Nomak - Muziq and Foto (2009)

Wat is dit een fijne album, doet me eigenlijk een beetje denken aan nujabes. Heb de hele album geluisterd van begin tot eind en het past allemaal zo goed op elkaar. Ik begin met een *4.0 wat denk ik op zn tijd wordt verhoogd

Nu heb ik hem eenmaal beluisterd, na een dag hard werken en ik moet zeggen dat het werkelijk een genot voor de oren is. Zeer relaxte muziek met soms zelfs wat natuurgeluiden. De kalmte heerst over de hele cd en ik ontdek nog weinig minpunten. Natuurlijk dit is geen cd voor elk moment van de dag, maar zo nu en dan vind ik dit zeer fijne muziek. Ik ben helemaal weg van For the Children, wat mij betreft het absolute hoogtepunt van een toch al zo'n fraaie cd.

Voor een definitieve beoordeling ga ik Muziq and Foto eerst nog wat vaker beluisteren.

Na nog eens aandachtig beluisterd te hebben ga ik voorzichtig beginnen; met name als ik wil ontspannen slaat deze cd goed bij mij aan. Maar dit is ook een project dat ik niet elk moment kan en wil beluisteren. Daarnaast is het niet bijster origineel (maar ach nu zeur ik te veel, het is gewoon een erg fijne plaat).

Voor een opvolger van Nomak's Calm had ik hoge verwachtingen, nu deze er eindelijk is laat het me toch enigszins teleurgesteld achter.

Het begint eigenlijk bij het vreselijke artwork, waar ik bij dit soort albums toch wat meer waarde aan hecht. De tracks klinken allemaal erg lekker zoals ik van Nomak ben gewend, maar zonder de tracknamen zou het onmogelijke opgave zijn om de nummers uit elkaar te halen.

Elke track heeft wat weg van de vorige, waardoor alles erg eentonig wordt. Het klinkt allemaal wel erglekker en heeft een super relaxte sfeer, maar is simpelweg té eentonig om op langere termijn interessant te blijven.

Toch maar 0,5* naar beneden. Na een 2e keer luisteren vind ik het minder goed. En de variatie van het album en soms de nummers zelf vind ik ook minder worden.
Hoogtepunten voor mij zijn: One Soul en Wind Beat.

Dit album heb ik geluisterd gisterochtend op weg naar school, ik kende alleen het nummer "For The Children", een nummer dat met elke luisterbeurt beter wordt. Nu valt de rest van het album een beetje tegen; Elk nummer heeft zo zijn mooie fragmenten, maar elk nummer (op For The Children na) heeft ook zijn 'minder mooie' momenten. Neem nu The Mind: Het eerste nummer na het intro. Het begint goed met een piano, en vervolgens wanneer de drums erin klappen zijn het gewoon standaard samples van Fruity Loops die ik al veel te vaak heb gehoord in mijn leven, en de snare staat nog veels te hard ook. Vervolgens komt er een prachtige cello bij, maar ik kan er niet goed van genieten omdat de drums mij mateloos irriteren.
Zo heeft elk nummer zijn minderen kanten. Verder vond ik dat alle nummers ongeveer dezelfde sfeer hebben, dus het word een beetje eentonig, maar toch een 3,5 omdat ik Nomak een betere producer vind dan 98% van alle mainstream beatmakers.

Net dit album weer eens geluisterd en valt me toch echt zwaar tegen, vooral in vergelijking met zijn eerdere 2 albums.

Het lijkt allemaal zo simpel, saai en standaard. Wat Dj2Jelle al zegt, veel irritante simpele drums en andere loops die zo uit een programma lijken te zijn gehaald. Een paar nummers luisteren prima weg, maar zet toch veel liever zijn eerdere twee cd's op.

een aantal heeeeeeeeeele fijne nummers, ben er alleen nog niet over uit welk album ik beter vind deze of calm.. aangezien daar ook een aantal zwaarrrrrrrrr goede instrumentals op staan

Alleszins minder dan Calm. Deze plaat begint heel sterk, vooral met "for the children" enz. Maar naar het midden toe merk ik een beetje gebrek aan inspirerend samplegebruik. Vaak gebruikt hij een leuke tune, maar herhaalt hij hem driemaal alvorens een andere sample te gebruiken. Bovendien herhaalt hij dat patroon telkens bij sommige tracks, waardoor ze zonder mc-bijdrage wat kaal klinken. Naar het einde toe wordt het dan weer beter en meer gevuld, maar toch een album met golfbewegingen. Door dat gebrek aan een constante, "slechts" - voor een Japans instrumentaal album - een 3,5.

Klinkt best lekker op het eerste gehoor