Pet Shop Boys - Yes (2009)
mijn stem
143 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Dance
Label: Parlophone
-
Love Etc. (3:32)
-
All Over the World (3:50)
-
Beautiful People (3:41)
-
Did You See Me Coming? (3:41)
-
Vulnerable (4:47)
-
More Than a Dream (4:56)
-
Building a Wall (3:49)
-
King of Rome (5:31)
-
Pandemonium (3:42)
-
The Way It Used to Be (4:43)
-
Legacy (6:22)
-
Gin and Jag * (4:29)
-
This Used to Be the Future * (5:12)
met Philip Oakey
-
We're All Criminals Now * (3:55)
-
Gin and Jag [Frisky Mix] * (7:12)
-
Beautiful People [Demo] * (3:21)
-
My Girl * (3:41)
-
The Loving Kind [Monitor Mix] * (3:22)
-
Love Etc. [PSB Mix] * (6:17)
-
Did You See Me Coming? [PSB Possibly More Mix] * (8:48)
-
The Former Enfant Terrible [PSB Bring It on Mix] * (7:23)
-
Up and Down * (3:44)
-
Pet Shop Boys "Brits" Medley * (9:35)
-
I Cried for Us * (3:47)
-
It Doesn't Often Snow at Christmas [New Version] * (3:49)
-
All Over the World [New Version] * (3:47)
-
Viva la Vida / Domino Dancing [Christmas EP Mix] * (5:32)
-
My Girl [Our House Mix] * (5:48)
-
Leaving [Demo] * (4:14)
-
Together * (3:28)
-
Glad All Over * (3:25)
-
The Dumpling Song [Demo from "My Dad's a Birdman"] * (1:47)
-
Wings and Faith [Demo from "My Dad's a Birdman"] * (2:08)
-
Night Song [Fan Club Download 2010] * (3:27)
toon 23 bonustracks
totale tijdsduur:
48:34
(2:36:45)
0
geplaatst: 19 september 2012, 16:20 uur
YES 2009
Er zitten een paar jaar tussen de eerste hoogtepunten van synthpop bands
als Ultravox, The Human League, OMD, Depeche Mode en deze Pet Shop Boys.
Maar er zit ook een verschil in de attitude: hebben die eerste bands nog hoorbaar
een link met de new wave scene, dan zetten PSB in hun eentje een disco revival in.
Hun jaren 80 singles waren ook bijna zonder uitzondering top 10 materiaal.
Gek genoeg wordt dit het allereerste album van hen waar ik echt voor ga zitten.
Yes is natuurlijk een goeie titel: want in dansvloerland straalt de glimlach altijd wit.
Love Etc. is meteen een catchy binnenkomer.
Immer schalks in de lyrics en de songtitels, die Neal Tennant.
Zijn gepolijst stemgeluid lijkt nog als twee druppels water op dat van vroeger.
De song zelf schijnt iets te veel als een zonnetje om de hedendaagse hitparade te bekoren.
Ik moest even zoeken: de notenkraker van Tchaikovsky dus.
All over the World marcheert erg overtuigend de woonkamer binnen.
Met een eyo eyo in de intro die knap knipoogt naar hun jaren 80 singles.
Het leek wel of ik Hooverphonic een nummer hoorde starten.
Beautiful People heeft een heerlijk ritme en na drie songs ben ik
behoorlijk onder de indruk van de kwaliteit van dit PSBs album.
Zelfs het strijkersarrangement dat doet enken aan de Belgen.
En tegelijk zit er een soort Love Boat romantiek in Beautiful People.
De link met de jaren 70 disco is immers nooit ver weg. Een ander ingrediënt
is de zin voor drama die in de vocale performance schuilt ... een snuifje musical.
Een onverwachte gitaar mag Did You See Me Coming op gang trekken.
Ook nu weer gaat het nummer zoet bij me binnen als hapklare koek.
De positieve vibe die het album kenmerkt zit dus in de titel: Yes.
Een titel als Vulnerable suggereert introspectie.
Muzikaal tel ik iets meer sterren aan de nachtelijke hemel,
maar het tempo blijft strak. Het is niet al goud wat blinkt.
Een nummer in een welgekomen, bittersweet mood.
Een troef van dit album is dat elke intro een unieke stempel drukt op de songs.
Die zijn allemaal duidelijk van PSBs makelijk, maar de verschillende intro's leggen
allemaal een apart accent, waardoor het gevoel van variatie versterkt wordt.
Dat belet More Than a Dream echter niet om iets meer uit de verf te komen.
Het blijft een wat vlakker nummer. Genietbaar geluidsbehang voor tijdens de werkuren.
In de tweede helft wordt het arrangement rijker en wordt de song van de middelmaat gered.
Het vocaal verfrissende Building a Wall is opnieuw een winnaar.
Bijna ongelooflijk om te horen hoe de toch schijnbaar vlakke sound van PSB,
zowel muzikaal als vocaal (de groep flirt graag met dezelfde akkoorden) blijft boeien.
Zonnebril Chris Lowe behoort tot de meest onderschatte muzikanten uit het synthpop genre.
De koning van Rome wiegt zwoel op een jaren 80 beat.
Een eerste, echte rustpunt op een album dat luistert als een Greatest Hits.
King of Rome ontbloot misschien de achilleshiel van Pet Shop Boys, de ballads.
Daarvoor is hun sound toch te steriel: het pakt me niet echt, ik word er niet warm van.
En dan is Pandemonium dat zich aandient als een Depeche Mode pastiche.
Maar als de gay parade met de handjes gaat zwaaien, zijn we toch weer bij PSB.
Een heel stevige beat. Een song boordevol zonne-energie. Dans vitaminen voor het oor.
