Lene Lovich - Stateless (1978)

Prachtig album uit de dagen dat vrijwel alles dat na punk kwam als 'post-punk' omschreven werd, en alles na 'post-punk' als New Wave bestempeld werd. Mijnsinziens wordt onderschat wat voor invloed dit album heeft gehad op diverse albums en artiesten uit de jaren 80. Niet vies ervan om haar Oost-Europese roots bloot te geven (ze zingt zelfs met dik aangezet Oost-Europees accent) betreedt ze meerdere terreinen die in de jaren '80 populair zouden worden. Helaas is het na dit album een stuk stiller geworden om haar, maar dit pareltje doorstaat nog altijd de tand des tijds met verve.

Lene Lovich

Nog nooit van gehoord, luister ik dankzij het meer info tooltje op de artiestenpagina’s.
Gelukkig maar dat dat tooltje er is…

Erg leuke muziek gewoon, geen kunst, niet wereldverheffend maar de fun spat er vanaf..
Sleepy Beauty, Lucky Number enz.. leuke poppy punk of was het punky pop?
De piano in Too Tender..(deed me denken aan Pavlov’s Dog)..
Say When lijk ik wel al heel mn leven te kennen.
Van Writing on The Wall kan je toch alleen maar vrolijk worden? Voor dit nummer lijkt wel de term poppy uitgevonden..
Het achtergrondkoortje in I Think We’re Alone Now maakt het gewoon af..
Ook op deze plaat uit een erg boeiende periode in de muziekgeschiedenis geen stinkers…misschien dat One in A Million daar het meest naartoe neigt..

Het soort plaatje dat pakweg een An Pierlé of zo graag zou maken? Maar helaas 30 jaar te laat komt…

Leentje is me net even te manies om me een heel album lang te kunnen boeien, maar die koffer van I Think We're Alone Now en het bijna hitje Lucky Number zijn super ............

Het eerste nummer dat ik soms wel eens oversla is One in a Million maar dan nog...

Mochten 0'en en 1'en bestandjes kunnen grijsgedraaid worden was dat al lang gebeurd...
Ik draai deze muziek gewoon gek veel en ik kan er maar geen genoeg van krijgen...

Neem nu Writing on The Wall, dat begin alleen al, zweverig orgeltje, saxofoontje, dan valt die bas in en hup de drum...dan begint die 'cabareteske' stem...losjes uit de pols..
En hoe nonchalant kan een refreintje klinken met achtergrondkoortje en handjesgeklap op de koop toe...goedkoop maar ik ben hooked en in de ban van een onbereikbare liefde..

I Think We're Alone Now is ook gecoverd door Tiffany in 1987.
Ik vind beide versies wel mooi.

Maar het origineel is natuurlijk van Tommy James & The Shondells.
U allen bekend van het fantastische sixties nummer Crimson and Clover.

Op 25 september 2014 woon ik concert van Lene Lovich bij in Arnhem. Zie er erg naar uit. Dit album is in 1 woord geweldig. Lucky Number en Say When zal ieder wel kennen, maar ook Home (ook te horen in ChaCha) had zo een hit kunnen zijn. Er staat gewoon geen 1 minder nummer op. Meldingswaardig is One Lonely Heart. Dit is een b-kantje van Say When. Diep gezongen en erg prachtig. Als je deze niet kent, dan even op YouTube horen!

Wat?! Speelt Lene Lovich een concert in Nederland?

Ja in de Luxor in Arnhem. Kaarten zijn 20 euro. Zij is nu 65 maar staat haar vrouw nog prima op het podium!!!!!

Heb al gekeken, het andere concert is Zoetermeer, mij te ver weg, in Duitsland zie ik geen tourdates. In Arnhem ben ik aanwezig

Vanaf 1978 trokken de rookwolken van de punkrevolte aardig op. Wat overbleef was vooral new wave, een muzikaal lichtere en gevarieerdere vorm van de ‘do-it-yourself-filosofie’. Het jaar erop intensiveerde hun aandeel in de Nederlandse hitparades, wat van deze beginnende puber de volle belangstelling kreeg.

We hadden dat jaar drie grote Hilversumse hitlijsten: de Nationale Hitparade van de NOS, de Top 40 van Veronica en de TROS Top 50. De fakkeldragers van new wave daarin: Blondie, The Boomtown Rats, Elvis Costello, Ian Dury & The Blockheads, Fischer-Z, Japan, The Knack, Gary Numan/Tubeway Army, The Police, Patti Smith, Squeeze en XTC; ska van The Specials en Madness en uit eigen land humorwave van Gruppo Sportivo en rockwave van New Adventures.
Daarbuiten gebeurde ook veel: de namen van bijvoorbeeld Siouxie & The Banshees en The Cure gonsden rond, met die van vele, véle anderen. Onze eigen Muziek Expres rapporteerde over de naderende film Cha Cha, waarin naast rock ‘n’ roll junkie Herman Brood twee bijzondere zangeressen zouden acteren: de voormalige DDR-inwoonster Nina Hagen en de Londense Lene Lovich.

