Philip Glass - Powaqqatsi (1988)

Jammer dat het hoofdthema hier ook zo´n prominente rol speelt bij The Truman Show - een film die ik al minstens tien keer heb gezien voor ik deze soundtrack ooit luisterde. Daardoor blijft het allemaal een beetje hergebruikt aanvoelen, en geniet ik amper echt van wat ik hoor. Al weet ik ook dat dat gevoel volkomen onterecht is.

Inderdaad de omgekeerde wereld, maar begrijpelijk. Nu is de kritiek op Glass natuurlijk in het algemeen al dat hij muziek recyclet

Zowel film als soundtrack meer dan degelijk vervolg op de klassieker "Koyaansiqatsi". Glass is als minimalist van meerdere markten thuis en weet goed gebruik te maken van 'exotische', niet-westerse invloeden.

Ik heb over het algemeen niet zoveel met Philip Glass, naar mijn smaak hoor ik in teveel van zijn muziek hetzelfde trucje terugkomen. Maar voor dit album maak ik een uitzondering, want hierop staan zóveel prachtige melodieën en spannende arrangementen dat ik er bijna geen genoeg van kan krijgen.

Dat het hoofdthema hiervan ook bij The Truman show terugkwam (inclusief cameo van Glass in levenden lijve) heeft mij ook verbaasd, maar deed voor mijn gevoel niets af aan de muziek, enkel aan die (verder briljante) film (omdat het mij onverstandig lijkt om in een op zichzelf staand verhaal --hier dus The Truman show-- opeens de gevoelswaarde van een ander en daar volkomen los van staand verhaal --Powaqqatsi dus-- erbij te halen).

De film was iets minder mooi als Koyaanisqatsi en dat gold ook voor de muziek. Maar allebei nog steeds geweldig en van hoog niveau.