Elvis Perkins - In Dearland (2009)

Ik vind dit persoonlijk een fijnere plaat om te luisteren dan zijn vorige album. Komt misschien door de toegankelijkheid van Elvis Perkins in Dearland, want vanaf de eerste seconde klinkt hij lekker in de oren. Echt een aanradertje.Favoriete track: 123 goodbye.

Toen hij twee jaar geleden zijn album Ash Wednesday uitbracht dachten veel mensen dat Elvis Perkins een pseudoniem was, vernoemd naar de rock & roll-legendes Elvis Presley en Carl Perkins. Elvis Perkins is echter zijn eigen naam. Hij is de zoon van Anthony Perkins, de bekende acteur uit 'Psycho' die aan Aids overleed. Zijn moeder was de fotografe Berry Berenson, die zich bevond in een van de vliegtuigen die zich door de Twin Towers boorde. Aan haar is Ash Wednesday opgedragen en deze hele plaat behandelt die zwarte september-woensdag aan het begin van dit decennium en de nasleep daarvan. Toch is het album vele malen lichter dan je op basis van dit onderwerp zou denken. Perkins is een lyrische singer-songwriter die van zijn hart bepaald geen moordkuil maakt, maar het relativerende gelukkig nooit schuwt. Ash Wednesday is een prachtige plaat die ik iedereen van harte kan aanbevelen voor een druilerige zondagmiddag contemplatief hangen op de bank. Omdat het verhaal van die plaat echter zo op zichzelf staat, heb ik mij er nooit echt een voorstelling van kunnen maken hoe Perkins zijn muziekcarriere zou kunnen vervolgen.

Nu is daar dan zijn tweede plaat, met de merkwaardige titel Elvis Perkins in Dearland. Dat schijnt tevens de naam van zijn huidige begeleidingsband te zijn. Het eerste wat opvalt bij het beluisteren van deze plaat is dat het minder introspectief en donker is dan het debuut en inderdaad meer als een band-product klinkt. De muziek is bij vlagen zelfs vrolijk te noemen. Wat ik meekrijg van de teksten heeft hij het echter nog steeds voornamelijk over eenzaamheid en de dood. Elvis Perkins in Dearland is een oerdegelijk Americana-album en doet mij af en toe denken aan een Bright Eyes zonder indie-randje. Deze plaat is zeer aangenaam, maar ik mis de intensiteit die Perkins voor mij zo'n bijzondere artiest maakte. Ik vraag mij zelfs af of ik deze plaat wel zo vaak zou luisteren als ik zijn voorganger nooit gehoord had. Dat debuut maakte een verliefheid in mij los voor de toon en stijl van deze bard, een verliefdheid die ik nog steeds tevergeefs op dit vervolg probeer terug te vinden. Toch ga ik kijken hoe hij het er live vanaf weet te brengen, 3 april in de kleine zaal van Paradiso.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Een typische 3* plaat voor mij. Nergens slecht, maar ook nergens echt top. De eerste 4 nummers zijn goed, daarna zakt het helaas wat weg.
Het debuutalbum was wat spannender dan dit vervolg.

Ik ben al ruim een maand ongelooflijk verliefd op Shampoo, maar helaas vind ik de liedjes erna stukken minder prachtig. Datzelfde probleem had ik met Perkins debuutalbum, het wordt allemaal zo veel minder na de eerste liedjes.

Shampoo heeft dat jubelende karakter dat ik ook zo mooi vind aan de eerste twee nummers van het vorige album. Wát een fenomenaal nummer.

Was geweldig in Paradiso zeg, wat een toffe band! Shampoo bezorgde kippenvel!

Nu de rest van dit album eens uitchecken.

Ik vind dit net een groeiplaat, deze cd sprak mij in het begin echt niet aan, ik dacht zelf dat dit een misaankoop zou zijn. Maar toch blijk ik deze cd nog altijd te beluisteren in de auto.
En de liedjes blijven een voor een hangen, nu nog uitmaken waarover ze nog allemaal gaan en we hebben er een heel tevreden mens bij denk ik.

Mee eens en is voor mij de reden waarom ik deze nog niet kocht. Zijn muziek spreekt me zéér aan, maar het lijkt erop alsof hij te snel met een album komt. Neem van deze en zijn vorige de eerste paar nummers en je hebt een briljante verzameling liedjes.

