MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

The Pogues - Peace and Love (1989)

mijn stem
3,52 (114)
114 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Folk / Rock
Label: WEA

  1. Gridlock (3:33)
  2. White City (2:31)
  3. Young Ned of the Hill (2:45)
  4. Misty Morning, Albert Bridge (3:01)
  5. Cotton Fields (2:51)
  6. Blue Heaven (3:36)
  7. Down All the Days (3:45)
  8. USA (4:52)
  9. Lorelei (3:33)
  10. Gartloney Rats (2:32)
  11. Boat Train (2:40)
  12. Tombstone (2:57)
  13. Night Train to Lorca (3:29)
  14. London You're a Lady (2:56)
  15. Star of the County Down * (2:33)
  16. The Limerick Rake * (3:12)
  17. Train of Love * (3:08)
  18. Everyman Is a King * (3:54)
  19. Yeah Yeah Yeah Yeah * (3:19)
  20. Honky Tonk Women * (2:55)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 45:01 (1:04:02)
zoeken in:
avatar van Tribal Gathering
4,0
Van de 4 "grote" Pogues albums is dit toch wel de minste. De helft is net zo goed als de tracks van Rum, Sodomy and the Lash, If I Should Fall... en Hell's Ditch. Het is de andere helft die dat niveau niet helemaal haalt. Toch valt er nog genoeg te genieten.

De instrumentale opener Gridlock en het maniakale Cotton Fields staan in mijn Pogues top 10. Lorelei en White City zijn mooie melodieuze tracks. Misty Morning, Albert Bridge is ook een klein juweeltje en net daarachter zijn ook Young Ned of the Hill en London You're a Lady prima tracks. De rest is wat minder, maar nog steeds goed.

avatar van dazzler
3,0
PEACE & LOVE
was eigenlijk een groepsalbum.
Frontman Shane MacGowan schreef de helft van de nummers,
en maakt op dit album zowel letterlijk als figuurlijk een afwezige indruk.

Opnieuw in een productie van Steve Lillywhite,
maar ironisch genoeg (zie hoes) kan dit album niet dezelfde vuist maken
als haar overtuigende voorganger If I Should Fall from Grace with God.

De andere bandleden dragen dus zelf nummers aan
die meer baat hadden gehad met een meer akkoestische productie.
Dit album klinkt te electronisch, te rocky om echt mooi te zijn.

De single Yeah Yeah Yeah Yeah Yeah klinkt als de doodsreutel
van MacGowan, al vind ik de fijne traditional The Limercik Rake
en de Stones cover Honky Tonk Women zeer geslaagde tracks.

Het album zelf, dat daarop volgde, telde maar twee singles.
Misty Morning Albert Bridge was een te nadrukkelijke kopie van
Fairytale of New York en White City rockte wel, maar miste
een muzikaal brugje om hitpotent uit de hoek te komen.

Van de overige albumtracks onthoud ik het liefst
Young Ned of the Hill, die als een legendarische held
de groene heuvels bestijgt, het bijna bluesy USA, waarin
MacGowan als Arno kreunt en het nachtelijke Tombstone.

Blue Heaven kondigt zich aan als een vrolijke single,
maar werd het niet en ook Boat Train, dat nog even de sfeer
van de grote dagen wil oproepen zit tussen twee stoelen.

Eigenlijk beschrijft de typmachine in Down All the Days
nog het best hoe Shane MacGowan zich tijdens de opnames voelde.

avatar van potjandosie
3,5
het vierde album van de Pogues kun je gerust onsamenhangend en wisselvallig noemen. een flinke teleurstelling na de 3 voorgaande, uitstekende albums.

slechts 6 nummers (2,5,7,8,11 en 14) van Shane MacGowan die als songwriter kennelijk niet in zijn beste periode zat waarvan er 3 kwalitatief bovenuit steken "White City", "Cotton Fields" en "London You're A Lady", hoewel ook "Boat Train" nog enigszins doet denken aan de hoogtijdagen van de groep.

voor de rest een groot aandeel voor de andere bandleden in de overige 8 nummers, waarvan de 2 traditionele folk liedjes van Terry Woods "Young Ned of the Hill" en "Gartloney Rats" en het sterke, melancholische "Misty Morning, Albert Bridge" van Jem Finer de middelmaat ontstijgen.

van de 6 bonus tracks zijn de traditional "The Limerick of Rake" met zang van Shane MacGowan en "Everyman Is a King" (R. Kavana/T. Woods) het beluisteren waard.

Album werd geproduceerd door Steve Lillywhite
Recorded at RAK Studios, London

"Dedicated to the memory of the 95 people who died at Hillsborough Football Ground"

citaat uit de liner notes (David Quantick) bij de re-issue (2004)

"Like its predecessor "If I Should Fall From Grace With God", "Peace and Love" was produced by Steve Lillywhite. But where "If I Should Fall" introduced the world and the Pogues to each other, and finally gave the band the international platform that they deserved, "Peace and Love" was an indicator of a much more difficult time in the Pogues' career.

For a start, they were now a big band. "Fairytale of New York" had been a massive hit, selling 200.000 copies in the US alone. The Pogues were admired by their peers, as everyone from Bruce Springsteen to Matt Dillon lined up to praise them appear in the videos or offer them tour supports. The world was theirs for the taking; the only problem was, they didn't really want it"

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 13:14 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 13:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.