Eddie & The Hot Rods - Thriller (1979)

Na twee redelijk succesvolle albums mochten Eddie & The Hot Rods naar de befaamde Abbey Road Studios, waar ze met producer Peter Ker het geluid zouden verbreden in een poging om in de opdrogende punkwoede een breder publiek aan te spreken. Niet dat dit ooit een punkgroep was. Wél klonk zeer energieke powerpop met vleugjes pubrock, plus teksten die nogal eens een hart onder de riem staken.
De gehoopte grote doorbraak bleef uit. Singles flopten en de elpee Thriller kwam bij verschijnen in maart 1979 niet verder dan #50. De groep raakte korte tijd later zijn contract kwijt en stapte over naar EMI.

Tot ik aan mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave begon, kende ik de groep (de hoes vermeldt hen kortweg als 'Eddie + Hot Rods') eigenlijk niet, maar de energie, dansende gitaarsolo's en feelgoodteksten vielen bijzonder goed in mijn smaak. Met hun derde worden die naïviteit en ongeremde energie plaats ingebed in een iets bredere productie, te vinden in de details.
Na de sterke opener - waarover dadelijk meer - volgt de bijna-punk van Echoes, gevolgd door powerpop in Media Messiahs en volgende juweeltje Circles, heerlijk vlot waarin een klavecimbel (!) meedoet. Ook lekker is de powerpop van Take It or Leave It met zijn sterke refrein.

De grotere productionele mogelijkheden blijken ook uit de gastmuzikanten, die extra jolijt brengen. Linda McCartney van Wings zingt een fijn moppie mee op opener The Power & The Glory waarbij ik - raar maar waar - aan Ellen Foleys bijdragen bij Meatloaf moet denken en op Out to Lunch doen pianist Jools Holland van Squeeze en Lee Brilleaux van Dr. Feelgood op mondharmonica mee.
De tweede plaatkant is evenwel minder pakkend dan de eerste. Het zit 'm in de composities, want het gitaarwerk mag er weer zijn. Net als bij de vorige twee denk ik verrassend vaak aan Michael Schenker van toentertijd UFO, zij het dat Graeme Douglas en Dave Higgs minder ruimte krijgen dan voorheen, met name ten opzichte van Life on the Line. Maar hoor eens hoe pakkend ze in Strangers on the Pay Phone zijn!

In Nederland is dit een groep die ik zelden tegenkom bij het tweedehands vinyl. Eddie & The Hot Rods bleven een typisch Brits fenomeen, dat echter meer verdient. In 2002 verscheen de cd-versie met als track 11 en 12 de B-kanten van de singles.

Ik kwam vanaf The Only Ones en omdat ik Stateless van Lene Lovich al eerder besprak, is het volgende station de derde van punkgroep Sham 69.