Die laatste haalde in ’79 maar liefst drie maal de hitparades, zonder hulp van de film. Zij had mijn interesse door haar krachtige stembanden en heldere stem, die regelmatig als een elastiek in de hoogste regionen schoot. In Muziek Expres las ik gefascineerd over Lovich en ontwaarde opvallende foto’s, waarop ze in extravagante zwarte jurken te zien was.

Vorig jaar kocht ik haar debuut-lp Stateless met daarop de eerste twee hitsingles, verschenen op het legendarische punk/wavelabel Stiff. Het haalde in april ’79 #14, acht maanden voordat Cha Cha uitkwam.
Kant A opent met haar eerste hit Lucky Number, dat representatief is voor La Lovich in topvorm: fris, energiek en een tikkeltje gek. Een waveklassiekertje. Sleeping Beauty en Home zijn iets rustiger, hier en daar klinken keyboards of piano. De creativiteit spat eraf. Too Tender (to Touch) is nog iets kalmer en doet me qua sfeer denken aan… Ja, aan wie eigenlijk? Het bevat een prachtige pianopartij, een glockenspiel tinkelt en klokken luiden. De eerste helft sluit af met haar tweede hit Say When, dat zich qua gekte kan meten met de opener.

Kant B start conservatiever met Tonight, waarop een sax blaast. Plotseling begrijp ik welke associatie ik op kant A had. Die track had qua sfeer wel iets weg van Patti Smith. En nu moet ik aan Springsteen denken. Niet slecht, maar ik mis de excentriekere zanglijnen die zo goed bij haar passen. Toch is Tonight een aardig liedje, al is het even schakelen.
De tracks hierna klinken dan weer wave, zij het iets ingetogener, waarna One in a 1,000,000 weer enige gekte uitstraalt. Tot mijn ontzetting sluit de plaat af met een liedje dat ik ken als die gedrochtelijke hit uit 1987; blijkt dat Lovich I Think We’re Alone Now als eerste opnam… Het lukt me helaas niet om hier objectief over te schrijven, dankjewel Tiffany!

Samenvattend: Kant A is top, kant B aardig. Op streaming vind je vier bonussen en voor de verandering zijn deze wél dik in orde, beter zelfs dan de B-kant. Be Stiff bijvoorbeeld, vast een bedankje aan haar platenlabel. De Japanstalige versie van het voornoemde gedrocht doet me zowaar glimlachen.
De originele plaat is een bescheiden monument, zeker als je bedenkt dat Lovich met haar victoriaanse jurken een grondlegger van gothic zou blijken.

Eerder opnam dekt de lading beter want het is een nummer uit 1967 van Tommy James & The Shondells

En ietsje eerder dan Lene, in 1977, had het obscure new wave-bandje The Rubinoos nog een klein radiohitje met een cover van datzelfde nummer. Dat was de eerste versie die ik van het nummer hoorde, aanvankelijk zonder te beseffen dat het een cover was, en ik vond het daarom best goed. Ik sta versteld van mezelf dat ik dat nog weet...

Zulke puberindrukken zijn van het kaliber PESS (Post Entertaining Sound Syndrome). Singletjes die je hoorde, wellicht zelfs kocht en die je altijd bijblijven. Die raak je niet kwijt, die koester je!

Voor de liefhebber: cherry red heeft een boxset uitgebracht met daarop 2 versies van Stateless, Flex en No Man's Land en een geweldige hoeveelheid bonusmateriaal. Eigenlijk alles wat er bij Stiff Records geproduceerd was. Ook live is het indrukwekkend. Jammer dat ik haar in die tijd niet live heb kunnen zien. Daarvoor was ik toch echt te jong. Ook momenteel treed Lene nog op en gaat regelmatig met tournee.
Ik begrijp dat ze op haar 74ste nog steeds lucky number ten gehore brengt.

Ik tikte nog niet zo heel lang geleden een oude US-versie van dit album op de kop: een CD met behoorlijk wat bonustracks. In combinatie met een Best Of van haar, plus een drietal singles die hier te lande hitjes werden, is dat voor mij wel voldoende Lene Lovich.

Haar muziek is wat buitenissig, maar spreekt me wel aan, met name die bijzondere jodelzang. Wel bijzonder dat ze nog steeds optreedt op een leeftijd waarop ze allang met pensioen had kunnen gaan. Maar ja, dan doen tegenwoordig meer muzikanten. Ik hoop dat ze het niet doet omdat ze anders niet kan rondkomen, maar gewoon omdat ze er nog plezier in heeft. En gewoon omdat het nog kan natuurlijk.