Clifford Jordan Quartet - Glass Bead Games (1974)

Clifford Jordan kende ik eigenlijk als een rechttoe rechtaan hardbopper. Goed en best lekker maar ook wel een beetje één uit een dozijn. Op de plaat ‘ Blowing in From Chicago’ met John Gilmore wordt hij overtroffen door laatstgenoemde.

Maar struinend door de catalogus van het Strata East label stuitte ik op twee platen van Jordan. Strata East staat vaak garant voor kwalitatief hoogstaande freejazz met een link naar de ‘Black-power’ movement. Kijkend naar de line-up van deze platen, werd mijn interesse direct gewekt: o.a. Stanley Cowell, Sam Jones en Billy Higgins!

En wat een heerlijke verrassing is dit! Deze muziek is zo ontzettend goed. Het vliegt nergens uit de bocht en in zekere zin speelt Jordan wat ingetogen maar man wat een samenspel. Dit blijft van de eerste tot de laatste minuut boeien. Het gaat veel verder dan een standaard bop plaatje: de manier waarop de heren op elkaar zijn ingespeeld riekt zeer naar hele moderne en frisse jazz. En wat betreft sfeer doet het me soms denken aan Coltrane’s kwartet in de eerste jaren. De composities zijn pakkend en origineel. Jordan speelt puur op gevoel en emotie. Sam Jones bast werkelijk de sterren van de hemel (dacht eerst met Cecil McBee te maken te hebben) en Higgins is zoals altijd een stabiele maar hele interessante drummer: hij leidt het geheel met straffe hand. Cowell is een virtuoos a la Tyner, volledig geschikt voor modale composities en straffe postbop.

Ondanks dat dit geen piep-knor overblow plaat is, is het een echte gevoelsplaat. Eentje dit toch verder gaat dan het standaardwerk en die blijft boeien. Het laat duidelijk horen dat Clifford Jordan zich sterk heeft ontwikkeld en niet heeft stilgezeten. En Strata East bewijst zich weer als superlabel. Jammer dat de reissues bijna uitsluitend hele dure Japanse uitgaves zijn die alweer lang out of print zijn. De originele LP’s zijn honderden euro’s waard. Billy Harper’s Capra Black heb ik in de Duitse uitvoering uit 1993 maar daar is de geluidskwaliteit weer beroerd. De twee Strata’s van Jordan heb ik wel in de Japanse uitgave gescoord en man wat is het geluid mooi! Dus uiteindelijk toch het geld meer dan waard.

De line-up:
kwartet 1: Clifford Jordan (tenor sax), Stanley Cowell (piano), Sam Jones (bass), Billy Higgins (drums)

Kwartet 2: Clifford Jordan (tenor sax), Cedar Walton (piano), Bill Lee (bass), Billy Higgins (drums)

Morgen ga ik me wagen aan het andere werk: Clifford Jordan - In the World (1969) en die line-up is misschien nog wel interessanter:

Clifford Jordan — tenor saxophone
Don Cherry - cornet (tracks 1 & 2)
Kenny Dorham - trumpet (tracks 3 & 4)
Julian Priester - trombone
Wynton Kelly - piano
Richard Davis - cello, bass
Wilbur Ware - bass (tracks 1 & 3)
Ed Blackwell (tracks 3 & 4), Roy Haynes (tracks 3 & 4), Albert Heath (tracks 1 & 2) - drums

Anyway, ik beloof bij deze plechtig (aan mezelf) ook daar een berichtje te gaan schrijven.

Als ik zo de line-ups bekijk, zouden beide platen prima essentiële records kunnen zijn. Cliff weet in ieder geval zijn drummers uit te kiezen. Eerst doodleuk Ed Blackwell en Roy Haynes op laten draven, om later te gaan voor Billy Higgins. Dat is smullen natuurlijk. Je zou menen dat Clifford niet kon kiezen na het herhaald beluisteren van Ornette's Free Jazz... (zodoende is Don Cherry's medewerking op In the World ook niet geheel onlogisch).

Nog mooier wellicht is de ritmesectie op dit plaatje: Jones en Higgins. Zo'n combinatie die heel logisch lijkt, maar op de 'classics' - naar mijn weten - nooit hebben samengewerkt. In hun nadagen volgens mij wel, dus ik ga zeer gedurfd zeggen dat ze hier wellicht voor het eerst direct met elkaar werken en spelen (ongefundeerde gok). Dit wil ik wel eens aan mijn oortjes voorleggen.

"John Coltrane Black Spirit,
John Coltrane First Newborn"

Ik heb deze nu op dubbellp als reissue door het Pure Pleasure label in de Dolphy Serie.

Recorded on a stormy monday. Ik vind dit niet echt een bop-plaat maar meer een spiritual jazzplaat, en dan wel één van de beste.

Het leuke aan deze plaat is ook dat Clifford met twee kwartetten op één dag de studio is ingegaan. Dus op dat moment waren alles zes de muzikanten samen aanwezig, waardoor ze ook elkaar moeten hebben beïnvloed.

Iedereen heeft uiteindelijk aan de sessies meegeschreven, dat wil zeggen; elke muzikant heeft een of meerdere songs aangedragen. Er staat ook geen zwakke song op de plaat.

En dan die heerlijke, warme sax-sound van Jordan, om helemaal verslaafd aan te raken.

Voor degenen die benieuwd zijn wie op welke songs spelen; Jordan en Higgins spelen op alle songs, Walton/Jones op 2,3,8,9 en 12, Lee/Cowell op 1,4,5,6,7,10 en 11.

Een aantao van deze songs belanden ook in de set van Jordan's Magic Triangle, waar deze plaat een soort van aanzetje toe is.

Oei ik heb geloof ik wel een goede deal gemaakt! Mijn cd versie voor 50 euro verkocht via Discogs zodat ik de dubbele Lp op Pure Pleasure kan aanschaffen. Goede ruil al zeg ik het zelf

Zeker goede ruil, want de lp klinkt echt als klok. Echt één van mijn favoriete ontdekkingen de laaste jaren.

Ik schreef dat mijn exemplaar deel vijf is uit Dolphy Series, maar ik heb een klein beetje onderzoek gedaan. Clifford Jordan vroeg aan Strata East (na het verschijnen van Music Inc.) of zij de sessies die hij had gedaan met oa. Pharoah Sanders, Cecil Payne en Ed Blackwell wilden uitgeven. Hij had deze opgedragen aan Eric Dolphy. Deze uit 1973 sluit als het ware deze serie af.

Overigens zijn er sessies geweest met Ed Blackwell en Wilbur Ware die niet zijn verschenen toentertijd maar wel op de boxset The Complete Clifford Jordan Strata-East Sessions.

Ik heb deze boxset wel al in zijn geheel gestreamd, maar was me er niet direct van bewust dat al die sessies opgedragen waren aan Eric Dolphy en dat Clifford Jordan de regie had over deze sessies. Nog maar eens bewust en aandachtig gaan luisteren, die sessies.