K-Tel's Music Power (1974)

Dit was in ooit mijn eerste album. Voor mijn 13e verjaardag gekregen. Met veel moeite werden liefst 22 nummers op een LP geperst, waardoor de geluidskwaliteit wel minder was en de nummers soms wat afgeknepen kort werden weggedraaid. Maar deze waren populair, toen hoor! Een beetje de ´hitzone´s van toen. Allemaal hitparademuziek, van wat er net zo´n beetje recent was uitgekomen.

Achteraf gezien een beetje een treurige verzameling. Zo zijn 1, 5, 7 en 10 typische ´opvolghits´, nummers die er alleen toe deden omdat de voorganger een hit was. De nummer 1 hits (6, 11, 12 en 13) zijn natuurlijk wel in orde maar de nummers die ik nu het leukst vind zijn wel die die een tijdsbeeld geven. En het aardigste daarvan zit aan het eind. De laatste 4 nummers kan je zo achter elkaar laten horen op een gezellige 70s party. Be My Day en Swinging on a Star zijn leuke Nederlandse producties, maar verder is het meeste van deze dat uit Nederland komt eigenlijk best verschrikkelijk (1, 9 en 18).

Jaa, de verzamel-elpees van Arcade en K-Tel.
Ik heb er daar heel veel van en zet ze gerust nog eens op voor de kinderen ter lering ende vermaeck.
Die zitten toch niet zo met de slechte geluidskwaliteit. Mijn hemel, hier staan er zelfs 22 op i.p.v. 20.
Deze komt uit najaar '74 en heb ik nooit origineel gehad maar een jaar of 15 geleden een keer gekocht voor 2 kwartjes.
Verzamel-elpees beoordeel ik altijd lineair, dus die 2,5 ster betekent de helft goede liedjes.
Ik heb de sterretjes gezet bij Slade (een wat rustig nummer voor hun doen, maar beklijft wel), Stealers Wheel (uiteraard zou ik bijna zeggen, blijft een prachtig nummer; vreemd trouwens dat die uit '73 komt en ook in '73 in de Top-40 stond), George McCrae (terecht nummer 1 destijds, krijg nog steeds goeie zin, als ik die op de radio hoor), Wally Tax met het jagende Bridges are Burning en Tony Sherman (gewoon een goed soulnummer). Verder ook goed: The Cats (eigenlijk nooit slecht), Catapult (heb ik een verzamel-CD van), Donna Summer (net voor haar disco/hijg-periode) als guilty pleasure, Spooky (R.I.P.) & Sue (ideaal feestnummer nog steeds) en The Shoes (heb ik altijd goed gevonden en Theo van Es was een fantastische zanger).
Kung Fu Fighting ook nog als guilty pleasure uiteraard (heeft wel nummer 1 gestaan!) Over de rest hoeven we niet veel woorden vuil te maken, al verdient het instrumentale O.K. Chicago van Resonance nog een aparte vermelding, omdat ik dat tot nu toe nog nooit op een CD heb aangetroffen.