Meredith Brooks - Blurring the Edges (1997)

Prima debuut album van Meredith Brooks!
De 2 single Bitch en I Need staan ook op de CD.
Wash My Hands, Shatter en My Little Town zijn ook fantastisch!

Ik vind het vooral een middelmatig album. Het was de tijd van Alanis Morrisette en Brooks probeerde daar leuk op mee te liften, maar het debuut van eerstgenoemde was toch vele malen beter dan het debuut van Brooks. Bitch is een grappig nummer. Verder is Pollyane nog aardig te noemen. Maar de klaagzang in nummers als Watched you Fall kan me toch echt niet bekoren. Cliche-nummers als It don't get better helpen daar ook niet bepaald bij.

2*

Typisch geval van een zogenaamd "One hit wonder" artiestje. Bitch blijft dan ook wel een grappige song. De rest.. glad vergessen ja!

Natalie Imbruglia had "Torn", Alanis Morissette had "Ironic" en "You Oughta Know", Sheryl Crow had "If it makes you happy" en Meredith besloot mee te doen met de rock meisjes van de jaren 90 en had "Bitch". Toch wel een héél aardig liedje waar prima meerdere malen naar te luisteren is.

Zoals we allemaal weten door het niet gehoord te hebben is de rest van het album van een lager niveau. Het is niet altijd prettig om naar te luisteren, alhoewel er zeker wel emotie in deze CD zit à la "Watched You Fall". "I Need" is bij vlagen ook goed qua teksten die plots uit het niets komen om je te raken.

Maar laten we eerlijk zijn, van alle rock meisjes was het Alanis die een album vol (extreem tijdgebonden maar toch) ijzersterk materiaal had. De andere meisjes hadden allemaal één geweldige single waarbij de rest teleurstelde. Zelfde verhaal hier.

Ik hoorde een DJ op de radio zeggen dat haar platenmaatschappij haar als rockchick in de markt wilde zetten wat dus ook gebeurde terwijl ze zelf andere ideeën had.

Dat deze dame een one hit wonder bleef, is op basis van dit zwakke album weinig verassend. Bitch valt ondertussen gerust te bestempelen als een essentiële pop/rock klassieker van de jaren negentig. Ook nu nog kan iedereen lekker mee blèren met dat nummer, en hij blijft na dertien jaren dan ook nog fier overeind. De rest van het album is, zoals verwacht, erg matig. Het is veel van hetzelfde en geen enkel nummer komt ook maar enigszins in de buurt van de grote hit. Naast een gebrek aan variatie binnen deze plaat, zijn ook de songteksten ontzettend saai en soms zelfs ietwat kinderlijk. Enkel Stop en Wash my hands, de twee laatste nummers van het album, kunnen er nog mee door. Wanneer een album maar één memorabel moment bevat, dan is er toch iets flink mis. Het is overigens sowieso best wel moeilijk om een heel album uit te zitten, want haar schelle stem begint na verloop van tijd te irriteren.

De megahit "Bitch" van het album "Blurring the Edges" van Meredith Brooks is een regelrechte 90's klassieker en helemaal grijsgedraaid op elk radiostation. Het is een aardig nummer om af en toe nog eens voorbij te horen komen. Verder doet dit album me eigenlijk weinig tot niets. Ik krijg het gevoel dat men heeft geprobeerd Meredith Brooks als een rockchick weg te zetten, maar dat ze dit helemaal niet is. Iedere keer als je denkt dat het gaspedaal even wordt ingedrukt, gaat direct de rem er weer op. Naar mijn mening is "Blurring the Edges" een weinig geslaagde poging om mee te liften op de sucessen van Alanis Morissette of Sheryl Crow.

Het nummer Stop speelt trouwens wel heel duidelijk leentjebuur bij het nummer All I Wanna Do van Sheryl Crow. Ander ritme, identiek sfeertje.
Ik heb I Need, Bitch en Stop geript voor een verzamelbrandertje, en de cd vervolgens in de prullenbak gegooid...

Een soort Melissa Etheridge light , dit . Het is niet allemaal barslecht maar het ontbreekt teveel aan eigen smoel. Bitch sprong eruit en voor de rest gaat het allemaal vrij onopgemerkt voorbij. Stop is nog een aardig riedeltje maar dan is de koek toch echt op en ben je vergeten wat je op had gezet. 2 sterren voor deze.