Tom Pintens - Winter Maakt Ons Vrolijk (2009)

Het solo-debuut van Tom Pintens in z'n eigen taal sloeg zeer goed aan bij mij. Ik heb dat album in het voorjaar van 2007 ontelbare keren gedraaid samen met Zita Swoon's Big City die ongeveer tegelijkertijd uitkwam. Ik hoopte dat Tom het voorprogramma zou verzorgen van hun concert in Paradiso maar dat was helaas niet het geval.
Op het album van Roosbeef is de invloed van Pintens hier en daar duidelijk hoorbaar en aangezien dat album mij steeds beter bevalt zie ik naar dit te verschijnen Winter Maakt Ons Vrolijk behoorlijk uit.
De samples klonken alvast goed (Winter maakt ons vrolijk. In het land heerst wat verdeling. Mensen willen een regering. Ik denk niet meer aan u.).

Ben hier ook erg benieuwd naar. vooral de klassieke piano invloeden kunnen mij erg bekoren(fragmenten bij bol.com). Tom Pintens zowie zo onderschat talent.

Fans van Patrick Watson opgelet, hier nog iemand die klassiek combineerd met pop. Hij is nu op 3 voor 12 in zijn geheel te horen. Werkelijk wonderschone nummers. Eigenlijk veel beter dan zita swoon nu, hier zit t talent. Sprankelende nummers. terwijl nederlandstalig mij meestal alleen maar irriteerd vind ik dit weer net als vorig album erg goed. En gelaagd genoeg om vaker te draaien. m.a w. de laatste hoop van Belgenpop(of de nieuwe Millionaire moet goed zijn), want dat genre is nu niet veel meer.

Wederom is Tom Pintens er in geslaagd een voortreffelijk album af te leveren in eigen taal.
Dat hij een groot talent is bewijst hij ook al door zijn medewerking aan het album van Roosbeef (die een echt Pintens stempel draagt).
Dit album ligt prima in het verlengde van zijn debuut en het lijkt of Pintens zich hier nog ontspannender voelt en zijn draai heeft gevonden. Misschien omdat hij zich blijkbaar comfortabel voelt door in zijn eigen taal te zingen waar dat op het debuut een beetje wennen was.
De teksten zijn leuk om te horen en ik merk dat ik er toch met meer aandacht naar luister dan ik normaliter doe.
Het debuut geniet nog wel een lichtere voorkeur maar het verschil is te klein om daar echt waarde aan te hechten. Gevoelsmatig sprankelt het wat meer op zijn vorige album dat ik hier en daar iets scherper vond. Dit nieuwe album is wat constanter.
Ik hoop dat de solowerkjes van Tom Pintens wat beter opgepikt gaan worden want de belangstelling is wat aan de matige kant tot nu toe: hij verdient het wel.

Waar haal je dat?

Waar ik dat haal, zeg nou eerlijk: Deus is de laatste 2 platen maar paar nummers goed, Daan/dead man ray commercieel geworden, Zita Swoon steeds gezapiger, Tim Van Hamel solo tenenkrommend, Mauro zit alleen nog maar te rommelen en oke mischien dat Ghinzu's nieuwe plaat nog wat doet. enzo kan ik nog ff doorgaan.

Geweldig album, net als zin vorige.
Als er iemand vergelijkbaar is met "Spinvis"
dan is het deze Tom Pintens wel.

Het nummer: In Charleroi
Is mijn favoriet.

Inderdaad, een zeer sterke plaat die Tom Pintens heeft gemaakt. Mooie luisterliedjes met zeer goede teksten. De teksten werden allemaal geschreven door zijn vriendin Ellen Schoenaerts. De muziek aan de hand van Tom zelf is ook meer dan de moeite waard. Het prijsbeest is ook voor mij In Charleroi, waar de weemoed van afdruipt. Spijtig dat de lente in aantocht komt, want dit album past perfect bij koude herfst-en winterdagen.

Net 'In Charleroi' gehoord op televisie, fijn nummer!

Ja wat een geweldig nummer

Maar ook de rest van de plaat is meer dan te pruimen. Klinkt rijper en rijker als zijn voorganger

ik vind Er is das pop totnogtoe mooiste, ik vind 't in iedergeval prachtige muziek ik heb 'm eergisteren voor het eerst gehoord bij het voorprogramma van spinvis en ik was meteen verkocht, 't is alleen jammer dat ik de liveversies met alleen de gitaar nog mooier en breekbaarder vind.

zo goed, honderd maal beter dan zijn voorganger

De muziekgenres waarnaar ik luister worden bepaald door mijn intuïtie. Als prille tiener begonnen met de hits van eind jaren '70, kwamen spoedig new wave en hardrock/metal als favoriete genres bovendrijven.
Vanaf de jaren '90 was ik veel aan het luisteren naar muziek met een akoestische basis, folk en alt. country zoals The Pogues en Sixteen Horsepower en hun voorgangers.
Een decennium later kwamen eerst Moby en triphop en daarna de Belpopwereld bovendrijven, vooral het Nederlandstalige deel daarvan: Gorki, Noordkaap en Tom Pintens bijvoorbeeld. En vervolgens begonnen de scheurende gitaren weer te trekken, terwijl jaren '70 en '80 new wave dankzij streaming makkelijk binnen handbereik kwam.

Zoals het vaak gaat, koop ik die muziek dan om het in een volgende muziekfase in de kast te laten. Dit Winter maakt ons vrolijk is er zo één. Nu is één van mijn vrienden opeens bezig met Nederlandstalige kwaliteitspop en begon enthousiast te vertellen over zijn nieuwe ontdekking: Tom Pintens. Net in het jaar dat de kunstenaar overleed. Hij mag mijn cd hebben, maar niet nadat ik ter afscheid het album nog eens draaide.

Jarenlang niet gehoord. Hoe beluister ik het op deze zonnige herfstdag? Een vrij lichte stem en mooie beschouwingen vormen voor mij nog altijd de kracht van zijn muziek en teksten, zo valt meteen op.
Favoriete liedjes zijn De nacht van Spanje over een onbereikbare liefde die hem laat wachten, In Charleroi bezingt het verval van die stad (ik herinner me opeens dat ik de stad vanwege zijn tekst eens met eigen ogen wil zien, ondanks de nare associatie met Marc Dutroux), het breekbare Niemand en het pianokleinood Interlude.
Op de tweede helft is Terwijl de melk overkookt een sterk popliedje met poëtische tekst en fraaie pianolijntjes, de sikkeneurigheid van Het najaar wordt ellende (als ik het nieuws volg klopt dat helaas wel...) is charmant en het afsluitende coda (met kleine letters op de hoes vermeld ) is een prachtige instrumentale piano-etude.

En dan is de kartonnen klaphoes van mijn cd-exemplaar eveneens fraai. Oei, dat is al met al heel veel positiefs om weg te geven. Net nu ik JeKo heb laten weten dat hij hem mag hebben. Welja, een goede oefening in ontspullen... En anders koop ik hem opnieuw, niet voor het eerst qua verdwenen geluidsdragers.

Het eerste bericht bij dit album in veertien jaar, maar Winter maakt ons vrolijk mag niet vergeten worden. Ik beveel dit album van harte aan, hoe tegenstrijdig dat wellicht ook klinkt met mijn verhaal.