Stoupe the Enemy of Mankind - Decalogue (2009)

voor stoupe is het gewoon ondenkbaar om zulke beatjes te maken...
en Jus zn boodschappenlijstjesrijm valt wel mee... t slaat nog wel ergens op... maar je ziet gewoon simpelweg dat stoupe en geen van de artiesten er ook maar enigszins zn best op hebben gedaan

hoop dat ze babygrande dan maar gaan verlaten zoals iemand al zei, want dit is gewoon niet serieus werk...

MOP komt met de beste track, en hiermee heb ik denk ik genoeg gezegd over het niveau van de lyrics op het album...
2,5*

Hiphopgroep Jedi Mind Tricks is al jaren een van de bekendste undergroundacts ter wereld. Rapper Vinnie Paz (en Jus Allah op een tweetal albums) vormt samen met Stoupe the Enemy of Mankind de formatie, die inmiddels meerdere hiphopklassiekers op haar naam heeft staan, zoals Violent by Design en Servants in Heaven, Kings in Hell. Waar Vinnie Paz nog wel eens kritiek krijgt, is de positie van Stoupe onomstreden. De Puerto Ricaan wordt al jaren beschouwd als een van de beste undergroundproducers die er rondloopt en is het hart van Jedi Mind Tricks. Ook het album Rip the Jacker van Canibus, dat volledig is geproduceerd door de man, wordt door menig hiphopliefhebber als klassieker bestempeld. Al jaren werd er gespeculeerd over een soloplaat van de producer, en de geruchten over het soort album liepen ver uiteen; van een gewone hiphopplaat met bijna twintig nummers tot een triphopalbum zonder rappers.

Stoupe zelf heeft hier echter nooit op gereageerd; de producer wordt door collegarappers en ook fans dan ook beschouwd als een mysterieuze man die een geïsoleerd bestaan leidt. Hij werkt zelden samen met andere artiesten en lijkt zich geregeld af te zonderen van de wereld om hem heen. Na het teleurstellende Jedi Mind Tricks-album A History of Violence werd eind 2008 dan definitief aangekondigd dat het langverwachte soloalbum, genaamd Decalogue, het daglicht ging zien in de lente van 2009. Maar na de wat tegenvallende producties op het laatste album van Jedi Mind Tricks, de bekendmaking van de gastartiesten en de tracklist van slechts tien nummers werden al direct weer vraagtekens geplaatst bij deze release. Ook werd het album vreemd genoeg niet gepromoot door Jedi Mind Tricks zelf.

Niet zonder reden, want wanneer je Decalogue als Jedi Mind Tricks-liefhebber gaat beluisteren met hoge verwachtingen, kom je honderd procent bedrogen uit. Wanneer je het album gaat beluisteren met in je achterhoofd het gegeven dat Stoupe hier waarschijnlijk amper werk aan heeft gehad, zal de teleurstelling lichter zijn. Op diverse internetfora ging al het gerucht dat Decalogue, net als A History of Violence, een haastig project is van Stoupe om zo snel mogelijk weg te kunnen bijzijn label Babygrande. Volgens het contract van Jedi Mind Tricks was Stoupe nog verplicht één soloplaat te droppen, maar is er bli jkbaar iets gaande tussen de heren dat Decalogue deze ongepaste entree moet krijgen. De plaat bestaat volgens diverse geruchten dan ook uit producties die Stoupe nog in zijn studio had liggen en dus bij voorbaat al als ''restjes'' konden worden omschreven. Het geluid van Decalogue onderstreept dit. Waar de beats op vrijwel alle Jedi Mind Tricks-albums en het Canibus-album Rip the Jacker als ware composities konden worden beschouwd met subliem samplewerk, zijn het op Decalogue slechts ''gewone'' hiphopproducties met een klein vleugje Stoupe. Veel valt er eigenlijk ook niet over te zeggen; het zit voor Stoupe-begrippen nou eenmaal vaak simpel en weinig verrassend in elkaar.

Toch kom je er als luisteraar gauw achter dat het allemaal erger had gekund. Decalogue bevat een aantal nummers die absoluut vaker op kunnen worden gezet. When The Sun Goes Down, (met het eeuwige talent Saigon) is een vrij aanstekelijk nummer en ook Allison James, met Slaine, is een vrij aardige productie/ Minpunt bij dit nummer is wel dat Slaine er niet echt op past, en het ook niet bepaald goed is afgemixt. Dit laatste is op de gehele plaat het geval: matig afmixwerk waarbij de microfonen van de rappers vaak te zacht staan afgesteld en weinig samenhang daar een van de gevolgen van is. Maar gezien Stoupe een deel van de rappers waarschijnlijk nooit heeft ontmoet, valt er ook niet bepaald samenhang te verwachten.

