John Stewart - Dream Babies Go Hollywood (1980)

Een lekker vers, nog onbeschreven blad op musicmeter...

Bij een blijkbaar niet zo heel erg tot de verbeelding sprekend album. Geheel ten onrechte.
Want Stewart is een respectabel muzikant en songwriter en staat vooral bekend als revolutionair folk-muzikant, lid van het Kingston trio. Al begin jaren '60 en als zodanig deelnemer van een stroming die bijvoorbeeld Bob Dylan heeft beïnvloed.

Later ging hij ook wat meer de rock/pop kant op, schreef onder andere Daydream believer van The Monkees.
Ik heb hem leren kennen via zijn vorige album, Bombs away dream babies, dat hij samen maakte met Lindsey Buckingham en Stevie Nicks van Fleetwood mac.

Op Dream babies go Hollywood heeft hij dit beroemde duo 'vervangen' door Linda Ronstadt en blijkt er, heel bijzonder, nauwelijks sprake te zijn van een muzikale koerswijziging.

Buckingham en Stewart (1939-2008) behoren tot dezelfde school van de electrische gitaar en blijken qua spel af en toe akelig dicht bij elkaar te komen. Ik hoor op Love has tied my wings een fingerpicking, een melodie, waarbij ik, geblindoekt, gezworen zou hebben dat het Lindsey Buckingham was, het is natuurlijk John Stewart.

Lindsey Buckingham is 10 jaar jonger dan Stewart, was goed met hem bevriend, dus het is helemaal niet uit te sluiten dat John Stewart hem tot inspiratie is geweest. Dat vind ik uiteraard prima, hoe meer van dit prachtige gitaarwerk hoe beter (prachtige staaltjes op Wheels of Thunder, Nightman en Spirit of the Water).

Linda Ronstadt verstaat uiteraard ook haar vak dus Dream Babies go Hollywood is een prima opvolger. De nummers zijn alleen iets kariger dan op het vorige album en het mist natuurlijk het samenspel van John Stewart met Lindsey Buckingham.

Dit album is pas recent en betaalbaar op cd gezet (vanuit Amazon USA $ 10,99). Voor de goede orde, met een hele andere hoes dan die we hier afgebeeld zien. Dat is trouwens wel de originele hoes, dus verder goed.

Ik betreur het overigens ten zeerste dat John Stewart tijdens zijn leven veel te weinig erkenning naar mijn smaak heeft gekregen voor werkjes als dit.

Wij kunnen het dan nog afdoen als Amerikaans, maar zelfs The Great Rock Discography, als Amerikaans naslagwerk, wil geen pagina aan hem wijden. Jammer.

Vandaag deze verborgen parel ontdekt. Voor liefhebbers van Bruce Springsteen, Bob Seger en aanverwanten is dit echt wel smullen geblazen. Merci Musician voor de achtergrondinfo bij deze prachtplaat. Buiten Linda Ronstadt zorgt ook Nicolette Larson (bekend van haar bijdrage aan Comes A Time van Neil Young) voor de achtergrondzang. Wheels Of Thunder, Spirit Of The Water en Nightman zijn wat mij betreft de prijsbeesten.

Ik beschouw dit toch ook wel een beetje als een verborgen parel. Een recente aankoop op vinyl, in het verlengde van de eerder aangeschafte voorganger Bombs away dream babies. Dat album bevatte de Amerikaanse top-5-hit Gold, waarmee die LP verreweg het grootste commerciële succes werd van John Stewart, die toen al een lange en veelzijdige muzikale carrière achter de rug had.

musician schreef het hierboven al: Bombs away dream babies was een samenwerking met twee beroemde Fleetwood Mac-leden, wier invloed duidelijk hoorbaar was. Dat stempel zal ongetwijfeld hebben bijgedragen aan het succes van Gold en het bijbehorende album.

Hoes en titel maken al duidelijk dat dit een soort tweelingplaat is: hij borduurt naadloos voort op zijn voorganger, zij het zonder de inbreng van de twee beroemde gastmuzikanten. In plaats daarvan leveren Linda Ronstadt, Nicolette Larson en zelfs Phil Everly bijdragen aan de achtergrondzang en met name de eerste kun je er in sommige stukken, zoals in Odin, heel goed uit pikken. En inderdaad, de gitaarsolo in een nummer als Lady of fame klinkt alsof-ie was ingespeeld door Lindsey Buckingham.

Muzikaal is het van hetzelfde laken een pak, wat betekent dat John Stewart ons ook hier trakteert op smetteloos uitgevoerde radiorock, al was het succes minder groot dan op zijn voorganger. De plaat ontbeert ook een echte hit, al zit er voldoende variatie in om het tot het einde toe lekker gevarieerd te houden. Een heldere productie, met af en toe de nadruk op de kickdrum, zodat het ook ritmisch lekker veel vaart heeft. Daarnaast zorgen meer gedragen, sfeervolle stukken als Monterey, Wind on the river en The Raven voor de nodige afwisseling. Per saldo staat er geen enkel slecht nummer op, zodat ik de eerste twee luisterbeurten beloon met 3,5 sterren, met een mogelijke groei naar vier.