earth (1974)

Fantastische soulband met vocaal sterke zangers en een goede zangeres. Big John is my name!!!

Spektakel. Dat is hét woord om dit album te beschrijven. Het beste nummer van het album, Help Yourself, is tegelijkertijd het openingsnummer. Dat betekent echter niet dat het daarna veel minder wordt. Swingen zullen ze - en swingen doen ze.

Down To Earth vind ik een veelzijdig album dat lekker in het gehoor ligt. Dat deze band bij Motown zat en hier veel samengewerkt heeft met Norman Whitfield is erg hoorbaar. Bij vlagen lijkt The Undisputed Truth op The Temptations. De Motown-sound zorgt ervoor dat de meeste nummers al na eerste beluistering blijven hangen.
Of het nu wat meer funky, uptempo nummers zijn zoals Help Yourself, Big John Is My Name, I'm A Fool For You (mijn favoriet), Law Of The Land, The Girl's Alright With Me en Save My Love For A Rainy Day of de rustigere nummers (de rest), The Undisputed Truth houdt de vaart erin en de nummers blijven aanstekelijk. Brother Louie en Love And Happiness kende ik in uitvoeringen van anderen (resp. Hot Chocolate en Al Green), maar de uitvoeringen van The Undisputed Truth zijn ook goed. Met name Brother Louie.
Eigenlijk is Down To Earth gewoon een goed album zonder uitstekend te worden. Prettige muziek uit de stallen van Motown (die later verlaten zouden worden om Norman te volgen).

Hm, ik merk alweer dat ik minder gecharmeerd ben van deze plaat dan de andere SAvdW-deelnemers. Instrumentaal is Down to Earth van top-niveau en dat mag ook zeker wel, want de vocalen schieten bij ieder nummer fors tekort. Naar mijn mening, tenminste. Ik vind de vocalen bij ieder nummer zeer flauw, saai zelfs; er is totaal geen enthousiasme of liefde (voor het vak) te bespeuren. Ze coveren erop los op Down to Earth, maar geen enkele opname weet enigszins het origineel te benaderen. Zo mist Brother Louie de dreigende, zelfs spokerige sfeer van Hot Chocolate’s origineel, Law of the Land en This Girl’s Alright With Me missen de juiste intonatie waarmee The Temptations beide nummers bezingen, en de vocalen in Love and Happiness hebben - in tegenstelling tot die van Al Green’s origineel - geen greintje subtiliteit (die zeker vereist is), terwijl Our Day Will Come zijn dromerige karakter mist zoals de versies van Ruby & The Romantics en recentelijk Amy Winehouse wél hebben. Alle andere nummers, het zou me niet verbazen als dat ook covers zouden zijn, vind ik op zich aardig (al kan dat komen omdat ik deze niet eerder heb gehoord), maar nergens blijkt dat het gaat om top-materiaal. Het luistert allemaal goed weg, maar daarmee is alles gezegd. Voor mij persoonlijk niet meer dan een overbodig album met veel covers dat in dit geval vooral gered wordt door de instrumentatie. En ja, ik weet het, ik ben een zeurpiet.

Daar heb ik mijn vraagtekens bij. Swingt de instrumentatie of swingen de vocalisten?

Beide. Ik proef het enthousiasme wel degelijk. Jij blijkbaar niet. Dat kan.

The Vocalen van The Undisputed Truth vind ik nu net hun sterkte. Ook op andere albums en in nummers zoals ma. Voor mij druipt de soul er vanaf.

Het album begint ontzettend solide, de zangcombinatie is vanouds lekker en instrumentaal staat het als een huis! Vooral de eerste vier nummers komen heerlijk binnengevallen! Gaandeweg gaat wel opvallen dat het allemaal nogal afgeborsteld en formule-achtig uitgewerkt is. Het avontuurlijke karakter van hun psychedelische beginperiode lijkt overboord gegooid, er wordt stevig aan de standaard vastgehouden. Het blijft over de gehele lijn erg lekker klinken, maar de hardheid van hun beginplaten of zelfs het begin van deze plaat wordt niet meer gehaald.

Law of the Land kende ik trouwens in een andere versie van hen, ik vermoed van hun vorige album (die niet toevallig Law of the Land heet), die nog net wat scherper klinkt dan deze. Een nummer dat ze sowieso goed doen!