Venus in Flames - Intimacy (2009)

Derde langspeler van Jan De Campenaere, alias Venus In Flames. De plaat werd in eigen beheer & in eigen productie opgenomen in een leegstaande kerk. Aan de plaat werkten ook topmuzikanten mee als (o.a.) Bart Maris, Maarten Standaert en Neeka.

Ik zag hem vandaag in de winkels liggen en baalde dat ik het besteld had. Nog meer baalde ik toen ik zag dat de levertijd opeens veranderd was in 4-6 weken. Tja, dan is de annuleerknop snel gevonden en bestel ik het ergens anders wel. Ik hoop het begin deze week binnen te krijgen en baal dat ik er dit weekend niet naar kan luisteren.
Overigens verwacht ik er niet eens zo heel veel van en denk dat ik op een 3,5 zal uitkomen zonder een noot gehoord te hebben. Gevoel, gebaseerd ook op de vorige albums.
Even geduld dus nog....

Jan De Campenaere noemt zijn nieuwe album Intimacy. De hoes straalt dat wel een beetje uit (ook wel cliché als jet mij vraagt) en ook de nummers op het album gaan hier van uit: het zijn redelijk sobere nummers geworden.
Het debuut sloeg indertijd heel erg goed aan bij mij, met name door de verrijking van de strijkers. Nog steeds is dat album wel een lievelingetje. De opvolger was iets te veel Coldplay-achtig stadion rock en vond ik eigenlijk best te pruimen (beter dan X&Y in elk geval) maar het was toch wel licht stapje terug en deze Intimiteit-plaat gaat nog een stapje terug want ik vind hem op een gegven moment wat eentonig worden. Ik mis verrassing, ik mis spanning en ik mis die strijkers.
Het is een beetje als met de nederlandse Solo (Michiel Flamman) die in dezelfde muzikale vijver vist: na twee albums weet je het allemaal wel en gaat de smeuigheid er van af hoe jammer ik dat ook vind.
Intimacy is best een 'okee-album' maar dat is niet genoeg om er voor te zorgen dat ik dit jaren blijf draaien. Nu is het meer het compleet houden van de collectie en dat lijkt me niet helemaal de bedoeling.
Op zich kan ik er prima van genieten en dat laat ik ook wel blijken uit mijn beoordeling, maar van de drie is dit toch de minste. In elk geval heb ik voor de komende tijd toch wel weer nieuw materiaal van Venus in Flames in huis en dat is wel zo prettig want ik was er aan toe. En wie weet blijkt het in de loop van de tijd juist nog te groeien. In dat geval zal ik mezelf quoten en er onder schrijven dat ik hier onzin heb staan te verkopen

Volgens de recensie in Humo is dit net zijn beste album. Maar smaken verschillen natuurlijk. Ik heb hem nog niet in huis, maar ben toch zeer benieuwd, want vind de vooruitgestuurde single "Hanging on" perfect. Van het eerste album ken ik alleen de singles, het 2de (Shadowlands) heb ik in huis en dat vind ik nog steeds één van de betere albums die de laatste jaren in ons Belgenlandje zijn gemaakt. @ Aero, vermits dat je Jan De Campenaere al van in het begin volgt, liggen mijn verwachtingen , na het lezen van je recensie , nu net iets lager . Ik hoop echt dat dit album meevalt, want (zoals ik in mijn bespreking van Shadowlands schreef), hoop ik echt dat Jan eindelijk eens gaat doorbreken.

Waardige 3e plaat van deze singer song writer........ blijft op een hoog nivo schrijven en componeren.........

Jazeker: het debuut was echt nog maar net uit dus dan kan ik wel zeggen dat ik hem vanaf het begin volg.
Hij stond ooit in het voorprogramma van Woodface en ik ben speciaal voor hem naar dat optreden gegaan (Woodface boeide me niet).
Maar ik kan nu wel zeggen dat er een halfje bij kan: hij doet niet veel onder voor de vorige twee alleen blijft het debuut toch wel mijn favoriet.
Iets geruster nu?

Zeker en vast , binnenkort moet ik echt wel eens tijd maken om dit album te kopen.

En nu sinds enkele dagen in mijn bezit. Dit album is inderdaad een stuk rustiger dan voorganger Shadowlands. Jan maakt gebruik van gitaar, piano, wat blazers op de achtergrond, percussie (bijna geen drums) en vooral zijn stem. En de stem is weeral prachtig. In eerste instantie lijken de nummers wat op mekaar, maar na meerdere keren deze te hebben afgespeeld begint elk nummer meer en meer zijn identiteit bloot te geven. Het openingsnummer doet me trouwens hard aan Zita Swoon denken (ten tijde van A Song About A Girls), maar dat is zeker geen verwijt, eerder een compliment. Favorieten verder zijn Hanging On en God Knows Why. Wie dit enkele kansen geeft, ontdenkt echt een mooie, warme singer-songwriters plaat.

De derde single wordt een remix van "Right Here". Uitstekende keuze imho .