Overmars - Born Again (2008)

Wah zo mag ik het horen.

Een track die me helemaal weg voerde van waar ik was. Even zat ik niet achter mijn pc, in mijn woonkamer, maar was ik mentaal helemaal ergens anders.
Ik denk niet dat het een prettige plek was, nee. Meegesleurd in duisternis, schreeuwen der wanhoop en gitaarmuren die maar blijven beuken. Geen genade!
Slechts een aantal keer word ik terug op aarde gebracht. De manier waarop dit gebeurd valt ze misschien nog wel te verwijten. Harde stukken eindigen abrupt en slaan om in rust en tijdelijke heropbouw (spanningsopbouw). Misschien wat jammer,, omdat juist de trance zo geweldig is. Had de de rust deel uit laten maken van de trance (meer ambient achtig?) en het was nog beter geweest.

Hoe dan ook een geweldige plaat, die me af en toe het gevoel gaf dat vooral Through Silver In Blood het meest geeft.. Zware aanrader voor Neurosis fans is dit dan ook, al is het allemaal veel monotoner.

De eerste 10 minuten van deze plaat zijn inderdaad behoorlijk intens, maar dat is vrijwel volledig te wijten aan het zeer getergd klinkende stemgeluid. Dat is dan ook het enige wat goed overeind blijft na het beluisteren van het gehele album. Muzikaal vindt ik er eigenlijk vrij weinig diepgang in zitten en dat heb ik het niet zozeer over het monotone geluid, maar puur over het gebrek aan inventiviteit in de gitaarriff(s) en de drums. De riffs zijn weliswaar hard en traag, maar komen qua sfeerzetting niet in de buurt van het getergde stemgeluid. Hierdoor werkt het totaalpakket maar vrij matig bij mij en vind ik het tweede deel van het album ook een stuk zwakker dan het eerste deel.

Dat je weldegelijk een log en beklijvend monster kunt maken van zelfs bijna 2x deze lengte bewees de band Rorcal wat mij betreft in 2010. Die plaat is ook zeer monotoon, maar klinkt op instrumentaal vlak een stuk zieker en duisterder dan deze ietwat halfslachtige poging. Het totaalplaatje hier is mij slechts een krappe 3 sterren waard.