Het is zeker duidelijk dat de jongehaar Perkins nog op zoek is naar wat hij juist wil doen met zijn muziek. Maar ooit maakt deze er echt een groot album.

Tot voor kort had ik nog nooit van Elvis Perkins gehoord en aan het aantal stemmen te zien geldt dat voor meerderen hier. Toch heeft deze man blijkbaar een contract bij een redelijk groot label (XL, dat ook In Rainbows uitgebracht heeft) en is dit alweer zijn tweede album, na het goed ontvangen album Ash Wednesday.

Het album begint voor mij in elk geval erg veelbelovend met het sterke Shampoo. Dit nummer heeft iets vrolijks, in de bijna uitbundige manier waarop Sweep up gezongen wordt en de instrumentatie is prima op orde, zijn stem wordt prima ondersteund en zeker niet ondergesneeuwd.
Jammer genoeg is Hey een stuk minder sterk, het nummer lijdt onder de bas en is niet goed in balans. Het is zeker niet lekker te beluisteren en ik sla het nummer dan ook standaard over, dit is echt niet goed.
Hours Last Stand is gelukkig al weer een stuk beter en ik ben blij dat hij dit nummer iets rustiger gemaakt heeft, dat past veel beter bij zijn stem en ik houd persoonlijk helemaal niet van snellere nummers van singer-songwriters. Hij doet hier in de verte een beetje denken aan Will Oldham, die echter iets meer gevoel in de zang weet te leggen.
Bij I Heard Your Voice in Dresden gaat het echter weer fout, hier zit in plaats van die overheersende bas een overheersende snaredrum in en zijn zang is hier ook niet echt top. Vooral de meer uitrekte noten in bijvoorbeeld In the mo-oo-oorning klinken helemaal nergens naar, echt een enorm contrast met het vorige nummer.
Send My Fond Regards to Lonelyville is zo'n nummer dat op zich prima in elkaar zit, maar helemaal niets over weet te brengen. De muziek op zich is prima, de zang ook, maar de emotie ontbreekt en als ik iets belangrijker vind bij singer-songwriters is het dat wel en daarmee kan ik dit nummer niet geslaagd noemen.

Over de rest van het album kan ik eigenlijk vrij kort zijn, ik heb alle positieve en negatieve punten immers al genoemd. Het niveau van de opener en Hours Last Stand wordt in de laatste vijf nummers in elk geval niet meer gehaald en ik heb nergens in de rest van het album meer het gevoel dat Elvis Perkins echt iets over probeert te brengen. Er is gewoon te veel aandacht besteedt aan de instrumentatie, die ik af en toe toch irritant vind, en minder aan hoe het overkomt en wat er overgebracht moet worden. Al met al een erg wisselvallige plaat die ik waarschijnlijk nooit meer op ga zetten, niet met zo veel geweldige concurrenten als Nick Drake, Leonard Cohen, Will Oldham etc. Van mij twee sterren.

Erg mooi album, wederom! Iets toegankelijker dan zijn voorganger en ook iets minder depressieve teksten. Maar zijn nieuwe begeleidingsband staat als een huis. Ik was bij het concert in Paradiso (in april volgens mij) en het was anderhalf uur genieten! Toffe lui ook gelet op het feit dat ze na het optreden lekker biertjes kwamen drinken in de zaal en ouwehoerden met de mensen.

Eigenlijk boeide Shampoo mij alleen, maar nu is dat anders. Bij meerdere nummers zie ik nu opeens het mooie ervan in, wat ik daarvoor nooit echt hoorde. Heel vreemd, maar ik geniet nu erg van dit album.

Blij dat je tot inkering bent gekomen De Daniël ...

Ben ik zelf ook blij mee ja

En gaan we dit album masaal in de top albums van 2009 zien? Ik denk het helaas van niet. Het kan niet op tegen de Grizzly Bears en andere zwaar onder de aandacht gebrachte artiesten.

Neen dit album zal nooit echt het grote publiek halen als Grizzly Bear omdat deze muziek je niet van de eerste moment pakt. Het is maar na enkele luisterbeurten dat deze plaat begint op je in te werken...