The A's - The A's (1979)

RonaldjK schreef:
Slim gekozen naam: met The A's sta je mooi vooraan in de platenbak. Op het titelloze debuut van de groep uit Philadelphia, Pennsylvania, zien we vier mannen in de zwartleren van de Ramones, met als frivoliteit dat gele stropdasje van de meneer vooraan, plús die ene meneer op rechts die een frivolere stijl koos, inclusief alpinopet. Het album kwam via mijn streamingkanaal als suggestie. Kijkend naar de hoes schatte ik in dat dit een popversie van Ramones zou kunnen zijn.

Dát bleek aardig te kloppen: hoes geslaagd! Uitgebracht ergens in 1979, releasemaand onbekend, is de powerpop enerzijds stevig, anderzijds soms iets ingetogener. Met steeds de bedoeling om melodieuze rock 'n' roll te brengen. En zo is ieder nummer een mengsel van energieke rock, expressieve zang, pakkende melodieën en koortjes, waarbij teksten over boy-meets-girl en andere kanten van het tienerleven. De ene keer meer aan de rockende kant, zoals Five Minutes in a Hero's Life, de andere keer meer aan de popkant zoals Words, waar de koortjes extra ruimte krijgen.
Met koptelefoon op vielen de vele details op in de productie van Rick Chertoff. Een naam die ik niet kende, maar getuige Discogs was hij een ervaren kracht.

De hoes vermeldt niet wie welk instrument speelt, maar andere bronnen noemen zanger Richard Bush, gitarist Rick DiFonzo, toetsenist Rocco Notte (wedden dat hij degene is met het alpinopetje?), bassist Terry Bortman en de-drummer-die-snel-is-op-basdrum Michael Snyder. De toetsenbijdragen zijn vrij sober maar verbreden het spectrum naar goedgevulde powerpop.
Slechts op Grounded / Twist And Shout Interpolation werkt het niet, omdat een niet-passende mondharmonica opduikt en er al te nadrukkelijk wordt teruggekeerd naar de Amerikaanse wortels van rock 'n' roll. Het wordt gevolgd door pareltje Nothing Wrong with Falling in Love, behalve het slotlied ook mijn favoriet van de plaat. Als een onbekend liedje van Bruce Springsteen, prachtig vertolkt door Bush.

Aanbevolen voor liefhebbers van landgenoten The Knack en The Romantics en van het Noord-Ierse The Boomtown Rats. The A's doen daar niet voor onder.
Eigenlijk vreemd dat die groepen veel bekender werden. De reden daarvoor is echter simpel: op The A's staat geen hitsingle. De pittige, fijne opener After This Life en de makkere nummers Words / Parasite flopten op 7". Mijn voorkeur gaat echter uit naar drie andere liedjes: ik noemde al het slotnummer en verder zijn daar Artificial Love en Who's Gonna Save the World, waar orgeltje, koortjes, refrein en meer pakkend samenvallen. De puberfrustratie in Teenage Jerk Off is charmant.

In 1981 brachten The A's hun tweede elpee uit, waar ik later zal terechtkomen. Mijn reis door new wave kwam van The Associates en ik keer terug naar november 1980, livealbum Toyah! Toyah! Toyah! van... juist, die.