Björk - Selmasongs (2000)

Het voordeel voor de muziek in mijn geval is dat ik haast nooit de film zie. Dit album begint behoorlijk klassiek in al haar fijnheid en bombast. Het doet me daardoor niet gelijk aan Björk denken. Track twee begint in ieder geval lekker experimenteel. Hier en daar zijn geluiden te horen die aan een musical doen denken. Wonderwel past de stem van Björk hier erg goed op. Track drie doet sprookjesachtig aan. Het doet mij denken aan een stel dat wakker wordt in een loods bij een haven. De instrumentatie versterkt dit gevoel. Scatterheart doet me in het begin terug denken dat ik nog in de wieg lig, terwijl de naald van een pick-up zich door de groeven van plaat baant. Dit gegeven is mooi uitgewerkt in een stemmige track.

In the Musicals begint met het geluid wat me doet denken aan het stuiteren met een bal in een gymzaal. Dit groeit uit in een sfeer die me aan een grote show doet denken. Ik zie Björk midden op een podium staan terwijl er van alles om haar heen gebeurd. Uiterst spannend begint 107 Steps. Op een klassiek-bed aangevuld met electronica hoor ik Björk tellen. Net als ik er in zit is het al weer opgehouden. Maar dit wordt ruimschoots goed gemaakt met New World. De bijzondere stem van de IJslandse op een klassiekbed waar een goede opbouw in zit. Als de cd daarna stopt bekruipt mij het gevoel: "Zijn we nu al klaar".

Dat laatste is echt jammer te noemen, want ze hadden voor mij nog een half uur door mogen gaan met dergelijke afwisselende muziek die me zo wat de luidsprekers van binnen laten zien. Daardoor 4 sterren voor dit product wat niet af is.