The Agonist - Lullabies for the Dormant Mind (2009)

Vrij technische, gelaagde metalcore. Het album spreekt niet direct heel erg tot de verbeelding, vooral door de dichtgesmeerde en vrij hectische muur van geluid, maar toch is de plaat uiteindelijk vrij pakkend. De complexe songstructuren worden goed afgewisseld met lekkere beukpartijen, zodat het album toch goed in het gehoor ligt. Ook qua zang is er veel variatie. De songs krijgen door de aanwezigheid van een zangeres (die goed tegenwicht biedt aan de brullende zanger) soms ook een gothisch sfeertje mee. Conclusie: een vernuftig in elkaar gezet album voor de liefhebber van metal met iets meer inhoud.

In dit geval is de zangeres trouwens de brullende zanger.

Ik vind die zangeres echt doodeng.
Combinatie van, wat is het ? Black en metalcore ?
Ik kan veel hebben, maar dit wijf brult echt té eng.

Alissa is een pracht vrouw met een geweldige strot.
Kan alleen nog niet echt wennen aan de afwisseling van lief zang stemmetje tot bruut geschreeuw.

Die omslag is inderdaad een beetje raar. Wel een degelijke plaat. De zangeres is trouwens echt sexy!

Als ik zo terugkijk naar de metalcore van de laatste 10 jaar zou Lullabies For The Dormant Mind toch wel een van de beste platen zijn samen met Alive Or Just Breathing van Killswitch Engage en The Truth van Bleeding Through. Het zijn 3 compleet verschillende platen.

The Agonist grijpt je gelijk bij de keel met een drum- en bassalvo waar je U tegen zegt. En dan die zangeres! Alissa White-Gluz is echt een prachtige vrouw en ze zingt ook prachtig! Van grunts en krijsen naar hemelse zang in 30 seconden, niet normaal! The Agonist speelt hier zeer verschillende stijlen in drukke composities. Er gebeurt echt heel veel maar het zit allemaal zeer goed in elkaar.

Het album heeft echt een duister sfeertje en is echt een geheel. Het rustpunt ontroert mij, een a cappela versie van Swan Lake. Daarna word je weer uit je stoel geblazen. Lullabies For The Dormant Mind is echt een geweldig en avontuurlijk album. 4,5 ster.