Venus in Flames - Intimacy (2009)

Jan De Campenaere noemt zijn nieuwe album Intimacy. De hoes straalt dat wel een beetje uit (ook wel cliché als jet mij vraagt) en ook de nummers op het album gaan hier van uit: het zijn redelijk sobere nummers geworden.
Het debuut sloeg indertijd heel erg goed aan bij mij, met name door de verrijking van de strijkers. Nog steeds is dat album wel een lievelingetje. De opvolger was iets te veel Coldplay-achtig stadion rock en vond ik eigenlijk best te pruimen (beter dan X&Y in elk geval) maar het was toch wel licht stapje terug en deze Intimiteit-plaat gaat nog een stapje terug want ik vind hem op een gegven moment wat eentonig worden. Ik mis verrassing, ik mis spanning en ik mis die strijkers.
Het is een beetje als met de nederlandse Solo (Michiel Flamman) die in dezelfde muzikale vijver vist: na twee albums weet je het allemaal wel en gaat de smeuigheid er van af hoe jammer ik dat ook vind.
Intimacy is best een 'okee-album' maar dat is niet genoeg om er voor te zorgen dat ik dit jaren blijf draaien. Nu is het meer het compleet houden van de collectie en dat lijkt me niet helemaal de bedoeling.
Op zich kan ik er prima van genieten en dat laat ik ook wel blijken uit mijn beoordeling, maar van de drie is dit toch de minste. In elk geval heb ik voor de komende tijd toch wel weer nieuw materiaal van Venus in Flames in huis en dat is wel zo prettig want ik was er aan toe. En wie weet blijkt het in de loop van de tijd juist nog te groeien. In dat geval zal ik mezelf quoten en er onder schrijven dat ik hier onzin heb staan te verkopen