The Undisputed Truth - Down to Earth (1974)

Down To Earth vind ik een veelzijdig album dat lekker in het gehoor ligt. Dat deze band bij Motown zat en hier veel samengewerkt heeft met Norman Whitfield is erg hoorbaar. Bij vlagen lijkt The Undisputed Truth op The Temptations. De Motown-sound zorgt ervoor dat de meeste nummers al na eerste beluistering blijven hangen.
Of het nu wat meer funky, uptempo nummers zijn zoals Help Yourself, Big John Is My Name, I'm A Fool For You (mijn favoriet), Law Of The Land, The Girl's Alright With Me en Save My Love For A Rainy Day of de rustigere nummers (de rest), The Undisputed Truth houdt de vaart erin en de nummers blijven aanstekelijk. Brother Louie en Love And Happiness kende ik in uitvoeringen van anderen (resp. Hot Chocolate en Al Green), maar de uitvoeringen van The Undisputed Truth zijn ook goed. Met name Brother Louie.
Eigenlijk is Down To Earth gewoon een goed album zonder uitstekend te worden. Prettige muziek uit de stallen van Motown (die later verlaten zouden worden om Norman te volgen).

Hm, ik merk alweer dat ik minder gecharmeerd ben van deze plaat dan de andere SAvdW-deelnemers. Instrumentaal is Down to Earth van top-niveau en dat mag ook zeker wel, want de vocalen schieten bij ieder nummer fors tekort. Naar mijn mening, tenminste. Ik vind de vocalen bij ieder nummer zeer flauw, saai zelfs; er is totaal geen enthousiasme of liefde (voor het vak) te bespeuren. Ze coveren erop los op Down to Earth, maar geen enkele opname weet enigszins het origineel te benaderen. Zo mist Brother Louie de dreigende, zelfs spokerige sfeer van Hot Chocolate’s origineel, Law of the Land en This Girl’s Alright With Me missen de juiste intonatie waarmee The Temptations beide nummers bezingen, en de vocalen in Love and Happiness hebben - in tegenstelling tot die van Al Green’s origineel - geen greintje subtiliteit (die zeker vereist is), terwijl Our Day Will Come zijn dromerige karakter mist zoals de versies van Ruby & The Romantics en recentelijk Amy Winehouse wél hebben. Alle andere nummers, het zou me niet verbazen als dat ook covers zouden zijn, vind ik op zich aardig (al kan dat komen omdat ik deze niet eerder heb gehoord), maar nergens blijkt dat het gaat om top-materiaal. Het luistert allemaal goed weg, maar daarmee is alles gezegd. Voor mij persoonlijk niet meer dan een overbodig album met veel covers dat in dit geval vooral gered wordt door de instrumentatie. En ja, ik weet het, ik ben een zeurpiet.