Nogmaals: het lijkt wel of de plaat vol potentiële hits staat. Echt een meevaller van formaat.
Dat The Way It Used to Be met de nodige disco allures van start gaat,
wordt al door de titel aangekondigd. Opnieuw een erg mooi vorm gegeven song.
Net als Vulnerable meer down to earth, melancholischer van inborst en zelfs romantisch.
Legacy trekt een streep onder dit opvallend sterke avontuur.
Maar het afscheid is niet definitief, want de nieuwe Pet Shop Boys ligt
in het najaar van 2012 in de winkels. Voorlopig is er nog geen enkele band
die de erfenis van dit unieke synthpop duo heeft opgeïst. The sky remains the limit.
Nu heb ik me hier weer een lap van een recensie zitten krabbelen
die toch enkel maar een antwoord wil zijn op de vraag of dit een goeie plaat is.
Dat had veel korter gekund, want het bewuste antwoord zit in de titel van het album.
Er zitten een paar jaar tussen de eerste hoogtepunten van synthpop bands
als Ultravox, The Human League, OMD, Depeche Mode en deze Pet Shop Boys.
Maar er zit ook een verschil in de attitude: hebben die eerste bands nog hoorbaar
een link met de new wave scene, dan zetten PSB in hun eentje een disco revival in.
Hun jaren 80 singles waren ook bijna zonder uitzondering top 10 materiaal.
Gek genoeg wordt dit het allereerste album van hen waar ik echt voor ga zitten.
Yes is natuurlijk een goeie titel: want in dansvloerland straalt de glimlach altijd wit.
Love Etc. is meteen een catchy binnenkomer.
Immer schalks in de lyrics en de songtitels, die Neal Tennant.
Zijn gepolijst stemgeluid lijkt nog als twee druppels water op dat van vroeger.
De song zelf schijnt iets te veel als een zonnetje om de hedendaagse hitparade te bekoren.
Ik moest even zoeken: de notenkraker van Tchaikovsky dus.
All over the World marcheert erg overtuigend de woonkamer binnen.
Met een eyo eyo in de intro die knap knipoogt naar hun jaren 80 singles.
Het leek wel of ik Hooverphonic een nummer hoorde starten.
Beautiful People heeft een heerlijk ritme en na drie songs ben ik
behoorlijk onder de indruk van de kwaliteit van dit PSBs album.
Zelfs het strijkersarrangement dat doet enken aan de Belgen.
En tegelijk zit er een soort Love Boat romantiek in Beautiful People.
De link met de jaren 70 disco is immers nooit ver weg. Een ander ingrediënt
is de zin voor drama die in de vocale performance schuilt ... een snuifje musical.
Een onverwachte gitaar mag Did You See Me Coming op gang trekken.
Ook nu weer gaat het nummer zoet bij me binnen als hapklare koek.
De positieve vibe die het album kenmerkt zit dus in de titel: Yes.
Een titel als Vulnerable suggereert introspectie.
Muzikaal tel ik iets meer sterren aan de nachtelijke hemel,
maar het tempo blijft strak. Het is niet al goud wat blinkt.
Een nummer in een welgekomen, bittersweet mood.
Een troef van dit album is dat elke intro een unieke stempel drukt op de songs.
Die zijn allemaal duidelijk van PSBs makelijk, maar de verschillende intro's leggen
allemaal een apart accent, waardoor het gevoel van variatie versterkt wordt.
Dat belet More Than a Dream echter niet om iets meer uit de verf te komen.
Het blijft een wat vlakker nummer. Genietbaar geluidsbehang voor tijdens de werkuren.
In de tweede helft wordt het arrangement rijker en wordt de song van de middelmaat gered.
Het vocaal verfrissende Building a Wall is opnieuw een winnaar.
Bijna ongelooflijk om te horen hoe de toch schijnbaar vlakke sound van PSB,
zowel muzikaal als vocaal (de groep flirt graag met dezelfde akkoorden) blijft boeien.
Zonnebril Chris Lowe behoort tot de meest onderschatte muzikanten uit het synthpop genre.
De koning van Rome wiegt zwoel op een jaren 80 beat.
Een eerste, echte rustpunt op een album dat luistert als een Greatest Hits.
King of Rome ontbloot misschien de achilleshiel van Pet Shop Boys, de ballads.
Daarvoor is hun sound toch te steriel: het pakt me niet echt, ik word er niet warm van.
En dan is Pandemonium dat zich aandient als een Depeche Mode pastiche.
Maar als de gay parade met de handjes gaat zwaaien, zijn we toch weer bij PSB.
Een heel stevige beat. Een song boordevol zonne-energie. Dans vitaminen voor het oor.
Nogmaals: het lijkt wel of de plaat vol potentiële hits staat. Echt een meevaller van formaat.
Dat The Way It Used to Be met de nodige disco allures van start gaat,
wordt al door de titel aangekondigd. Opnieuw een erg mooi vorm gegeven song.
Net als Vulnerable meer down to earth, melancholischer van inborst en zelfs romantisch.
Legacy trekt een streep onder dit opvallend sterke avontuur.
Maar het afscheid is niet definitief, want de nieuwe Pet Shop Boys ligt
in het najaar van 2012 in de winkels. Voorlopig is er nog geen enkele band
die de erfenis van dit unieke synthpop duo heeft opgeïst. The sky remains the limit.
Nu heb ik me hier weer een lap van een recensie zitten krabbelen
die toch enkel maar een antwoord wil zijn op de vraag of dit een goeie plaat is.
Dat had veel korter gekund, want het bewuste antwoord zit in de titel van het album.
* denotes required fields.