Marillion - Market Square Heroes (1982)

Lennert veroordeelt me tot een marathon waarvan hij jaren geleden al meer dan de helft van gedaan heeft. Marillion is een band waar ik wel een handvol albums heb, maar eigenlijk nooit beluister. Ik ben dol op seventies prog, maar beduidend minder fan van wat er in de jaren tachtig verscheen en alles wat moderner is, mijd ik doorgaans. Even spieken heeft me geleerd dat er ook nog albums zijn die twee uur duren, dus dat wordt feest.

Deze Market Square Garden EP moest ik ook doen. Vooral vanwege Grendel. Met 25 minuten een mooie instapper en een waar ik nog met best veel plezier naar geluisterd heb. Met de Genesis marathon in mijn geheugen valt op dat ze veel gemeen hebben met Marillion. Dat stemt tevreden, want waar Genesis zijn reputatie in de jaren tachtig te grabbel gooide, laat Marillion eigenlijk horen hoe Phill Collins en co te werk hadden moeten gaan. Met deze EP krijg ik toch al meer zin in deze marathon, want deze drie songs zijn dynamisch en flitsend. Geweldig werk hier. De aandacht gaat vooral naar Grendel, maar ook de twee andere songs mogen er zeker wezen. De toetsenist is wel de grootste smaakmaker met zijn flitsend spel.

Voordat we de smaak van marathons doen te pakken kregen, ben ik nog eens begonnen met Marillion waarmee ik nooit verder ben gekomen dan Anoraknophobia. Nu Ruud en ik het als duo doen, is er iets meer 'dwang' om het wel gewoon af te maken. Daarnaast had ik wel weer eens zin in Marillion, helemaal nadat F.E.A.R. mijn toplijst van 2016 met gemak haalde.

Nu we Genesis enkele maanden geleden goed hebben doorgenomen, valt het meteen extra duidelijk op hoeveel Genesis heeft overgenomen van de band. Wat Ruud ook zegt: zo had Genesis in de jaren '80 moeten klinken. Ik heb het geluid van Fish en zijn Schotse waanzinnigheid toch net wat hoger zitten dan Gabriel en wordt door zijn teksten ook gewoon meer geraakt. Grendel is een onbetwist meesterwerk met fantastische teksten, baspartijen en opzwepende toetsenpartijen. Market Square Heroes is het meest 'normale' nummer, al is de kwaliteit alsnog erg hoog. Three Boats Down From The Candy is weer een mooie en wat meer dreigende track.

De EP zal wel onbetaalbaar zijn om aan te schaffen, maar ik geloof dat al deze songs apart nog zijn uitgebracht op B'sides Themselves? Deze sowieso nog maar eens aanschaffen, de rest van de studioalbums heb ik toch al. Anyway, fantastisch begin!

Een beetje voorbereiding vooraf kan nooit kwaad, je heb de 7” versie en je hebt de 12” versie mét Grendel erbij. Ik noem dit een EP van 26 minuten, helaas niet origineel in mijn bezit, maar wel via een omweg dankzij de verzamelaar The Singles '82-'88, uitgebracht in 2009 en door ondertekende gekocht in 2014 voor een belachelijk lage prijs, if memory serves me right.

Samen met het eerste album is dit nog met drummer Mick Pointer. Vrij onbekend met Genesis ben ik ook dus ik hoor weinig van hun eventuele invloed op Marillion, ik geniet wel van de drie nummers hierop, maar ook voor mij blijft Grendel een belevenis. Market Square Heroes kun je een jonge groep die zijn beginpassen presenteert niet kwalijk nemen, op zoek naar een publiek die er wel degelijk is / was zoals later zou blijken.

Three Boats Down the Candy doet mij iets minder met uitzondering van dat immer uitstekend gitaarwerk (en -geluid) van Steve Rothery. Nog altijd is er een tweestrijd, niet welke mijn favoriete Marillion periode is, wel of Kayleigh of Garden Party lang geleden mijn introductie was tot deze groep. Wordt vervolgd, de komende tijd.