Guy Farley - Cashback (2009)
mijn stem
6 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Score / Pop
Label: Silva Screen
-
Casta Diva (3:30)
met Jeni Bern
-
Break Up (2:42)
-
Photos (1:43)
-
Suzy (3:15)
-
The Bang Gang - Inside (1:32)
-
Frozen (2:28)
-
Sharon (1:35)
-
Drawing (2:34)
-
The Challenge (2:03)
-
Someone Thehe? (1:42)
-
Saturday School (0:53)
-
Pittsburgh (1:42)
-
Dust (1:01)
-
The Proud Gallery (1:09)
-
Grand Avenue - She (5:34)
-
Trevor Duncan - Enchanted April (2:39)
-
The Gypsies - Jerk It (2:32)
-
The Concretes - You Can't Hurry Love (1:59)
-
Evil 9 - Snack Bar Lounge (2:55)
-
Evil 9 - You Are Not Through (4:48)
-
Malente - Funk the Rich (3:24)
0
geplaatst: 1 februari 2009, 12:09 uur
Eindelijk is daar dan een officiële uitgaven van Guy Farley's sublieme score. Ik heb het een flinke tijd moeten doen met een promotionele mp3 versie, maar hier is het dan eindelijk. Betreurenswaardig dan men voor de cd hoes de titel over de borsten van de dame hebben geschoven. Maar ook van de filmposter is er zo'n gecensureerde versie.
Het is een score geschreven voor orkest, solo piano and veel diepe bas, maar er is meer. Hij verzocht het orkest om ambient gerommel te verwerken in hun geluid (Farley noemde het orchestral sound design) wat hij mixte met electronische hulpmiddelen. In het eindresultaat hoor je duidelijk een bijzonder modern en verfrissend geluid. Met deze instrumentatie weet Farley een uitermate dromerige sfeer te creëren. De score raakt door de subtiele momenten van solo piano en de meer uitbundige van de violen, die de pijn van liefdesverdriet weergeeft. En hoe wonderbaarlijk worden die wonderschone stilistische scene wel niet ondersteunddoor de muziek. Dat komt toch hoogtepunt in een track die overduidelijk door Journey of the Line can Zimmer's Thin Red Line is geinspireerd. Natuurlijk was dit temp score, net als wat andere scores waaronder ook Gladiator. Maar het resultaat is daarom niet minder intrigerend.
Het is een score geschreven voor orkest, solo piano and veel diepe bas, maar er is meer. Hij verzocht het orkest om ambient gerommel te verwerken in hun geluid (Farley noemde het orchestral sound design) wat hij mixte met electronische hulpmiddelen. In het eindresultaat hoor je duidelijk een bijzonder modern en verfrissend geluid. Met deze instrumentatie weet Farley een uitermate dromerige sfeer te creëren. De score raakt door de subtiele momenten van solo piano en de meer uitbundige van de violen, die de pijn van liefdesverdriet weergeeft. En hoe wonderbaarlijk worden die wonderschone stilistische scene wel niet ondersteunddoor de muziek. Dat komt toch hoogtepunt in een track die overduidelijk door Journey of the Line can Zimmer's Thin Red Line is geinspireerd. Natuurlijk was dit temp score, net als wat andere scores waaronder ook Gladiator. Maar het resultaat is daarom niet minder intrigerend.
0
geplaatst: 29 augustus 2023, 17:31 uur
Inderdaad, een toffe score. Ik vraag me dan toch af: waarom is Farley helemaal geen productieve of bekende componist geworden? Die twee zullen enigszins samenhangen, maar bij allebei blijft voor mij de vraag: waarom?
0
geplaatst: 30 augustus 2023, 18:29 uur
Het is allemaal relatief. Vele componisten blijven in een 'niche markt' hangen, anderen hebben af en toe een project wat breder bereik heeft, maar uiteindelijk is het enige wat telt is dat iemand muzikale kwaliteit aflevert, losstaand alsmede in context. Ik kan gerust vele componisten noemen die erg productief zijn, en ook meer bekend zijn, maar inhoudelijk enkel op een basaal niveau iets bijdragen, uitzonderingen daargelaten.
Ik snap jouw vraag enigzins, maar ook weer totaal niet. Bekendheid en productiviteit zijn niet bepaald de graadmeters....
Ik snap jouw vraag enigzins, maar ook weer totaal niet. Bekendheid en productiviteit zijn niet bepaald de graadmeters....
* denotes required fields.
* denotes required fields.