Enrico Rava - Noir (1997)

Dit album klinkt erg lekker, af en toe. De combinatie trompet-gitaar pakt op dit album goed uit. Toch mis ik iets, de band op dit album speelt over het algemeen wel goed samen, maar weet niet helemaal in een soort drive te komen die ik zoek. En dat het hele album niet, wat toch jammer is van het samenspel. Het lijkt alsof de recepten allemaal aanwezig zijn, er is alleen niemand die de band naar een hoger niveau tilt (als er al niemand is die het kán - dan hebben ze met elkaar voor eigen doen toch een puik werkje afgeleverd). Droevig stemt mij enigzins Amnesia (ken ik dat ergens van - heb ik dat eerder gehoord?) het nummer heeft niets wat de rest van het album wel leuk maakt, wat een tergend achterhaald nummer.

Hij zal in een dipje gezeten hebben, zeker.

Sja, niet echt mijn soort jazz. Het zal ook wel aan de instrumentatie liggen. Ik moet zeggen dat ik Amnesia eigenlijk wel een leuk nummer vind. Voor het geheel geef ik een 3*; niet omdat men slecht speelt, maar gewoon omdat het niet mijn stijl is.

Ik vind dit een prettig luisterbaar abum. Als vaak begon ik met ´blind´ luisteren (zonder info meteen luisteren). Rava is zelf de trompettist? Die speelt in elk geval heel soepeltjes en aangenaam. Ik kon verder de herkomst niet plaatsen. De naam doet een latin achtergrond vermoeden, maar ondanks dat er zeker latin stukken op staan (Papaya bar is zelfs een samba - hoorde ik nog niet in de JAVDW -serie) geeft dit album niet een caribisch gevoel. Wel: Italië dus.

Ik vind vooral afwisseling tussen de nummers een pluspunt, en dan speciaal vooral het eerste deel van het album. De productie vind ik ook aangenaam, heel clean, maar zonder dat het eng wordt.

Het blijft allemaal wel erg netjes, en vernieuwend is het bepaald niet. Geen ´wow´-momenten ook. Maar dus ook niet verkeerd.

Tango en Jazz Club (laatste is het meest traditionele stuk eigenlijk) vind ik de fijnste nummers.

Precies wat sq allemaal zegt: niet vernieuwend, erg netjes en nogal clean geproducet. Zoals de Penguin aangeeft ligt Rava's voornaamste inspiratiebron bij Miles Davis elektrische experimenten uit de jaren '70, wat gezien Rava's sound zeker dicht bij de werkelijkheid aanleunt.
Toch mis ik spanning en lef op dit album (een 'Bitches Brew' of 'Big Fun' zit hier namelijk absoluut niet in), het quintet speelt voortdurend binnen de lijntjes en op 'Noir' staan eigenlijk geen verrassende nummers.
Al bij al aangename jazz, die ik vooral als vrolijk wiegende achtergrond-muziek zou serveren - zonder beledigend te willen worden...

Tegenvallende Rava, ik ken beter werk van 'm.
klinkt allemaal zeer tam en fantasieloos.