Eric Clapton - Rush (1991)

Acteur Jason Patric speelde in deze film een keihard rol als narc, iets wat hij met de film ''Narc'' uit 2002 nogmaals bewees. Die laatste kwam voor de rekening van componist Cliff Martinez (meest bekend van Traffic). Voor Rush werd in 1991 Eric Clapton erbij gehaald. De score stukken zijn misschien de haast wel typisch, normale Clapton klanken met zijn gitaar en het blues karakter. En dat klinkt aardig, dat zeer zeker. Maar had Clapton niet de blues gehad, was dit een echte rush geweest. 3 sterren

Blijft één van mijn favo's van Clapton. De film vond ik minder, maar deze soundtrack heeft een heerlijke sfeer en verveeld geen moment. Natuurlijk is de ruim 10 minuten durende Don't know wel het hoogtepunt van het album.

Vind je? Ik vind Kristen and Jim en Preludin Fugue de beste nummers. YouTube - Eric Clapton - Kristen and Jim & Preludin Fugue
Die spanning in het eerste nummer. En de ontlading die pas in het volgende nummer komt. Die scherpe gitaar. De laatste 1½ minuut. Die ontroering. Fantastisch. Bij tijd en wijlen krijg ik daar tranen van in mijn ogen.
Ik heb de film in de zomer van 1992 gezien, in de caravan in Ommen. Maakte diepe indruk op mij. Niet veel later kocht ik deze soundtrack. Net zo indrukwekkend.
Dat zijn mooie herinneringen die met deze muziek weer bovenkomen.

Ik durf te stellen dat deze cd een van Claptons beste is.

Meteen mee met deze plaat. De sfeer zit zo goed, dat ik op het einde wat ongemakkelijk word wanneer hij de "hit" inzet. En dat is voor all duidelijk een héél mooi nummer.

Net als Supersid vind ik dit een heel sfeervol en mooi album. Ik deel absoluut de mening van velen niet dat Clapton alleen in de beginjaren echt goed was. Dit album is daar nog maar eens een bewijs van. De grote hit op het einde vind ik dan weer minder sterk.

Ik ken dit album nog niet, maar ik vind Tears In Heaven toch wel erg mooi. Vooral op MTV Unplugged.

Dit is zo'n plaatje dat ik haast nooit opzet. Zonde want eigenlijk is Clapton hier toch goed op dreef.

Ik vind het album moeilijk te beoordelen, ik heb de film niet gezien.
En dan kan ik mij voorstellen dat track 1 t/m 7 mij heel wat meer hadden kunnen zeggen. Nu heb ik naar zeven instrumentaaltjes van Clapton geluisterd die, weliswaar goed gespeeld, een beetje hetzelfde klinken en weinig spanning oproepen.

Filmscores blijven een moeilijk onderwerp, ook voor ervaren artiesten. Het blijft in de regel ver van het eigen werk af, is vaak fragmentarisch. Queen maakte voor Flash Gordon ooit het album Flash en leerde er van: de korte, weinig tot de verbeelding sprekende instrumentaaltjes werden bij een volgende film (Highlander) omgezet in volwassen rocksongs, later samengevoegd op een regulier Queen album, A kind of Magic. Ik denk dat deze opzet mijn voorkeur heeft.

Ryuichi Sakamoto heeft met Merry Christmas mr. Lawrence ook een geweldige filmscore gemaakt: ook alleen voor hen die de film hebben gezien.
De albums worden in de regel dan nog gedragen door een titelsong, in het geval van Sakamoto gaat het om de klassieker Forbidden colours met David Sylvian.

Dat nummer is dan nog in lijn met de filmmuziek.
Op Rush staat dan natuurlijk de oorspronkelijke Tears in heaven, maar dat heeft dan qua muziek eigenlijk weinig met de rest te maken.

Track acht is een prima song waar Clapton voor het eerst op het album zingt. Het wordt dan al gelijk anders. En het negende nummer is dan een tien minuten durend samenspel met en zang van Buddy Guy. Nu heb ik beide mannen erg hoog staan en een samenwerking zou tot een spetterende finale hebben kunnen leiden. Maar dat doet het te weinig. Ik weet ook niet wat er in die tien minuten in de film gebeurd.

In de basis hadden de twee scheurende gitaren van Clapton en Buddy Guy de boel natuurlijk kunnen laten ontploffen.
Jammer, nu is het net wat te soft allemaal.

Tears in Heaven steekt er bovenuit. Voor de rest luistert het best aardig weg, maar voor mij niet voldoende voor meer luisterbeurten. 3,5*

New Recruit (1:32) --- 3,5
Tracks and Lines (3:02) --- 3,5
Realization (2:42) --- 3,0
Kristen and Jim (3:40) --- 3,0
Preludin Fugue (3:21) --- 3,0
Cold Turkey (2:25) --- 3,0
Will Gaines (3:50) --- 2,5
Help Me Up (5:53) --- 3,5
Don't Know Which Way to Go (10:49) --- 3,5
Tears in Heaven (4:32)  --- 5,0

Prima score bij een dito film. Clapton’s instrumentals zijn sfeervol en to the point. Tears in Heaven heb ik altijd een vervelend stukje muzak gevonden, maar voor de rest is dit een uitstekende plaat, die ik te weinig draai , maar waarin sinds dit weekend verandering in is gekomen.4 sterren.