Op That's Me, waar mede-Puerto Ricaan Joell Ortiz de raps verzorgt, wordt een ouderwets feestelijke Zuid-Amerikaanse productie neergezet, zoals die voornamelijk te vinden zijn op het Jedi Mind Ticks-album Visions of Gandhi. Helaas is het nummer, mede door de sample, niet echt geslaagd maar het is in ieder geval leuk om te horen dat dit soort instrumentaties niet isvergeten door Stoupe. Ook een aantal heren van supergroep Army of the Pharaohs, mede opgericht door Stoupe, komen langs op de Decalouge. Zo doet het duo Outerspace mee op Speakeasy, wederom een nummer met een aanstekelijke sample, en komt het kersverse nieuwe lid Block McCloud voorbij op Independence Day. Hoewel deze MC niet bepaald goed is ontvangen (mede door zijn twee refreinen op de laatste Jedi Mind Tricks-plaat), zet hij hier toch een redelijk goede prestatie neer met leuke lyrics. Opvallend aan dit nummer is niet zo zeer McCloud, maar de eerste veertig seconden. Hier bevindt zich een instrumentale interlude van Stoupe, zoals hij ze altijd heeft voorgeschoteld op de JMT-albums. De typische Stoupe-sample, zoals altijd afkomstig uit Zuid-Amerika, is uiteindelijk vrijwel het enige moment dat doet denken aan de volwaardige artiest Stoupe, en daarmee volkomen uniek op het album.

Ook de Army of the Pharaohs-leden King Magnetic en Reef The Lost Cauze zijn te horen (op The Torch) en ook Demoz, Des Devious en het huidige Jedi Mind Tricks-lid Jus Allah doen mee (op Evil Deeds). Bij laatstgenoemde is het helaas weer huilen met de pet op. Waar Jus Allah op de klassieker Violent by Design uit 2000 nog uniek uit de hoek kwam op bijna elk nummer, vond hij het nodig om een paar jaar geleden van stijl (zowel qua stem, flow en teksten) te veranderen, waardoor al zijn raps tamelijk lachwekkend klinken. Zo'n tien jaar geleden klonk zijn stem nog redelijk hoog maar uitermate scherp en agressief klonk, nu gebruikt hij hem nu zwaar geforceerd, waardoor zijn raps nep klinken en bepaalde klemtonen tenenkrommend worden uitgesproken. Ook teksten als:

I am heartless
I'm the fucking Hallmark of harshness
I'm the narcissist of darkness
I am in the industry of mystery
I'm the unofficial victory
I am a Disney of misery
I am uneasy
Disagreeable
I'm a vehicle of evil
I'm unequally deceitful

...gaan totaal nergens over en lijken enkel gemaakt te zijn om zoveel mogelijk woorden op elkaar te laten rijmen. Het wordt voor Allah wederom een gênante vertoning.

Op het nummer Transition Of Power met M.O.P. laat het duo weer eens horen al jaren uitgeblust te zijn en beter met pensioen te kunnen gaan. Een track met de heren was in de vorige eeuw nog een mooi affiche geweest, nu brengen de ze echter totaal niets meer in hun raps en ook de productie is zelfs voor Decalogue-begrippen matig, waardoor dit het minste nummer vormt. The Truth (met Supastition) ligt makkelijk in het gehoor, mede door een vrolijke fluit-sample. Het meest opvallende nummer is het popachtige Find A Way samen met de onbekende zangeres Lorrie Doriza. Ondersteunend met piano en gitaar wordt hier een toegankelijk nummer neergezet, maar uiteindelijk stelt het niet al te veel voor en is het niet echt iets waar de hiphopliefhebber op zit te wachten.

Zoals al eerder gezegd: Decalogue is hoogstwaarschijnlijk geen volwaardig album waar veel aandacht in is gestoken. Het album kent niettemin goede momenten en Stoupe kan moeilijk iets echt slechts maken; daarvoor is hij simpelweg te goed. Stoupe had natuurlijk een beter solodebuut gewenst, in plaats van een best leuke korte plaat (die je bijna zelfs een EP kan noemen). Het is te hopen dat de man daadwerkelijk zo snel mogelijk vertrekt bij Babygrande, zodat hij binnenkort weer schittert met projecten waar hij volledige passie en energie in steekt. Wanneer dit hoogst onverwacht níet het geval zal zijn, betekent dit album het einde van Stoupes carrière en daarmee misschien ook wel die van Jedi Mind Tricks.

Ook hier te lezen.

Album valt flink tegen. Kritiek die ik hier eigenlijk nog maar weinig ben tegengekomen is hoe de helft van de rappers op een totaal andere beat lijken te hebben gerapt. Heel slecht gemixt, met als dieptepunt voor mij That's Me met Joell Ortiz, één van mijn favoriete rappers die hier compleet wordt verstikt door die veel te zwaar aanwezige beat. En Jus Allah bereikt overigens ook weer een nieuw dieptepunt. Dat die nog op een album toegelaten wordt.

Over Jos Allar heb je helemaal gelijk ook de track met J.O. had beter gekunt. Maar er zitten wel een paar lichtpuntjes in het album imo

viel me behoorlijk tegen..
toch geen slecht album

3,0

Heel nice album, mooie samples en rappers komen hard.

Hij had MOP alleen van een hardere beat mogen voorzien, de bpm past ze totaal niet...

Matig album.
Ben een fan van Stoupe, maar hij gebruikt hier volgens mij duidelijk beats die hij toevallig nog ergens had liggen.
Hij kan veel en veel beter.