Elvis Perkins - In Dearland (2009)
mijn stem
25 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Folk
Label: XL
-
Shampoo (4:21)
-
Hey (2:50)
-
Hours Last Stand (4:46)
-
I Heard Your Voice in Dresden (4:08)
-
Send My Fond Regards to Lonelyville (6:07)
-
I'll Be Arriving (5:07)
-
Chains, Chains, Chains (4:10)
-
Doomsday (3:37)
-
123 Goodbye (3:49)
-
How's Forever Been Baby (5:19)
Links
Spotify
0
geplaatst: 26 maart 2009, 12:41 uur
Toen hij twee jaar geleden zijn album Ash Wednesday uitbracht dachten veel mensen dat Elvis Perkins een pseudoniem was, vernoemd naar de rock & roll-legendes Elvis Presley en Carl Perkins. Elvis Perkins is echter zijn eigen naam. Hij is de zoon van Anthony Perkins, de bekende acteur uit 'Psycho' die aan Aids overleed. Zijn moeder was de fotografe Berry Berenson, die zich bevond in een van de vliegtuigen die zich door de Twin Towers boorde. Aan haar is Ash Wednesday opgedragen en deze hele plaat behandelt die zwarte september-woensdag aan het begin van dit decennium en de nasleep daarvan. Toch is het album vele malen lichter dan je op basis van dit onderwerp zou denken. Perkins is een lyrische singer-songwriter die van zijn hart bepaald geen moordkuil maakt, maar het relativerende gelukkig nooit schuwt. Ash Wednesday is een prachtige plaat die ik iedereen van harte kan aanbevelen voor een druilerige zondagmiddag contemplatief hangen op de bank. Omdat het verhaal van die plaat echter zo op zichzelf staat, heb ik mij er nooit echt een voorstelling van kunnen maken hoe Perkins zijn muziekcarriere zou kunnen vervolgen.
Nu is daar dan zijn tweede plaat, met de merkwaardige titel Elvis Perkins in Dearland. Dat schijnt tevens de naam van zijn huidige begeleidingsband te zijn. Het eerste wat opvalt bij het beluisteren van deze plaat is dat het minder introspectief en donker is dan het debuut en inderdaad meer als een band-product klinkt. De muziek is bij vlagen zelfs vrolijk te noemen. Wat ik meekrijg van de teksten heeft hij het echter nog steeds voornamelijk over eenzaamheid en de dood. Elvis Perkins in Dearland is een oerdegelijk Americana-album en doet mij af en toe denken aan een Bright Eyes zonder indie-randje. Deze plaat is zeer aangenaam, maar ik mis de intensiteit die Perkins voor mij zo'n bijzondere artiest maakte. Ik vraag mij zelfs af of ik deze plaat wel zo vaak zou luisteren als ik zijn voorganger nooit gehoord had. Dat debuut maakte een verliefheid in mij los voor de toon en stijl van deze bard, een verliefdheid die ik nog steeds tevergeefs op dit vervolg probeer terug te vinden. Toch ga ik kijken hoe hij het er live vanaf weet te brengen, 3 april in de kleine zaal van Paradiso.
Bron: http://kasblog.punt.nl/
Nu is daar dan zijn tweede plaat, met de merkwaardige titel Elvis Perkins in Dearland. Dat schijnt tevens de naam van zijn huidige begeleidingsband te zijn. Het eerste wat opvalt bij het beluisteren van deze plaat is dat het minder introspectief en donker is dan het debuut en inderdaad meer als een band-product klinkt. De muziek is bij vlagen zelfs vrolijk te noemen. Wat ik meekrijg van de teksten heeft hij het echter nog steeds voornamelijk over eenzaamheid en de dood. Elvis Perkins in Dearland is een oerdegelijk Americana-album en doet mij af en toe denken aan een Bright Eyes zonder indie-randje. Deze plaat is zeer aangenaam, maar ik mis de intensiteit die Perkins voor mij zo'n bijzondere artiest maakte. Ik vraag mij zelfs af of ik deze plaat wel zo vaak zou luisteren als ik zijn voorganger nooit gehoord had. Dat debuut maakte een verliefheid in mij los voor de toon en stijl van deze bard, een verliefdheid die ik nog steeds tevergeefs op dit vervolg probeer terug te vinden. Toch ga ik kijken hoe hij het er live vanaf weet te brengen, 3 april in de kleine zaal van Paradiso.
Bron: http://kasblog.punt.nl/
* denotes required fields.
* denotes required fields.