Voor een opvolger van Nomak's Calm had ik hoge verwachtingen, nu deze er eindelijk is laat het me toch enigszins teleurgesteld achter.
Het begint eigenlijk bij het vreselijke artwork, waar ik bij dit soort albums toch wat meer waarde aan hecht. De tracks klinken allemaal erg lekker zoals ik van Nomak ben gewend, maar zonder de tracknamen zou het onmogelijke opgave zijn om de nummers uit elkaar te halen.
Elke track heeft wat weg van de vorige, waardoor alles erg eentonig wordt. Het klinkt allemaal wel erglekker en heeft een super relaxte sfeer, maar is simpelweg té eentonig om op langere termijn interessant te blijven.