The Pogues - Hell's Ditch (1990)

Zeer geslaagd album van The Pogues.

Begint met een lekker typisch Poguesnummer"The Sunnyside Of The Street", klinkt lekker fris in het gehoor, ook al weten we dat Shane's drankgebruik dat zeker niet was.
In "Sayonara" klinkt een Chinees klinkend sfeertje door; vermengt met het al bekende straatgeluid. Zo gaat het ook verder met "The Ghost Of A Smile".
Maar bij "Hell's Ditch" hoor je halverwege al de invloed van de producer Joe Strummer, neigt al erg naar The Clash, dit zet hij zeker door bij "Lorca's Novena". Dit nummer had Shane gewoon samen met Joe moeten zingen; helaas is dat niet het geval; ondanks dat blijft dit zeker het hoogtepunt van dit album.
"Summer In Siam" en "Rain Street" zijn gewoon lekkere nummers. Bij "Rainbow Man" en "The Wake Of The Medusa" wordt pijnlijk duidelijk dat Shane niet te vervangen is.
Gelukkig is hij bij "House Of The Gods" wel weer van de partij. "5 Green Queens And Jean" is een lekker nummer, maar niet echt bijzonder. Vervolgens krijg je een jamsessie "Maidrin Rua" waar meer uit gehaald kon worden.
"Six To Go' had zo op Graceland van Paul Simon gepast, Shane is weer niet aanwezig, maar toch is dit een waardige afsluiter, al heeft het niet het typische Pogues geluid. Als experimentje zeker geslaagd.

HELL'S DITCH
is de plaat waarop MacGowan weer even uit de goot kruipt.
Met producer Joe Strummer in de gelederen, klinkt dit album
weer een pak zelfverzekerder dan de voorganger Peace & Love.

Sunny Side of the Street zet de ramen open en laat de zon binnen.
Een heerlijk, swingende Pogues song zoals we het graag horen.

Sayonara trekt de sterke lijn meteen door.
Een nummer met hitpotentie, dat echter geen single werd.

Summer in Siam was de eerste, wat ongewone single.
Een bijna minimalistisch sfeerstukje met bijzonder veel charme.
De piano speelt een watervalletje dat aan Riders on the Storm doet denken.

Rain Street hakt er weer gezellig in, maar hoe aanstekelijk ook,
het nummer balanceert net iets te lang op één enkel akkoord.

House of the Gods heeft opnieuw die sterke melodie
die we van de allereerste Pogues platen gewoon waren.

En ook de overige albumtracks zijn behoorlijk aardig.
Op Whiskey in the Jar en Jack's Heroes zijn de Dubliners weer van de partij.
Rainy Night in Soho is een single remix uit 1991 van één van de meest
ontroerende Pogues nummers (origineel op Poguetry in Motion).

Hell’s Ditch is wat mij betreft het laatste sterke album van The Pogues. Toch staat het enigszins in de schaduw van het magistrale If I Should Fall from Grace with God uit 1988, waar de synthese tussen Engelse punk en traditionele Ierse folk tot volle wasdom kwam. Daarna volgde nog het wisselvallige Peace & Love en vrij snel (een jaar) daarna deze Hell’s Ditch.

Dit is de laatste plaat met zanger en boegbeeld Shane MacGowan, wiens overmatig alcoholgebruik zijn tol begon te eisen rond deze periode. Toch weet hij nummers als Sunny Side of the Street en Sayonara met zijn nonchalante stemgeluid van de juiste kleur te voorzien. De songs zijn over de gehele linie echter wat minder sterk dan op If I Should Fall from Grace with God. Vooral het maar doorsudderende Summer in Siam en het ongeinspireerde Six to Go skip ik doorgaans als ik dit album opzet.

Na deze release ging het snel bergafwaarts met The Pogues. Medebandlid Spider Stacy nam de vocalen over en MacGowan verdween, maar dat leidde niet tot betere songs op de hierna volgende platen. Nee, dan zet ik liever Hell’s Ditch nog eens op.

op "Hell's Ditch" revancheren de Pogues zich voor de matige voorganger "Peace and Love". waar op dat album veel nummers werden geschreven door andere bandleden, is er op dit album gelukkig meer ruimte voor de composities van het muzikale genie (wijlen) Shane MacGowan, veruit de beste songwriter van dit gezelschap.

liefst 9 bovengemiddeld goede songs van Shane MacGowan waarvan 3 (nummers 1,4 en 11) co-written met Jem Finer, aangevuld met 2 nummers van Terry Woods, "Rainbow Man" en "Six to Go" waarvan de laatste de meeste indruk maakt plus "The Wake of the Medusa" van Jem Finer en de instrumentaal uitgevoerde traditional "Maidrin Rua".

5 sterren voor de prijsnummers "The Sunnyside of the Street", "Sayonara", "Summer in Siam" en het heerlijk wiegende met een prominente rol voor de accordeon uitgevoerde "5 Green Queens & Jean", waar het titelnummer "Hell's Ditch", "Rain Street" en "House of the Gods" niet of nauwelijks voor onder doen.
het broeierige, ietwat dreigende met Spaanse invloeden doordrenkte "Lorca's Novena" ervaar ik als 1 van de mindere nummers.

van de 7 bonus tracks steken "Whiskey In the Jar" een duet met Ronnie Drew van de Dubliners
en het meesterlijke "Rainy Night in Soho" wellicht 1 van de mooiste ballads ooit, er bovenuit. "Infinity" en "Squid Out of Water" beide nummers van Shane MacGowan bieden niet van de van hem bekende kwaliteit. ook de 2 nummers van Jem Finer "Bastard Landlord" en "Curse of Love" maken weinig indruk.
het aanstekelijke "Jack's Heroes" (Stacy/Woods) is een hommage aan het Ierse voetbalteam dat destijds onder leiding stond van coach Jack Charlton.

"Hell's Ditch" is een waardig afscheid in de originele line-up van de band met Shane MacGowan.

Album werd geproduceerd door Joe Strummer